ALPER
Öz annem kucağındaki minik bebeğimiz ile odaya girdiğinde hissettiklerimi kelimelere dökmem mümkün değildi. Eğer bu anı kurgulamak istesem bu kadar mükemmel bir rastlantı olamazdı. Biyolojik annem, babam ve ben aynı odadaydık. Babam “Hülya” dediğinde odadaki herkes bu ismin kime ait olduğunu anlamıştı. Babamın sesi titremiş, gözlerinde tanıdık bir duygu belirmişti. Öz annem “Kadir” diye karşılık verdiğinde ise herkesin kafasında tüm soru işaretleri silinmişti.
Babam, derin bir nefes alarak yerinden kalktı ve ilk aşkının karşısında dimdik durdu. “Seni bunca sene sonra karşımda gördüğüme inanamıyorum” dedi, sesi duygu doluydu. “Sensin,” diye ekledi, sanki o yıllardır beklediği, hatıralarında canlandırdığı, yüreğinin derinliklerinde sakladığı kişiyi yeniden bulmuş gibi.
Her ikisi de
