Resignation

KABANATA VII

We try so hard to hide everything we're really feeling from those who probably need to know our true feelings the most. People try to bottle up their emotions, as if it's somehow wrong to have natural reactions to life.

-Colleen Hoover

KABANATA 7

Nasa music room na kami dahil sa activity na pinapagawa saamin ng prof.

"I named it Hear and Soul... So ready your musical instrument and your heart and soul song" sabi ni Prof.

"Yes Miss!" Sabay sabay naming sabi.

"This is the criteria for grading... creativity— 50%

Musical instrument— 10%

Voice— 20%

Deliberation—10%

Cleanliness of words—10%

In the total of 100%" paliwanag ni Ms. Santos. Isa isa na kaming tinawag. Syempre alphabetical order kaya naman ay medyo malayo pa ako kaya may panahon pako para mag practice ng kakantahin ko.

Ang iba ay masaya ang kinanta pero mas lamang ang mga sad songs, talaga namang kino connect nila sa Theme. Magaganda ang mga boses nila lalo na ang mga lalaki na para ba silang sasali sa choir dahil sa pagka buo ng boses nila. Ang mga babae naman ay may iilang alto at kadamihan ang falsetto. Ako naman ay kaya ko ang dalawa basta wag lang sobrang taas at sobrang baba, yung tama lang at yung hindi ako mauubo at mauubusan ng hininga.

"I must be crazy now

Maybe I dream too much

But when I think of you

I long to feel your touch"

Kanta ng isa sa may magandang boses sa klase namin. Si Cassy siya ang class monitor namin kung hindi ako nag kakamali.

"To whisper in your ear

Words that are old as time

Words only you would hear

If only you were mine"

Agad akong napa yuko ng ma realize ko ang lyrics ng kina kanta niya. If only you were mine

" I wish I could go back to the very first day I saw you

Should've made my move when you looked in my eyes

'Cause by now I know that you'd feel the way that I do

And I'd whisper these words as you'd lie here by my side"

Bat parang ako ang pinapatamaan niya sa kanta niya? Hindi naman nila alam ang tunay na nang yari saamin ni Alfred eh. Oh baka assuming lang ako.

"I love you, please say

You love me too, these three words

They could change our lives forever

And I promise you that we will always be together

Till the end of time"

Napa tingin ako sa gawi ni Alfred na saktong naka tingin din pala siya saakin kaya nag tama ang mga mata namin. Sa dinami dami ng kanta bat ang 'I love you pa'... Bakit ang theme song pa namin. Ako ang unang nag iwas ng tingin at nag kunwaring may sinusulat kahit na wala namang tinta na ang ballpen ko.

"Thank you Ms. Fernandez. Now, please come forward Ms. Gonzalvo" sabi ni prof dahilan para mapa tingin ako sakanilang lahat. Ako agad!?

"Ms. Gonzalvo?" Pag tawag ulit saakin ni prof kaya naman ay tumayo na ako at pumunta sa harapan.

"You can start now" dagdag pa ni prof kaya naman ay umupo na ako sa may piano at nag simula doon na mag tipa.

"Through all those times

I felt a happiness with you

Even though you never

Felt the same way too

It's not that I didn't know

What you felt in your heart

'Cuz I felt it too"

Pag umpisa ko sa kanta.

"Letting go

Letting you leave it all behind

Is something I'll never

Get used to

And it hurts to know

That you may never look my way again"

"Siguro ay naguguluhan lang siya sa mga nangyayari, syempre sino ba naman ang hindi mag seselos pag sinabi na ako ang ex mo, sa ganda kong to" bahagya pa akong tumawa kahit na masakit naman talaga.

"Why didn't you tell me

What held you back

Did you ever think of

Everything I'd feel

You fell for me

And said I had your heart

But you just let me fall

Never tried to catch me at all"

"Pero hindi tama na nakipag hiwalay agad siya sa babaw ng dahilan. Sinabi ko naman sakaniya na bumalik ako hindi para sayo"

" Should I hate you

And try to just forget

Should I blame myself

And live with this regret

If I could only do it all again

I would turn back time

Back when I was yours

And you were still MINE"

"Masaya naman ako sa buhay ko, bakit pako babalik sakaniya eh alam naman natin na puro sakit at luha lang ang nararanasan ko sakaniya"

" Sanay narinig sa iyong labi

Di ganun iyong nadarama sakin

Hinayaan mong pusong nahuhulog

At nasasaktan na nga ngayon

May magagawa pa ba"

" I love you Rosee, and I still do"

"Malilimot pa bang mga sakit

Nagkulang ba at di

Nadama ang pag ibig

Kung maibabalik ang nagdaan

Nung akoy iyong angkin

At doo'y may'rong

Ako't ikaw pa rin"

"I want to be a artist and I want to make make my dream come true with you"

"Since you decided to walk out the door

I won't question your choice anymore

Just please don't ever look my way again

I'll try to hold in the tears with a smile

And hope that it could last me a while

Watching all of these fading memories

And it's finally clear to me

We were never meant to be"

"Congrats din sayo ah, balak ko panaman na i surprise kayo diko akalain na ako ang ma su-surprise."

"Should I hate you

And try to just forget

Should I blame myself

And live with this regret

If I could only do it all again

I would turn back time

Back when I was yours

And you were still MINE"

"Bakit ko nga ba ginawa to? Simple lang dahil sinabi kong babalikan kita diba, saglit lang ako mawawala. Pero wala pang isang taon akong nawawala... M-Meron ka ng bago"

"Rosee, let me explain" aniya, akmang lalapitan nya ako ng humakbang ako paatras. "Rosee"

I smiled to him " No need, sapat na ang nakita ng dalawa kong mata" naka ngiti kong sabi sakanya, pero sa kabila ng ngiting iyon ay kasabay ng pag tulo ng luha ko " sapat na yung nakita kong matamis na halikang pinag sasaluhan nyong dalawa" dagdag kopa saka pinunasan ang luha ko. I laugh " Congrats, Congrats. Dalawa yan yung isa dahil graduate kana and yung isa para sainyong d-dalawa" sabi ko habang pahigpit ng pahigpit ang hawak ko sa maleta ko.

" Hoping one day she could be

All the happiness

You never felt with ME"

Kasabay ng pag tatapos ko sa kanta ay ang pag tulo ng luha ko. Luha na kahit kaylan ay diko mapigilan lalo na pag sakit ang dahilan.

Agad akong nag punas ng luha saka mabilis na nag bow at tumakbo palabas ng music room dahil hindi ko kaya pigilan ang luha ko na kanina pa patuloy sa pag tulo. Agad akong tumakbo sa hallway kung saan ang dulo non ay ang hagdan na papunta sa pinaka tahimik na lugar dito.

"Rosee!" Rinig kong pag tawag ni Kenzo sa pangalan ko pero mas pinili kong wag lumingon at bilisan ang pag takbo. "Rosee saglit lang!" Sigaw pa niya.

"Wag moko lalapitan!" Sigaw ko sakaniya habang patuloy sa pag takbo.

Hanggang sa maka rating ako sa soccer field at patuloy na tinakbo ang paikot non.

Hanggang kaylan bago mag tatago sa ganito? Hanggang kaylan koba titiisin ang sakit na nararamdaman ko? Hanggang kaylan bago masasaktan ng dahil sakaniya? Gusto kona sumuko pero ayaw ng puso ko.

Wala akong ginawa kundi ang tumakbo ng tumakbo habang natulo ang mga luha ko.

Napaka babaw mo naman kase! Kaya mo naman pigilan ang pag tulo pero bakit hindi ka nakikisama!

"Rosee!" Napa tingin ako sa gawi ng may sumigaw sa pangalan ko. At doon ko nakita si Kenzo, Baste, Kendie at Jed. Agad akong nang hina at napa upo nalang sa damuhan at doon ako umiyak ng umiyak.

Agad akong naka ramdam ng mga braso saakin dahil sa pag yakap ni Kendie at Baste saakin, agad naman akong gumanti at niyakap sila ng sobrang higpit at umiyak sa braso nila.

There are some friends that have been there for you since day one, through the best and worst times.

"Shhh, wag kana umiyak" sabi ni Kendie na mukang naiyak na din " sigi na tumigil kana please"

"Bakla ka tama na kalimutan mona siya please" si Baste, napa iling ako dahil sa sinabi niya.

"Kahit gustuhin ko ay diko kaya, ayaw nito" sabi ko sabay turo sa puso ko. Tiningnan niya ako ng may awa sa mata kaya napa ngiti ako.

Sobrang nakakaawa naba ang lagay ko? Kahit ako ay naawa sa sarili ko, hindi ko alam kung bakit pako nalaban kahit na alam ko namang talong talo nako, kung hanggang saan nalang ba talaga ako. Kung hanggang dito nalang ako pwede ba mawala na ang sakit na nararamdaman ko? At kalimutan nalang ang lahat?

"Ilayo niyo nako dito, ayoko na dito" iling na sabi ko sa gitna ng pag tulo ng luha ko.

"Ayoko na dito, gusto kona umalis dito, ilayo niyo nako dito, gusto kona malimutan ang lahat" dagdag kopa.

"Tara na" aya ni Kenzo sabay lahad ng kamay niya saakin. Nag angat ako ng tingin sakanya hanggang sa maka ramdam ako ng pag ka hilo at pag dilim ng paningin ko.

"Rosee, anong nararamdaman mo?" Agad na tanong ng kung sino, hindi kona makilala kung sino ang nag salita non dahil malabo na ang pandinig ko. Pinilit kong tumango at tumayo. Pero hindi pa man ako na kaka ayos ng pag tayo ay naramdaman kona ang pag kirot ng mga ugat ko sa ulo na para bang puputok iyon kahit anong oras nitong gustuhin.

Napa hawak ako doon at napa sigaw sa sakit. Wag ngayon please.

Muli kong dinilat ang mata ko at pinilit na aninagin sila Kendie at Baste saka ako ngumiti.

Friendship in simple words is a relationship you have with your chosen family. Friends are the sisters and brothers we never had, and are by our side through life’s ups and downs. It feels great to celebrate our friends for special occasions or simply brighten their day just because.

Saka ko tiningnan sila Jed at Kenzo na bakas ang pag aalala sa muka nila.

The friends you currently know like the back of your hand were once complete strangers to you. Strange to think about, right? As you know, the first step to finding a best friend is to meet new people and build connections.

"Thank you" halos na bulong na sabi ko kasabay ng pagka ramdam ko ang pang hihina ng tuhod ko at paka labo ng paningin ko, kasabay non ang pakiramdam ng pagbagsak ko sa lupa at tuluyan na akong nawalan ng malay.

Itutuloy...