SİDRA
Sabah sekizde yine camın arkasında kuvözdeki oğlumu izliyordum. Elimde olsa bulunduğum yerden hiç ayrılmazdım. O yanımda yokken içimde kocaman bir boşluk varmış gibi hissediyordum. Alışık olmadığım çok değişik bir duyguydu bu. Bebeğimizi izlerken Alper “Yeni ameliyat oldun. Yatman gerekiyor, dikişlerin zarar görecek” dedi. Onu duyuyordum ama ne söylediklerini ne de dikiş yerlerimdeki acıyı umursamıyordum. Elleri ayakları kıpırdayan bebeğimden gözlerimi ayıramıyordum. Onu görebiliyordum, ama dokunamıyordum. O kadar yakındı ki, ama aramızdaki mesafe sonsuz gibiydi. Alper tekrar dikişlerimin zarar görebileceğini söyledi. “Hadi gidelim artık, yine geliriz. Ameliyatlısın” dedi. “Bak bebeğimiz uyuyor”
Alper’e gitmek istemediğimi söyledim. “İyiyim ben, hiç ağrım sızım da yok. Beni merak e
