เอย
“พี่อาทิตย์” ฉันเรียกพี่อาทิตย์เสียงเบาก่อนจะเงยขึ้นไปมองหน้าของเขาแล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา
“เอยเป็นอะไรครับ” พี่อาทิตย์ก้มมองหน้าฉันแล้วถาม หน้าพี่อาทิตย์ดูตกใจไปนิดหน่อย
“ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮึก!” ฉันพูดออกไปกลั้นเสียงสะอื้นไม่อยู่จริงๆ
“เอย” พี่อาทิตย์เรียกชื่อฉันเบา
“ทำไมพี่ต้องหลอกเอย ฮึก!” ฉันถามพี่อาทิตย์ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ออกมา ถึงแม้น้ำตามันจะไหลไม่หยุดก็เถอะ
“เอย พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้” พี่อาทิตย์พูดพร้อมกับยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน
“แต่มันเป็นปีเลยนะคะ ฮึก! ที่พี่หลอกเอย” ใช่มันเป็นปีๆ เลย จะให้ฉันทำใจยอมรับและปล่อยผ่านมันก็ทำไม่ได้ไง
“พี่รู้ แต่พี่ไม่อยากเสียเอยไป พี่ไม่กล้าจะบอกเอยตรงๆ” ไม่กล้าบอกตรงๆ แล้วไม่คิดว่าสักวันฉันจะต้องรู้เหรอ แล้วไม่คิดว่าถ้ารู้แล้วจะเสียใจมากกว่าที่เขาพูดกับฉันตรงๆ เหรอ
“เลย
