Resignation

KABANATA IV

ROSEE

"Closed your eyes and think that you saw nothing"

As he said my tears started to fall. The tears that I been hiding for a years, the pain that I felt when ever I remember those times. Those times that we were happily together. But, everything is finite,

Maybe, now he loves you or the next day is no longer you.

Love always wins if there are two supporting each sides in every battles they faced... Pero paano kung isa nalang ang lumalaban at yung isa ay sumuko na? Saan ba ako sa dalawa— yung patuloy lumalaban o yung sumuko na?

Pero mukang siya ay sumuko na...

"Hey are you ok?" Boses ni Kenzo kaya naman ay pasimple kong pinunasan ang luha ko saka humarap sakaniya na may malalaking ngiti.

"Oo naman ako pa" pilit kong sagot.

"Umiiyak ka" aniya na kina tahimik ko. " Kaibigan ko si Alfred pero sabi nga nila makuha ka lang hahamakin ang lahat" dagdag pa niya na kina tawa ko.

"Tanga, hahamakin ang lahat makuha ka lang, yun yon mali mali ka naman"

"Yun nga ano bang sabi ko? Nabaiktad lang eh" aniya na kina tawa ko lalo.

"Mali parin"

"At least napa tawa kita" sabi niya na kina ngiti ko.

"Salamat" sabi ko saka ko siya niyakap, ramdam ko ang pagka gulat niya kaya naman ay agad akong humiwalay sakaniya. "S-Sorry na carried away lang"

"Ayos lang, uuwi kana ba?" Tanong niya.

"Ah oo, hinihintay ko lang si Lucas" sagot ko sakaniya na kina tigil niya.

"Siya ba yung kasama mo kanina?" Seryosong tanong niya, bigla bigla nalang nag babago ang mood niya, yung totoo anong problema niya?

"Oo, he's my cousin" sagot ko ulit na kina nganga niya. Ok O.A

"P-Pinsan?" Gulat na gulat pa na tanong niya.

"Yes, he's my cousin, he's from canada and sumunod lang yon dito dahil ayaw niya humiwalay saakin. He's my guardian angel tough" paliwanag ko na kina hinga niya ng malalim, ang reaction ng muka niya ay para bang nabunutan siya ng pagka laki laking tinik sa dibdib. Hindi ba't ang sobra naman ata ng reaksyon niya? O sadyang OA na talaga siya?

Saktong pag dating ni Lucas na hindi ko alam kung saan galing.

"Rosee!" Pag tawag niya sa pangalan ko saka patakbong lumapit saakin at niyakap ako and he even kissed my cheeck too. Ito ang way niya para I greet ako and I used to be like that too, sakaniya nalang naman and family and friend too.

"Saan ka galing?" Tanong ko sakaniya na makita ko ang sandamakmak na paper bag na dala niya. Some of those was s designer cloth.

"Shopping" sagot ni Lucas saakin.

"Really? What's with those cloths don't tell me you waste your money in those stuff" I raised my brow to him but he just give me a weak smile.

"Sorry" sabi niya saka nag piece sign. Napa sapo nalang ako ng noo dahil sa utak na meron siya. Ang batugan na katulad niya ay puro asa lang ang alam!

I faced Kenzo to say goodbye to him.

"Una na ako, bye" paalam ko saka ako tuluyang pumasok sa sasakyan ko na agad namang sumunod saakin si Lucas na walang ginagawa maski isa ingay. Ganyan siya pag alam niyang naka gawa siya ng kasalanan. He knows how I hate wasting money in terms of buying stuff that we never used. Yung tipong pang display lang, kaya bat niya parin ginawa? I know Tito Luke provide a enough money but he needs to learn how spending it right. Hindi yung kung anong magustuhan niya ay bibilin niya!

Tahimik ang buong byahe hanggang sa maka rating kami sa condo ay walang nag sasalita saamin maski isa. Nag palit lang ako ng T shirt saka ko siya tiningnan ng seryoso habang naka upo siya sa couch na para bang maamong pusa.

"Ilabas mo lahat ng mga pinamili mo" utos ko sakaniya, mag rereklamo pa sana siya ng sinamaan ko siya ng tingin kaya naman ay wala siyang nagawa kundi ang sumunod at ilabas ang mga pinamili niya. Halos lumuwa ang mata ko ng makita ko ang unang nilabas niyang paper bag. It was Channel perfume for men!

What the hell!?

Next paper bag was a Designer cloth, I think 5-8 paper bags na puro designer cloth and the other paper bags contains, expensive watch, piercing, shoes, bags, pants and shorts.

I strongly close my eye because of the annoyance I feel. I sigh heavely.

"Sabi ko lahat" may diin na sabi ko. Dahan dahan niyang nilabas ang isang folder na diko alam kung ano ang laman, kaya kunot noo ko siyang tiningnan. "Show me what inside" dagdag kopa, bakas ang kaba sa muka niya kaya alam kong hindi ko magugustuhan ang laman non.

Inabot niya saakin ang papel habang nanginginig pa ang mga kamay niya, kinuha ko iyon at binasa ang naka sulat doon. Halos lumuwa ang mata ko ng makita ko ang pangalan isang brand at kung mag kano iyon.

MERCEDES-BENZ WORTH OF 4 MILLION!

"Y-You k-kidding me right?" Nawawalan na ng pagasa na tanong ko at saka niya ako ngitian ng palit dahilan para tuluyan ako manlumo at mapa upo sa couch dahil sa pang hihina at pang hihinayang sa pera.

"I'm sorry, I just want to drive my own—"

"BUT YOU CAN'T!" sigaw ko sakaniya dahilan para matigilan siya. " How many times do I need to tell you that If you want to drive you can use mine! YOU DON'T EVEN HAVE A DRIVER LICENCES LUCAS FOR GOD SAKE!"

"I-I'm sorry"

"Sorry? Kapag nalaman to ni tito ano!? Ano sa tingin mo sa F O U R M I L L I O N worth of car barya lang? My god!" Dahil sa pag sigaw ko ay para bang puputok na ang mga litid ko. "You are under age for driver licens Lucas you are just 16 years old for god sake" nawawalan na talagang pag asa na sabi ko. Sa sobrang inis ko ay padabog kong inilapag sa coffee table ang folder na iyon at saka siya iniwan.

Nakaka inis ang batang iyon,puro sakit nalang sa ulo ang binibigay saakin, ano sa tingin niya sa magulang niya nag tatae ng pera para sundin ang bawat luho niya? Kingina sa Mercedes-Benz E-Class E 200 AMG-Line worth of 4,790,000 in philippine money. Nung 16 ng ako ay tamang stalk lang ako sa crush ko at hanggang nood lang ng liga at tamang pakikipag usap lang kahit kinikilig na.

Speaking of usap. My phone vibrate. A call from Kendie. Nasa bar nga pala sila ngayon at hindi ako sumama dahil sa kupal kong pinsan.

"Rosee!" Boses ni Kendie.

"Oh?"

"Pumunta ka dito" aniya na kina kunot ng noo ko. Masyadong maingay sakanya kaya hindi masyadong malinaw ang sinasabi niya.

"Huh?"

"Punta ka dito" pag uulit niya.

"Tanga narinig ko ang ibig kong sabihin bat naman ako pupunta jan?" Taka kong tanong.

"Si Alfred kase ayaw mag paawat, nakikipag away na!" Aniya na kina laki ng mata ko, mas mabilis pa sa kurap ay nagawa kong mag soot ng tsinelas.

"Wag kang aalis jan kalang kung ma late ako ng uwi, just cooked your own food. Don't buy anything understood!?" Paninigurado kopa saka siya tumango na parang bata. "I'll be back" dagdag kopa saka ako mabilis na tumakbo papunta sa Parking.

Letche talaga!

MINUTED passed by.I finally reached the bar where they were. I immediately went inside and looked for their table, I was not bothered because I immediately saw Kendi and Jed begging Alfred just to stop him, I immediately approached him and pulled him by his arm.

"Ano ba bitawan— Rosee?" Gulat niya sabi ng ma realize niya ako ang nasa harapan niya pero himbis na tingnan siya ay binalingan ko ang lalaki na kaaway niya.

"I'm sorry po, lasing lang po talaga ang kaibigan ko"pag hingi ko ng depensa sa lalaki.

"Tsk! Ang alak kase nilalagay sa tyan hindi sa ulo" inis na sabi ng lalaki "mabuti nalang at maganda ka kaya apology accepted" aniya na kina diri ko dahil sa bahagya niyang pag kindat.

Yuck! Mukang r****t!

"Gago ka ah!" Sigaw ni Alfred na akmang susugod nanaman ng hilain ko ulit siya sa braso saka taas kilay kong hinarap ang lalaking to ma ang lakas ng apog ket din naman gwapo.

"You know, I hate saying this to the uneducated person like you. As what you been said, The alcohol must placed in our stomach not in our head nor brain epecially alcohol shouldn't place in scrotum so shut the f**k up at sayo na ang libidong nararamdaman mo"

"Ang yabang mo naman miss, parang hindi ka katulad ng ibang babae dito na kung kani kanino—" his word was cutted when I punch his face.

"For your information, wala pang lalaki ang nakaka goal saakin at para ulit sa kaalaman mo na black belter ako at pwede kitang saktan as my self defence dahil sa pam babastos mo saakin" seryoso kong sabi dahilan para mapa takbo siya sa takot.

Pch! A pathetic person with a pathetic mindset... Ano ba ang akala niya saakin? Hindi porket babae ako ay wala na akong kakayahan ipag tanggol ang sarili ko.

"Rosee ayos ka lang ba?" Agad na tanong ni Alfred saakin. I faced him with my serious face.

"Umuwi na tayo" aya ko saka nag paunang mag lakas palabas. Hinintay ko silang tatlo sa parking lot at ng tuluyan silang dumating ay agad silang lumapit saakin.

"Insan pasensya na sa istorbo ah, pwede bang ikaw muna bahala kay Alfred naka inom na din kase tong isa" sabi ni Kendie habang akay akay niya ang nobyo niya na lasing na.

"It's ok, I can manage, Drive safely and umuwi ka agad, dika allowed na mag sleep over sa bahay ni Jed with his case" taas kilay kong sabi sakaniya.

"Yes boss!" Aniya kaya napa ngiti ako. Pinanood ko silang maka sakay sa kotse hanggang sa tuluyan silang mawala sa paningin ko saka ko lang hinarap si Alfred na titig na titig saakin.

"Oh?" Pag kuha ko sa atensyon niya dahilan para mabalik siya sa reyalidad. "Anong meron at nag inom ka ng ganito?" Tanong ko sakaniya habang naka sandal ako sa sasakyan ko at naka krus ang mga braso at hita.

Napa yuko siya dahil sa tanong ko at halos napa tayo ako ng tuwid ng marinig ko siyang humihikbi.

Hinawakan ko siya sa braso at inalo "what happen? Wag kana umiyak" sabi ko at sa hindi inaasahang pag kakataon ay bigla niya akong niyakap at sa balikat ko umiyak ng umiyak na parang batang ingawan ng ice cream o kaya naman ay nadapa kung saan at ngayon ay may sugat. "Shhhhh" hinaplos kopa ang likod niya hindi na alintana ang kaba at pamumuo ng luha ko na nararamdaman ko sa nga talukap ng mata ko.

Dahan dahan ko siya inalalayan papasok sa kotse ko para doon kami mag usap ng pribado. He still sobbing like a child.

"Tell me if you're ready" sabi ko pa. Nag hintay ako ng ilang minuto habang pinapakinggan ang mahina niyang pag hikbi hanggang sa wakas ay nag salita na siya.

(Play Resignation by Morissette Amon)

"Kristine and I broke up" sabi niya kina tigil ko. Aaminin ko na bahagya akong naka ramdam ng konting tuwa sa puso ko pero alam kong mali tong nararamdaman ko. "Damn it's hurts!" Sigaw niya. Dahil don ay na puno ng mga katanungan ang utak ko.

Nasaktan din ba siya nung nag hiwalay kami? Ano kaya ang naramdaman niya nung umalis ako? Bakit may kapalit agad ako? Siguro ay hindi siya nasaktan dahil meron naman agad na sumalo sakaniya habang wala ako sa tabi niya. May iba namang nanjaan para sakaniya habang wala ako sa paligid.

"I love her. But I'm hurt" dagdag pa niya. Tumingin ako sa labas dahil isa isa na nag labasan ang mga luha na kanina kopa pinipigilan. Mga luha na puro sakit ang dahilan, mga luha na iisang tao parin ang dahilan, mga luha na kahit anong gawin ko ay hinding hindi na papalitan pa ng tuwa at saya.

Pero wala ng mas sasakit pa sa katotohanang ang taong iniiyakan mo ay may iniiyakan palang iba.

Itutuloy...