Kabanata 2
1029 Words
"SANDALI, sino kayo?"
Kakarating ko lang galing sa paglalako ng Biko at gano'n na lamang ang gulat ko ng umiyak ang kapatid kong si Yshie.
"Ate..."
Nadatnan ko ang ilang lalaking armado na may dalang-baril. Halos hindi ako makahinga na tila ba biglang namanhid ang aking buong-katawan. Sino ang mga taong ito?
Niyakap ko ang nanginginig kong kapatid dahil siguro sa sobrang takot. Gulung-gulo ang bahay namin at halos hindi mahitsura.
"Pakiusap, wala kaming kasalanan sa inyo. Maawa kayo sa amin," pakiusap ko.
Walang tutulong sa amin dahil malayo sa kabihasnan itong bahay namin. Hindi kami maririnig kahit patayin pa kami ng mga ito.
Nag-isip kaagad ako ng paraan kung ano'ng dapat gawin. Since malapit sa akin ang isang lalaki kailangan kong makuha ang isang baril na nasa tagiliran niya. Kaya lang kailangan ko ng tiyempo.
"Dating-gawi, handa ka na ba?" bulong ko kay Yshie. Tumango ng dahan-dahan ang aking kapatid.
Isang malakas na pagtulak ang ginawa ni Yshie sa isang lalaki dahilan upang makuha ko sa katabi ko ang isang baril na nasa tagiliran.
"Takbo!" sigaw ko sa aking kapatid.
Isa-isa kong pinutukan ang tatlong lalaki at bumagsak ang mga ito. Sanay na ako sa bakbakan dahil well-trained ako ng aking ama na sundalo noon sa edad na trese.
Head shot ang ginawa ko, kailangan kong gawin upang siyempre protektahan ang aming sarili. Binitiwan ko ang baril saka sumunod sa kapatid ko na ngayo'y nakalabas na ng aming maliit na kubo.
Sino? Sino ang nais magpapatay sa amin?
"Ate, dalian mo. Kailangan na nating makaalis dito. Hindi na tayo ligtas."
Tamang-tama at may dumating na kotse. Gano'n na lamang ang saya ko nang makita at masilayan si Manong Danilo.
"Sakay na!" sigaw niya.
Nagmamadaling binuksan ko ang pinto ng kotse at sabay na sumakay kami ni Yshie.
"Kilala mo siya Ate?"
"Oo," sagot ko sa aking kapatid.
Akala ko talaga pàtày na kami ni Yshie kanina. Pagdakay nanlumo ako, kinakabahan din para sa kaligtasan naming magkapatid.
"Sinasabi ko na nga ba at galing sa inyo ang putok ng baril. Hija, may nakalaban ka ba?"
"May duda na po ako kung sino ang nais magpapatay sa amin," sagot ko. Lalo na at nagpatagpi-tagpi ko ang mga pangyayari.
Una, no'ng nailigtas ko ang may edad na lalaki. Ang pagsulpot ng magandang babae na sa tingin ko'y may kinalaman sa nangyaring trahedya kay Mr. Alcantara. Ang pagkarinig ko sa mansion sa boses ni Mr. Alcantara na hanapin ang babae, hindi kaya ako ang tinutukoy nito? Para ano? Para ako'y iligpit? Ibig sabihin hindi kami safe sa mga Alcantara. Heto ba ang sukli ng pagiging good Samaritan ko?
"Dadalhin ko kayo sa bayan ng Luna do'n sa Apayao, tamang-tama at may rest house rin don ang mga Alcantara at doon nalang muna kayo. Okay lang ba sa'yo, hija? Mas ligtas kayo ro'n."
"Nakakahiya naman po sa inyo, Manong Danilo."
"Pwede ring mag-umpisa ka na lang kaya bilang katulog sa mansion ng mga Alcantara?"
"No, hindi po. Hindi na po muna," maagap kong sabi.
"Ikaw ang bahala, tamang-tama rin na pumaroon kayo sa bayan ng Luna. Kailangang may mag-maintain ng kalinisan sa kwarto ni Mr. Cassian, ikaw na lang ang kukunin namin ni Manang Teresita mo."
Lihim akong natuwa sa narinig mula kay Manong Danilo. Kahit kailan talaga hindi kami pinapabayaan ng Panginoon.
"Sige po, okay na po ako roon," sabi ko.
"Sandali nga lang, wala ka bang planong ipa-blotter iyong mga armadong lalaki na nanggulo sa inyong magkapatid?"
"T'saka na po siguro, sa ngayon kailangan na muna naming lumayo ni Yshie. Mahirap na at baka madali ang mga buhay namin ng wala man lamang kaming alam kung bakit kami kailangang patayin at kung sino ang nais magpapatay sa amin," sabi ko.
Sino kaya ang nasa likod talaga ng mga pangyayaring ito? Dalawa ang naging suspek ko, si Mr. Alcantara at ang babaeng nakita ko sa hospital. Hindi ko rin masasabi na magagawa ni Mr. Alcantara na ipapatay ako dahil ako ang nagligtas sa buhay niya.
Hindi ko akalaing malayo pala ang bayan na sinasabi ni Manong Danilo.
Napasulyap ako sa aking relong-pambisig. Alas onse na ng gabi.
"Ate, gutom na po ako."
"Hayaan mo hija at mag-stop over tayo sa isang drive thru," ani Manong Danilo.
"Talaga po?"
"Oo, at libre ko."
"Yeheey!" masiglang sabi naman ng kapatid kong si Yshie. Bilang ate gusto kong ibigay sa kapatid ang kaginhawaan ng buhay. Sa naalala ko isang beses lang kami nakapasok sa ilang mga fast food like Jabee and McBee.
"Salamat sa kabutihan niyo, Manong Danilo," sabi ko na lamang.
"Walang-anuman, hija. Sino pa nga ba ang magtutulungan at tayo-tayo rin naman."
Sumilay ang tipid na ngiti sa aking mga labi. Mabuti na lamang at may katulad ni Manong Danilo na laging nariyan upang kami ay tulungan.
Hanggang sa huminto na nga kami sa lugar kung saan naroon ang drive thru at nag-order, pagkatapos ay hindi nagpahuli ang kapatid kong si Yshie at sinunggaban ang pagkain.
"Maraming salamat po," sagot namin ni Yshie na halos magkasabay pa.
"Sige lang, kain nang kain."
"Makakabawi rin ako sa'yo, Manong Danilo."
"Delikado kayo kapag nagtagal pa kayo ro'n. Hindi basta-basta ang nakalaban niyo. May naalala ka bang nakabangga mo, hija?"
"Wala po," maagap kong sagot.
Hindi ko naman masabi ang tungkol sa isang babae na nakilala ko sa hospital kung saan dinala ko si Mr. Alcantara. Malakas talaga ang kutob ko na iyon ang may pakana.
Pagkatapos naming kumain ni Yshie ay niligpit namin ang aming mga basura.
Hindi naman nagtagal ay narating namin ang naturang lugar ng Apayao. Masasabi kong mukhang konti lang sa papulasyon ang lugar.
From Tuguegarao to Apayao ay napansin kong apat na oras ang naging biyahe namin. Mabilis din kasing magpatakbo si Manong Danilo.
"Saan po ba sa Apayao ang rest house ng mga Alcantara?" tanong ko.
"Sa may bayan ng Luna, hija."
Hindi ko kabisado ang lugar pero sana nga ligtas kami rito. "Huwag kang mag-alala at sigurado akong ligtas kayo rito ng kapatid mo. Kami lang ang nakakaalam sa rest house na ito ng mga Alcantara. Every month pumupunta rito si Sir Cassian."
Saka ko naalala ang gwapong lalaki na may-ari no'ng kotse kung saan ako nagpalipas ng tulog.
- Writer
