Resignation

KABANATA VI

"Rosee" nagising ako dahil sa pag yugyog ng kung sino saakin. Agad akong nag mulat ng mata ako tiningnan kung sino yon. "Bat jan ka natutulog?" Tanong niya pa.

"Lucas ikaw pala, anong oras na?" Tanong ko akmang tatayo ako ng bigla akong maka ramdam ng pagka hilo dahil sa dami ng alak na nainom ko.

"O dahan dahan" sabi ni Lucas ng ma salo niya ako at inalalayan na muling maka upo sa upuan na nasa island counter. "You drunk that much huh? 2 bottle of wine and 3 canned beer you drink all alone. Really?" Natatawa niyang sabi saka niligpit ang mga alak na ininom ko kagabi. Napa irap nalang ako sa kawalan dahil sa mga sinasabi niya.

"I'll cooked for you before I leave" aniya na siyang kina dilat ko ng maayos.

"At san ka naman pupunta?" Taas kilay na tanong ko sakaniya.

"Friends?" Di niya sure na sabi niya.

"Oh, may kaibigan ka?" Pang aasar ko sakaniya.

"Shut up" inis niyang sabi kaya natawa ako.

"My baby will be fine with his friends right?" Natatawang asar ko sakaniya.

"Rosee" gulat akong napa lingon sa likod ko ng marinig ko ang boses ni Alfred doon. Napa tingin ako kay Lucas na kunot noong naka tingin saakin at lilipat ang masamang tingin kay Alfred.

"G-Gising kana pala" sabi ko kay Alfred na palipat lipat din ang tingin saaming dalawa ni Lucas.

O my god. They must get a wrong idea!

"Samalat sa pag papatuloy, aalis na ako baka nakaka istorbo pako sainyo" seryosong aniya kaya napa kagat ako sa labi ko.

"No-"

"Yes" napa tingin ako kay Lucas ng bigla siyang sumabat tiningnan ko siya ng masama pero iniwasan niya lang ako.

"Aalis nako Rosee thank you ulit mag kita nalang tayo sa school" sabi ni Alfred saka agad na umalis, tatayo na sana ako para habulin siya ng pigilan ako ni Lucas.

"Let him leave" matigas na sabi niya. Kaya napa upo nalang ako at tuluyang nawalan ng pag asa. Kapag ganyan mag salita si Lucas ay siguradong galit o naiinis na siya.

"He's your ex boyfriend right? Anong ginagawa niya dito? at bakit sa kwarto mo siya natulog?" Sunod sunod na tanong niya.

"Don't get the wrong Idea, he was drunk and I don't know his new adress that's why I brought him here" paliwanag ko.

"Ewan ko sayo Rosee, siguraduhin mo lang talaga. Oh ayan na ang pagkain mo. Aalis nako" aniya.

"Wait!"

"What?" Bakas ang iritasyon sa muka niya.

"Here" sabi ko saka abot sakaniya ng 5,000 cash.

"Anong gagawin ko jan?" Taka niyang tanong.

"Give me your card" sabi ko saka lahad ng isa pang kamay ko sakaniya.

"What!? No way!" Tanggi niya.

"Alright. Leave may condo now together with your things and never comeback" ani ko na kina nganga niya.

"You're unbelievable" aniya saka bigay saakin ng card niya.

"Here's 5K don't spend too much allowance mona yan for 1 and half week"

"What the hell?! 5k for a one and hald week!?"

"Yes, kung ayaw mo naman ay bukas ng pinto ko" malalaking ngiti na sabi ko.

"Ang sama talaga ng ugali mo" nawawalan na ng pag asa na sabi niya kaya natawa ako. Inabot ko sakaniya ang susi ng kotse ko.

"Use my car instead of riding a cab. Mas mapapamura ka" natatawang sabi ko saka niya kinuha saakin ang susi.

"Thanks ha" aniya saka padabog na lumabas ng condo habang ako ay sumilip sa pinto at sumigaw.

"Drive safely baby!" Sigaw ko saka ako tumawa ng malakas ng tingnan niya ako ng masama. Agad kong sinarado ang pinto ko at huminga ng malalim. Walang pasok ngayon ay dahil M W F S ang schedule ko kaya napag pasiyahan ko na mag linis nalang ng buong condo at mag grocery.

Una kong nilinis ang kitchen, nag hugas ako at nag punas at sinunod ko ang sala kung saan inayos ko ang arrangement ng mga sofa and sinununod ang banyo hanggang sa kwarto kona ang sunod kong nilinis.

Habang naglilinis ay nag bukas ako ng radyo para ganahan ako ng linis at sakto namang tumugtog doon ang paburito kong kanta.

At kahit pa ang mundo ay mag-iba, ako'y laging nandirito

'Di man ako para sa 'yo, puso'y 'di magbabago

Walang iba, walang iba, wala nang hahanapin pa

Pag-ibig ko'y sa 'yo, sa 'yo hanggang sa huli"

bahagya ko pang sinasabayan ang kanta.

-Siguro nga'y nararapat lang ika'y limutin na

Pag-ibig ko'y isang hangin na 'di mo madarama ('di mo madarama)

'Di na dapat tumitig pa sa 'yong mga mata

'Pagka't ikaw pa rin ang nakikita

Tanging pag-asa ko'y biglang naglaho

Ngunit pag-ibig ko'y 'di nawala-

Ligpit na ang kama ko siguro ay niligpit iyon ni Alfred bago lumabas kaya naman ay hindi na ako natagalan sa pag linis ng kwarto ko. Nang matapos ang lahat ay pinatay kona ang tugtog at saka nag pasya na maligo.

Nag bihis lang ako ng over size shirt saka pinaresan ko ng itim na short. Pinabayaan ko lang naka lugay ang buhok ko dahil jan lang naman ako sa baba mag go-grocery.

Agad akong Lumabas at bumaba para bumili ng mga kailangan namin sa pag kain.

Kung san san ako nag ikot para hanapin ang mga ingredients na kailangan ko hanggang sa diko namalayan na may nabangga na pala ako.

"Kristine?"

"Rosee?"

Gulat at sabay naming sabi. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, muka naman siyang ok, eh diba nag hiwalay na sila ni Alfred?

"Kamusta?" Tanong ko sakaniya. She gave me a weak smile.

"Alfred and I broke up last night" deretcho nyang sagot. "Coffee?" Tanonf niya kaya naman ay tumango nako besides gusto ko din naman siyang maka usap.

Pumunta kami sa kalapit na coffee shop ng mabayaran ko lahat ng kailangan ko.

Nang maia dating ay agad kaming naka upo dahil hindi naman madami ang tao sa loob.

"What do you want?" Tanong niya.

"Americano" tipid na sagot ko kaya naman ay inorder na niya iyon. Nang dumating ay agad niya iyon binigay saakin at saka umupo sa tapat ko.

"Thanks"

"I heared what you did last night" pauna niyang sabi dahila para matigil ako sa pag higop ng kape ko. I just stared at her. "Kendie called you to stopped Alfred" dagdag niya.

"Yeah, hindi ko alam kung bat ako ang tinawagan niya at hindi ikaw pero since na ako na nga yung tinawagan ay wala akong nagawa kundi ang puntahan siya" sagot ko naman. Don't get a wrong idea, we're just friends" pag lilinaw kopa.

She smiled at me " I just want to say thank you for what you did" sabi niya na siyang kina tigil ko.

"What?" Kala ko talaga magagalit siya saakin dahil kahit anong mangyari ay ex lang ako ni Alfred at siya ang girlfriend.

"I know Alfred already told you that He and I broke up" aniya saka ngumiti ng pilit " kala ko ok na lahat saamin, kala ko kilala ko na siya ng sobra and akala ko din ay naka limutan kana niya" dagdag niya na mas lalong kina nganga ko.

Bat ako nasali!?

"Sa bar palang nung una nating kita ay nahahalata kona sakaniya ang pag babago ng mood niya, hindi siya mapa kali sa upuan niya at para bang may gusto siyang sabihin pero hindi niya magawa. Panay din ang sulyap niya sayo saka mag iiwas ng tingin pag titingnan mo siya pabalik" kwento niya habang pilit ang ngiting naka tingin saakin habang ako ay kunot noo lang na naka tingin sakanya. Hindi ko maintindihan ang mga pinag sasabi niya. Ano bang gusto niyang palabasin!?

"And sa parking lot. Alfred saw you with Kenzo, lalapit sana siya sainyo but i grab him and I kissed him" sabi niya saka yumuko. Napa kagat ako ng labi ng maalala ko ang eksena na iyon. Ang eksena na hindi ko dapat makita, tapos plinano lang pala niya.

"And sa bar ulit nung nalaman ko na mahal mopa si Alfred. Nasaktan ako syempre hindi para saakin kundi para sayo dahil sa mga nagawa ni Alfred sayo... And hindi naman mawawala yung takot saakin na nandito kana at pwedeng pwedeng kunin saakin si Alfred"

"I'm just his past and you are his present" sagot ko sakaniya.

"Kaya nga pero hindi ko parin alam kung ano ang dapat kong gawin" aniya.

"You love him right?" Kahit nasasaktan ay pinilit kong itanong sakaniya yan kahit alam ko naman na ang sagot niya.

"Yes" sagot niya.

"Then fight for your ay and never give up"

No matter how strong our resolve, sometimes we get frustrated and want to give up-whether that happens at work, training for a big race, or even a relationship.

Sometimes, circumstances in our life make us feel that despite all the hard work we're doing, we've got nothing to show for it.

There are days when all we ever encounter are roadblocks, preventing us from moving forward. The moments when our dreams seems so out of reach make us wonder if it's truly worth pursuing or fighting for.

However, the challenges we face along the way are not meant to make us quit and just spend the rest of our days on the sidelines, being bitter about life. The challenges strewn on our paths are meant to test our mettle, to see if we're made of stronger stuff.

It is normal to feel anxious when we're dealing with life or when we are pursuing our goals. Nevertheless, that moment when you feel the greatest anxiety that it's tempting to just quit is the perfect occasion to keep going.

itutuloy...