Agad naman kaming pumunta sa hostipal na kung nasaan naroroon ang aking inay. At pagkapasok ko sa room na kung saan naroon ito ay nakaramdam ako ng awa. Tama nga siguro ang balak kong umalis na lang sa poder ng amo ko.
"Inay!" bulalas ko nang makita kong gising na ito. Maliksi akong lumapit dito upang yakapin ito. Napansin kong lumabas ng silid na ito ang senyorito ko.
"Huwag mo akong alalahanin anak, dahil ayos lang ako. Daplis lang na bala ng baril ang tumama sa akin," usal ng butihin kong inay.
Tumingin ako rito. "Inay, mas mainam siguro kung umalis na lang tayo sa mansiyon. Ako ang natatakot sa kalagayan natin," pagbibigay alam ko rito.
"Anak! Hindi tayo puwedeng umalis nang basta na lang na walang paalam sa ating mga amo," saad nito. Ako naman ay nalungkot sa sagot ng inay ko.
"
