Adin Aladoğan, henüz 2 günlükken annesi tarafından çöpün kenarına bırakılmış bir bebekti. Hayatı boyunca da o bebek gibi hissetti. Kimsesiz, yapayalnız ve çöpte. Bunun Adin’e en büyük getirisi de içinde taşıdığı büyük boşluktu.
Manevi babası Cihan her daim yanında olmaya çalışsa da Adin'in içindeki boşluk hep orada öylece kalmıştı. Zaten bir çocuk için anne ve babasının yerini doldurabilecek başka bir şey olduğuna hala daha inanmıyordu.
Esasında 6 yaşına kadar her şey daha iyiydi. Adin içindeki boşluklara kılıflar uydurarak günlerini geçiriyordu. Ona göre annesinin mecburiyetleri vardı. Yoksa onu bırakıp gitmesi mümkün değildi. Küçük Adin biliyordu ki o ne kadar üzülüyorsa annesi de onu özlediği için o kadar çok üzülüyordu. Çocuk aklı kendini böyle avutuyor, annesinin geri dönüp ona s
