Claimed by Sir Frederic

Kabanata -4

Walang nagawa si Kristela kundi ang sumama pabalik sa Maynila. Ayaw niyang mapahamak ang kanyang inang si Aling Rosa at lalong ayaw niyang mawalay sa kanya ang anim na taong gulang na si Abigail. Kahit labag sa kanyang kalooban ang pagbabalik, alam niyang wala siyang ibang pagpipilian. Mas gugustuhin niyang tiisin ang lahat kaysa may mangyaring masama sa kanyang ina at sa kanyang anak.

Ang pamilya Buenaventura ay dinala ni Frederick sa isang napakalawak at napakaligtas na penthouse sa gitna ng Bonifacio Global City. Isa itong lugar na malayo sa kaguluhan ng Tondo at napapaligiran ng mahigpit na seguridad. Ngunit para kay Kristela, ang marangyang lugar na iyon ay mas lalo lamang naging parang isang malaking kulungan. Kahit gaano kaganda ang paligid, wala siyang kalayaang lumabas kung kailan niya gusto.

Nakatayo si Kristela sa tapat ng malaking salamin sa kanilang silid habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Nakasuot siya ng isang mamahaling puting silk nightgown na ibinigay ni Frederick. Ang kanyang mahabang wavy na buhok ay nakalugay sa kanyang likod habang tahimik siyang nakatingin sa malayo. Sa kanyang isip ay paulit ulit niyang naiisip kung hanggang kailan siya mananatili sa lugar na iyon.

Bumukas ang pinto at pumasok si Frederick. Dahan dahan itong lumapit sa likod ni Kristela at ipinalupot ang mga braso sa beywang ng dalaga. Saglit na napapikit si Kristela nang maramdaman niya ang presensya ng lalaki sa kanyang likuran.

Ayaw ko rito, Frederick, mahinang wika ni Kristela habang pilit niyang pinipigilan ang kanyang emosyon.

Dito ka nababagay, Kristela, bulong ni Frederick. Kasama ang anak natin.

Hindi mo ako pagmamay ari, galit na sagot ni Kristela habang humarap sa kanya.

Naging malamig ang ngiti ni Frederick. Hinawakan niya ang magkabilang gilid ng mukha ni Kristela at tinitigan ito nang diretso sa mga mata.

Habang narito ka sa ilalim ng bubong ko, gagawin ko ang lahat para maprotektahan ka. At sisiguraduhin kong walang sinuman ang makakalapit sa iyo o kay Abigail.

Hindi iyon ang sagot na gusto kong marinig, Frederick. Hindi seguridad ang kailangan ko. Kailangan ko ng kalayaan.

Sandaling natahimik si Frederick. Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay pinagmasdan lamang niya si Kristela na para bang may gusto siyang sabihin ngunit pinipili niyang itago muna.

Kinabukasan, ipinag utos ni Frederick na dalhin ang kanyang labing apat na taong gulang na anak na si Jacob sa penthouse upang makilala nito ang kanyang kapatid.

Pumasok si Jacob sa malawak na sala. Ang labing apat na taong gulang na binatilyo ay may mataas na tingin sa sarili at lumaking sanay na nakukuha ang anumang gusto niya. Madalas din siyang mapusok at mahilig manghamak ng ibang tao. Nakasampay ang mamahaling jacket sa kanyang balikat habang masama ang tingin niya kay Kristela.

So ikaw pala ang dating dancer na kinagigiliwan ni Dad, malamig at mapagmataas na sabi ni Jacob. At nasaan ang sinasabi niyang kapatid ko?

Jacob, mariing tawag ni Frederick habang pababa ng hagdan. Umayos ka ng pananalita mo sa harap ng ina ng kapatid mo.

Bahagyang napayuko si Jacob dahil sa takot sa kanyang ama, ngunit hindi nawala ang galit sa kanyang mga mata. Hindi niya nagustuhan ang paraan ng pakikitungo ni Frederick kay Kristela at lalo niyang hindi nagustuhan ang ideya na may isa pa siyang kapatid na maaaring magkaroon ng bahagi sa buhay ng kanilang ama.

Maya maya ay lumabas mula sa kusina si Abigail habang hawak ang kanyang maliit na manika. Nang makita niya si Jacob, naging mausisa ang mga mata ng bata. Dahan dahan siyang lumapit sa binatilyo.

Kuya, malambing na tawag ni Abigail.

Huwag mo akong tawagin na kuya, bastarda, sigaw ni Jacob sabay tabig sa kamay ni Abigail.

Nawalan ng balanse ang bata at natumba sa sahig. Nabitiwan din niya ang kanyang laruan.

Mabilis na tumakbo si Kristela at agad na inangat si Abigail mula sa sahig. Mahigpit niyang niyakap ang anak habang umiiyak ito.

Magdahan dahan ka sa pananalita mo, bata ka. Hindi mo dapat ginaganyan ang anak ko, galit na sigaw ni Kristela.

Bago pa man makapagsalita ulit si Jacob, mabilis na humakbang si Frederick patungo sa kanya. Hinawakan niya ang kwelyo ng kanyang labing apat na taong gulang na anak. Makikita sa kanyang mukha ang matinding galit.

Huwag mong susubukang saktan ang kapatid mo sa harap ko, Jacob, malamig ngunit nagbabantang sabi ni Frederick. Hindi ko hahayaang maulit iyon.

Ipinasa ni Frederick si Jacob sa kanyang mga bodyguard.

Ilabas ninyo siya rito. Dalhin ninyo sa mansyon at huwag ninyo siyang palabasin nang walang pahintulot ko.

Opo, sir, sagot ng mga bodyguard.

Walang nagawa si Jacob kundi sumunod. Habang papalayo siya sa penthouse, lalo lamang lumalim ang galit sa kanyang puso. Hindi niya matanggap na dahil lamang sa isang batang hindi niya kilala ay napagalitan siya ng kanyang ama.

Nang makapasok na sina Aling Rosa at Abigail sa kanilang silid upang magpahinga, pumasok si Frederick sa master bedroom. Naroon si Kristela at nakatayo malapit sa bintana. Hindi pa rin nawawala ang galit sa mukha nito.

Lumapit si Frederick at maingat na niyakap si Kristela mula sa likod.

Patawarin mo ako, mahinang sabi niya. Hindi ko hahayaang saktan ka nila o si Abigail.

Puno ng panganib ang buhay mo, Frederick, sagot ni Kristela habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Dito mo kami dinala sa mundo mo. Sa mundong hindi ko naman pinili.

Hinarap siya ni Frederick at hinawakan ang kanyang mga kamay.

Alam kong natatakot ka. Alam kong hindi ito ang buhay na gusto mo. Pero gagawin ko ang lahat para maging ligtas kayo.

Hindi ko alam kung kaya kong mabuhay nang ganito, Frederick.

Kaya mo. At hindi kita iiwan.

Tahimik na tumingin si Kristela sa kanya. Sa kabila ng galit at takot na nararamdaman niya, alam niyang seryoso si Frederick sa kanyang sinabi. Ngunit hindi pa rin niya kayang kalimutan na ang kaligtasang iyon ay kapalit ng kanyang kalayaan.

Lumapit si Frederick at maingat na hinalikan si Kristela. Hindi iyon simpleng halik lamang. Naroon ang takot niyang mawala ang babae at ang kagustuhan niyang manatili ito sa kanyang tabi. Matapos iyon ay niyakap niya nang mahigpit si Kristela.

Protektahan ko kayo gamit ang buhay ko, bulong ni Frederick. Dahil kayo ni Abigail ang pinakamahalaga sa akin.

Habang nasa loob ng silid sina Frederick at Kristela, sa labas naman ay may ibang mga taong tahimik na naghahanda ng kanilang plano. Hindi pa alam ng mag asawa na ang panganib na kinatatakutan ni Frederick ay unti unti nang lumalapit sa kanila.

Tahimik ang buong penthouse ng Bonifacio Global City ngunit mabigat ang pakiramdam sa loob ng silid kung saan nakaupo si Frederick. Sa harap ng malaking salamin na nakatutok sa mga ilaw ng lungsod, nakatayo si Kristela habang nakatitig sa kanyang sariling repleksyon. Nakasuot siya ng isang mamahaling silk dress na ibinigay ni Frederick. Ngunit para sa kanya, mas mabigat pa rin ito kaysa sa mga lumang damit na isinusuot niya noon nang nagtitinda pa siya ng kakanin sa Laguna.

Kailan mo kami papayagang lumabas, Frederick, mahinang tanong ni Kristela nang hindi lumilingon. Hindi bilanggo si Abigail. Kailangan niyang makapag aral at makipaglaro sa ibang bata.

Lumapit si Frederick mula sa kanyang likuran. Ipinatong niya ang kanyang mga kamay sa balikat ni Kristela habang seryoso itong nakatingin sa kanya.

Ligtas kayo rito, Kristela. Sa labas, maraming kalaban ang pamilya Falcon. Kapag nalaman ng buong mundo ng mafia na may anak ako sa iyo, magiging target kayo ni Abigail.

Ngunit hindi ba ang sarili mong pamilya ang tunay na banta, asik ni Kristela sabay harap sa lalaki. Nakita mo ang ginawa ni Jacob kahapon. Galit siya kay Abigail. At si Mandy, alam nating dalawa na hindi siya titigil hangga't hindi kami nawawala.

Bumigat ang paghinga ni Frederick. Hinawakan niya ang baba ni Kristela at bahagyang itinaas ang mukha nito upang magtama ang kanilang mga mata.

Ako ang bahala kay Jacob at kay Mandy. Walang makakasakit sa inyo habang ako ang nakatayo sa harap ninyo.

Pero paano kung ikaw mismo ang maging dahilan ng kapahamakan namin?

Hindi agad nakasagot si Frederick. Alam niyang may punto si Kristela. Ngunit sa isip niya, kailangan niyang gumawa ng paraan upang maprotektahan ang kanyang pamilya bago pa man tuluyang lumala ang sitwasyon.

Sa kabilang dako ng lungsod, sa isang pribadong silid sa isang abandonadong gusali, lihim na nagkikita sina Mandy at Magnos kasama ang galit na galit na si Jacob.

Hindi ako papayag na ang batang iyon ang maging tagapagmana ng ari arian ni Dad, galit na sabi ni Jacob habang nakasuntok ang kanyang kamay sa mesa. Ako ang legal na anak. Ako lang ang Falcon.

Magdahan dahan ka, Jacob, paalala ni Mandy habang inaayos ang kanyang alahas. Ang ama mo ay hindi basta basta nagpapalinlang. Ngunit may plano kami ni Magnos.

Anong plano, tanong ni Jacob.

Tumingin si Magnos kay Jacob at ngumiti nang malamig.

Ngayong nasa BGC sila nakatira, mas madali nating mababantayan ang bawat kilos nila. May gagamitin tayong tao sa loob ng penthouse. Kapag nakakuha tayo ng pagkakataon, maaari nating gamitin ang taong iyon para saktan ang bata o ang kanyang ina. Kapag nawala ang dalawa sa buhay ni Frederick, babalik sa iyo at sa mommy mo ang lahat ng atensyon at yaman niya.

Siguraduhin ninyo lang na hindi malalaman ni Dad na kasali ako rito, malamig na sagot ni Jacob bago tumalikod at umalis.

Pagkaalis ni Jacob, nagkatinginan sina Mandy at Magnos. Pareho nilang alam na hindi na simpleng galit lamang ang nararamdaman ng binatilyo. Handa na itong gumawa ng paraan para mapanatili ang kanyang posisyon.

Bumalik sa penthouse.

Nakatulog na si Abigail sa kanyang silid habang binabantayan ni Aling Rosa. Lumabas si Kristela sa balkonahe upang magpahangin. Tahimik niyang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod habang iniisip ang kanilang buhay.

Maya maya ay dahan dahang lumapit si Frederick. Tumabi siya kay Kristela at hinawakan ang kanyang kamay.

Alam kong galit ka pa rin sa akin dahil sa ginawa ko anim na taon ang nakalipas, mahinang sabi ni Frederick. Ngunit hindi ko kailanman pinagsisihan na nahanap ko kayo.

Sana hindi mo na lang kami nahanap, sagot ni Kristela habang nakatingin sa malayo. Kung hindi mo kami nahanap, baka mas simple ang buhay namin.

Bahagyang ngumiti si Frederick.

Hindi mangyayari iyon, Kristela. Kahit ilang taon pa ang lumipas, hahanapin pa rin kita.

Napatingin si Kristela sa kanya.

Bakit?

Dahil hindi kita nakalimutan.

Natahimik si Kristela. Marami siyang gustong sabihin ngunit hindi niya alam kung paano. Sa kabila ng lahat ng nangyari, may bahagi sa kanyang puso na hindi pa rin kayang tuluyang lumayo kay Frederick.

Iniharap siya ni Frederick at marahang hinalikan sa labi. Sa gitna ng dilim at panganib na nag aabang sa labas ng penthouse, muling naramdaman ng dalawa ang damdaming matagal nilang pilit na itinatago.

Ngunit habang magkatabi sina Frederick at Kristela sa balkonahe, hindi nila alam na sa kabilang bahagi ng lungsod ay may mga taong patuloy na nagpaplano laban sa kanila.

At ang mas masama, may isang taong malapit sa kanilang buhay na maaaring gamitin upang makapasok sa loob ng penthouse.

Sa gabing iyon, akala ni Kristela ay ligtas na sila.

Ngunit ang tunay na laban ay ngayon pa lamang nagsisimula.