SİDRA
Salonun bir köşesinde Faruk baba ve abim, Jiyan’a geçmişe duydukları özlemle üniversite yıllarını anlatıyorlardı. Biz kadınlar ise hep birlikte güncel kadınsal konulardan bahsediyorduk. Bir an için yüreğimin üstüne kötü bir his çöktü. Boğuluyormuşum gibi hissettim. Elimi ritmi yükselen kalbimin üzerine yerleştirerek önce saate sonra salonun kapısına baktım.
Yeni yıla girmemize sadece 3 dakika kalmıştı ve Alper hala dönmemişti. “Ben Alper’e bir bakayım” diyerek ayağa kalktım. Merak ederek peşinden gittim.
Yatak odasına girdiğimde omuzları çökmüş halde yatağın kenarında oturuyordu. Dirseklerini dizlerinin üzerine dayamış iki elinin parmak uçlarıyla beyaz bir kâğıt tutuyordu. Kapının açılmasını duymasına rağmen başını kaldırıp yüzüme bakmamıştı. Bir şey olmuştu, bir gariplik vardı.
