Kab4
598 Words
Wednesday. 9:00 AM. Third day ko sa work.
Akala ko nakalimutan na ni Zane yung "parang nakita na kita dati" niya.
Mali ako.
8:55 AM. May email sakin.
From: Z.Montenegro@montenegrocorp.com
Subject: My Office. 9AM Sharp. Don't be late.
Sh*t. May oras na. Mas nakakatakot.
9:00 AM eksakto. Kumatok ako.
"Come in," boses niya. English. Malamig.
Pagpasok ko, di siya nakatingin sakin. Nakatutok siya sa dalawang malaking monitor.
"Close the door," utos niya. Di pa rin lumingon.
Sinara ko pinto. Dahan-dahan. Tunog ng lock parang baril.
"Take a seat," sabi niya. Tinuro upuan. Pure English na.
Umupo ako. Kaba ko level 999.
Pagkatapos, lumingon siya sakin. Tapos pinindot niya play.
Lumabas sa monitor... CCTV footage.
Velvet Lounge. December 15. 11:47 PM.
Ako yun. Naka-black dress. Laseng. Hawak tequila.
Tapos pumasok siya. Zane. Black suit.
Napanood ko sarili ko sumayaw sakanya. Sobrang lapit.
Gusto ko maglaho.
Pinatigil niya video. Freeze frame. Yung part na hinalikan niya ko sa leeg.
"Explain," sabi niya lang. One word. English.
Nanigas ako. "Sir... anong ibig sabihin nito?"
He stood up. Lumapit sa akin. "What does it mean? I spent the entire night searching through bar footage from three months ago, Aria. Because I couldn't sleep. I couldn't remember where I saw you."
Napatingin ako sa floor. Di ko kaya tumingin.
"So?" bulong ko. Mahina. Taglish pa rin ako.
"So," he knelt in front of me. Same position nung sa office niya dati. "This is the answer. It was you. The woman that night. You."
Umiling ako. "Hindi... hindi ako yan, Sir."
He pressed play again. Zoom in sa mukha ko.
"Your profile," sabi niya. English pa rin. Hinawakan baba ko. "The same nose. The same lips. The same mole right here."
Naramdaman kong dumampi ang daliri niya sa nunal ko.
Gagi. Napansin niya.
"Wala... wala akong kambal, Sir," sinungaling ko.
He chuckled. Walang saya. "A twin? Aria, don't insult my intelligence."
Tumayo siya. Bumalik sa desk. Kumuha ng folder. Binato sa lamesa.
"Open it."
Nanginginig kamay ko. Mga picture. Ako. Lasing. Kasama siya sa elevator.
Ako. Hawak braso niya papasok sa room.
Room number: 2401. Montenegro Hotel.
"Room 2401," basa niya. English accent lumabas. "My room that night. Private floor. Only I have access."
Lunok ako. "Sir, lasing po ako that night. I don't remember anything."
"How convenient," sabi niya. Lumapit ulit. Tukod sa desk ko. "You were drunk. You don't remember. Then you ran the next morning."
"Umalis po kayo maaga," depensa ko. "May note lang kayo. 'Meeting'."
Tahimik siya. Tinitigan ako.
"So you do remember the note," bulong niya. English pero mababa boses. "Which means... you remember that night, Aria?"
Napapikit ako. Nahuli ako.
Pagmulat ko, iyak na ko. "Oo. Naalala ko. Pero Zane... please..."
"Please what?" hinawakan niya kamay ko. Mahigpit. "Please don't force you to tell the truth?"
Umiling ako. "Please... wag mo akomg sisantihen."
He laughed. Pero malungkot. "Aria, I'm not going to fire you. I just need to know... why did you run? Why didn't you look for me?"
Hindi ko masagot. Paano ko sasabihin na buntis ako?
Bumukas bigla pinto. Walang katok.
"Zane, we have an emergency meeting—" pumasok secretary niya. Napahinto.
Nakita kamay ni Zane na hawak kamay ko.
"Ah... sorry, Sir," sabi niya. Umatras. "Later na lang po."
Pagkasara ng pinto, binitawan ni Zane kamay ko.
He stood up. "We're not done here, Aria."
Lumapit siya. Yumuko. Bumulong sa tenga ko. English pero mahina.
"Next time... I want the whole truth. Not pieces. Not lies. The entire truth. Do you understand me?"
"Yes, Sir," bulong ko. Nanginginig.
Paglabas ko ng office, hingal ako.
- Writer
