I'm Your Best Friend! You Are Only Mine [Devils series 1]

Chapter 3

Aviana Kye

Nang matapos na ako magbihis at mag-ayos ng sarili ko. Kinuha ko ang bag ko sa ibabaw ng bed ko at dali-dali lumabas ng kwarto ko papunta sa dining table. Kung saan ko naabutan, nagkakasayahan magkwentuhan sila Mommy at Deacon, habang nag-aalmusal ang mga ito.

Lumapit ako saka nilang dalawa at bahagyang na udlot ang masarap nilang pinag-kukwentuhan. I don't know, what they are talking about? Pero ng tumingin ako sa mukha ng mommy ko. Mukhang nga masaya ang pinag-uusapan ng mga ito at ganun din sa kaharap nito.

Sa ngayon ay abala sa pagkain si Deacon na hindi tumitingin sa akin.

Malaki nga talaga ang pinagbago ng katawan ng binata. Siguro alaga siya ng asawa niya. May kaunting akong paghihinayang na ramdaman sa puso ko. Pero winaksi ko ito agad sa isipan ko. Hindi ba ito hinahanap ng asawa niya? Hanggang ngayon ay nandito parin ito, baka naman hindi kasama ng binata ang asawa niya pabalik ng pilipinas. Malaking pala-isipan ang bagay na iyon sa'kin.

Ng akmang susulyap si Deacon, sa'kin. Bigla kung iniwas ang direksyon ng mga mata ko sa kanya. Siguro nakaramdam ang binata na tinitignan ko siya kaya lumingon siya sa akin. Mabuti nalang iniwas ko agad mga mata ko sa kanya. Muntik na ako mahuli dun. Kaya lumapit na ko kay mommy, at hinalikan ko siya sa pisngi.

"Papasok na po ako sa office, mommy." Paalam ko rito.

"Uh, hindi kaba kakain, muna?" Tanong ni mommy sa'kin.

"Hindi na po, mommy. Baka malate na ako sa meeting eh. Tsaka sa office na lang po ako kakain pagtapos ng meeting ko mamaya." Maikling kong sagot sa kanya.

"Thank you for delighting breakfas tita Karen." He said happily to her mom.

"Welcome hijo, basta ikaw... At tsaka nga pala. Pwede mo bang ihatid ang bestfreind mo sa opisina niya, hijo?" Tanong nito kay Deacon.

"Oo, naman, tita. Actually i was about to go now." What the hell? Napatayo ako ng maayos. Dahil sa narinig ko. Bumaling ako ng tingin kay Deacon nagkibit-balikat lang ito.

"Mommy!" Pasigaw kung tawag ko rito para kunin ang atensyon niya.

"Bakit ba anak, sumisigaw ka d'yan?! Ang lapit-lapit lang natin sa isat-isa!" Sigaw din ni mommy sa'kin. Nalukot ang magandang mukha ni mommy dahil sa hindi magandang asal na pinakita ko sa kanya.

If na makakasama ko ulit ang binata sa iisang sasakyan lang. Mahihirapan lang ako. Yung kanina nga yakap niya ako. Halos hindi na nga ako makahinga at gusto pa ni mommy. Ipahatid niya pa ako sa binata. Ano bang araw 'to? nakakasira ng mood at nakaka-presurre na ah! Inis na bulong ko.

"Kasi... Mommy. Nand'yan naman si kuya Oskar. Ang driver natin? Siya na lang po maghahatid sa akin, papunta sa office ko." Mahinahon ko sabi sa kanya.

"Hindi siya pwede hija. Kailangan ko si kuya Oskar, mo mamaya. Pupunta kami sa market para mamalengke, na mga kailangan sa bahay. Bakit ayaw mo bang sumabay sa bestfriend mo? aalis na rin naman siya..."

"Baka po kasi, may pupuntahan pa s'yang iba? Ayaw ko naman siyang abalahin, para lang magpahatid sa opisina ko." Sagot ko ulit.

"I will go somewhere later.. So you can go with me." Singit Deacon sa pinag-uusapan namin mag-ina.

Napakunot ako ng noo. Pinapasabay niya ako sa kanya? Ng tumingin ang binata sa'kin. Parang hindi niya nagustuhan ang nakita niya sa mukha ko.

"Oh, sumabay kana... Wag kanang mag-inarte d'yan, anak! Ayaw mo ba iyon? makakapag-usap pa kayong dalawa, habang nasa biyahe kayo. Alam ko naman na miss na miss niyo ang isat-isa e." May halong panunudyo na sabi ni mommy sa amin dalawa ni Deacon. Dahil sa inis nararamdaman ko. Nakipag-sukatan ako tingin sa binata. Pero kalaunan ako na naman ang talo. Kaya ako na ang nagbaba ng tingin sa amin dalawa. Ako pa patuloy ang naging maarte. Hindi ba pwedeng umiiwas lang ako malapit sa kanya. Napalabi na lang ako at napanguso. Naglakad akong palabas ng bahay namin.

Hindi rin ako tumungon sa sinabi ni Mommy. At simpre bilang mabuting anak, sumunod na lang ako sa kanya. Kahit ilang ako sa presensya ni Deacon. Wala akong pagpipilian kundi sa sumabay sa binata. Ayaw ko naman mag taxi, baka abutan ako ng traffic sa edsa. Mahirap nang malate sa meeting ngayon. Narinig ko nalang nagpaalam si Deacon kay mommy. Bago siya sumunod sa'kin palabas ng bahay. Mabibigat ang mga bawat hakbang ko patungo sa parking lot kong saan ang sasakyan ng binata. I did not look back at his behavior. Alam ko naman na kasunod ko lang siya.

When we got to where his car was parked. Nauna itong naglakad patungo sa kotse niya. Napahinto ako sa paglalakad ng makita ko ang sasakyan gamit niya na isang sport car. Akala ko noon wala na ito. Iniisip ko noon, binenta na ito ng binata. Matagal ko na rin kasi hindi nakita ito, simula ng umalis siya ng pilipinas.

Itong sasakyan na ito. Puno ng maraming magagandang alala para sa akin. Ito kasi 'yung madalas namin gamitin ni Deacon noon, nung tinedyer palang kami noon. Kapag gusto namin magtravel kahit saan panig ng pilipinas. Ito 'yung madalas ginagamit namin ni Deacon. Kapag nga may ginagawang kaming kalokohan ng binata dito kaming nagtatagong dalawa. Bigla ko tuloy na miss ang kabataan ko noon. Kapag nga may car racing ang binata, ito din ang ginagamit niya sa makikipag-karera sa car racing na isa sa mga paboritong sport ni Deacon noon kabataan namin.

At simpre bilang isang kaibigan lagi akong naka-suporta sa kanya. Kapag may laban siya ako ang tiga cheer para sa kanya. At wala yata ako nakaliktaan na hindi nakadalo sa mga kompetisyon na sinasalian ng binata. Na kahit galing siya sa isang mayaman na familya. Hindi naman ito maluho, katulad sa ibang mamayaman na familya. Para lang mag sayang ng pera, makuha lang luho at nais nila. Because of the many qualities of Deacon. So even my heart is already in it.

Nang akmang bubuksan ko na sana ang pinto ng sasakyan, ng magkasabay pa ang amin mga kamay sa paghawak sa door handle ng car niya. Nagkatinginan kami sa amin mga mata at pa simpleng kung binaba ang kamay ko, hawak niya sa ilalim ng kamay niya. Pakiramdam ko tuloy may gumapang na goosebump sa buong kong katawan. Kunting dikit lang ng katawan ko sa kanya, natataranta na ang akin sistema.

"Get in the car, baby. . ." Sabi ni Deacon sa akin. Napapitlag ako, sa maaliwalas na boses ng binata. Napahugot tuloy ako ng hangin sa akin dibdib. Bago kumalma ang dibdib ko sa kabang nararamdaman ko. Sana ito na ang huling magkikita kami ni Decon. Hindi na kasi naging normal ang t***k ng puso ko simula kanina, ng bumisita ito sa kwarto ko.

"What are you thinking baby? Natulala ka sa kinatatayuan mo?" He asked me hindi ko napigilan sumimangot sa harap niya.

"Nothing." I said.

"Why are you still standing there? Gusto mo yata buhatin pa kita, para isakay dito sa loob ng kotse ko, baby.." Mahalumanay na sabi niya sa punong tainga ko.

"Hindi na kailangan may paa ako, kaya ko sumakay mag isa!" Masungit kong sabi.

"Go hop in!" Utos niyang pasigaw na parang ang layo ko sa kanya. Pinaninkitan ko siya ng mga mata ko.

"Oo, na po, ito nga e, sasakay na e!" Pabalang kong sabi sa kanya at binuksan ang pinto ng sport car niya at pagalit na isinara iyon. Nakakabwiset na araw na ito! Ang puso ko, kabog ng kabog. Parang gusto na yatang lumabas nito mula sa loob ng puso ko. Isang malalim na paghinga muna ang pinakawalan ko. Nang makitang kung umikot na si Deacon, patungo sa driver seat. Tsaka niya binuhay ang makina ng sport car niya at nagmaneho patungo sa opisina ko.

Walang akong imik habang nakaupo sa passenger seat ng sasakyan ni Deacon. Pakiramdam ko lumiliit mundo ko sa loob ng kotse niya. Ang hirap gumalaw na kasama siya. Naramdaman ko ang presensya ni Deacon. Naririnig ko ang paghinga niya ng malalim. Ramdam ko din. Ang paminsan-minsan na sulyap niya sa'kin. Aware na aware ako sa presensya ng binata at hindi 'yon normal! sa tumitibok kung puso sa kaba at nerbisyo para sa binata.

"How many years you've been managing your companies?" He ask ng binasagin ni Deacon ang hindi magandang katahimikan sa pagitna namin dalawa.

"More than three years." I simply answered him.

"Mag-pokus ka sa pagda-drive, huwag sa akin. Baka mabangga tayong dalawa yan, e." Pagpapa-alala ko sa binata.

Kapansin-pansin kasi ang madalas na pasulyap niya sa'kin, kesa sa magpokus daan na tinatahak ng kanyang sasakyan.

"I don't like your outfit, Aviana?"

Napa-ah? ako sinabi ng binata. And I looked at myself. Anong ayaw niya rito? Simple lang naman 'yung suot kong uniform, pang opisina. Short skirt with long sleeves na kulay dark blue medyo hapit nga lang sa katawan ko.

"Ganito naman ang uniform sa office, kapag nagtra-trabaho, di'ba? Anong mali dito sa suot ko?" Baling na tanong ko sa kanya.

"You see? nakikita na 'yan kalahating ng legs mo. Next time, ayaw kung makikitang ganyan ang outfit mo. Maliwag ba Aviana?" Pagmamando niya sa'kin. Daig pa ang mga parent ko kong makapag bawal sa susuotin ko. Katawan ba niya kawatan ko? Para pagsabihan ako ng ganito.

"Oh, my god! Deacon! Katawan ko ito? 'Wag mo akong manduhan sa susuotin kung damit. Kung ano ang gusto ko?!"

Kitang-kita ko ang pagdilim ng mga mata niya, ng bumaling siya sa akin. Kasabay nun ang paghampas ng binata sa manobela ng sasakyan niya na naging sanhi upang nakaramdam ako ng takot at kaba pero inigore kulang iyon.

"Wag mo ako subukan, Aviana?! Kayang-kaya kung sunugin at punitin 'yan damit mo sa harap mo. Kapag sinuway mo ako sa gusto ko!" Babalang nasa tono na, hindi ko pwedeng sawayin baka lumala.

Hindi na ako nagsalita pa baka kong saan pa ito umabot. Hinilig ko lang ang ulo ko sa gilid ng bintana ng sasakyan at tsaka tumingin sa labas ng sasakyan. Bahala siya sa buhay niya. Sino ba siya para sundin ko siya. Hindi ko naman siya nobyo o magulang, kaibigan kulang man siya. The silence between them again intervened. Narinig ko bumutung-hininga nalang ang katabi ko habang abala sa pagda-drive.

"Our saliva will only rot. Kung hindi tayo mag-uusap dalawa, Aviana..." Mababang tono na sabi nito. Pero nandun parin ang inis niya. Kahit narinig ko siya ulit nagsalita. Hindi ako umimik. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ba apektado siya sa pananahimik ko. Kahit parang maghihimutok na ang puso ko. Kapag tumitingin ako sa mukha niya at sa tuwing kakausapin niya ako. Natutuliro ang utak ko at wala talaga akong mahagilap na isasagot sa kanya. Saka hindi parin iyon sapat para magpa-apekto ako rito. Baka ni-nerbisyo lang ako.

"Aviana Kye, please talk to, me?" He shouted again at bumuntong-hininga saka ko siyang sinulyapan.

"Ano ba? Ano bang gusto mong pag-usapan natin dalawa, ah?!" Naiiritang kong tanong sa kanya.

"I noticed that you are annoyed with me, at kitang-kita sa ugali mo ang pinapakita mo sa akin, Aviana..." Aniya ng binata sa'kin. Sumusobra naba ako? sa pinapakita kong pagkainis sa kanya. Pero 'di ba dapat lang iyon. Dahil hindi ko, nagustuhan paraan ng pagsasalita niya kanina sa akin. Mas maganda rin ipakita ko ang kagaspangan ng pag-uugali ko sa kanya. Para hindi na magkrus ang landas namin dalawa, para iwasan na niya ako. Napa-isip ako bigla. Paano manyayari iyon? Kung sa iisang village lang tinuntuluyan namin. E, kung doon nalang kaya ako tumira ulit sa bahay ng boyfriend ko. Para makaiwas sa kanya sa tingin ko good idea naman iyon.

"Wala lang ako, sa mood..." Sabi ko sa kanya. Ganun parin ang ayos ko nanatili parin nakafucos ang tingin ko sa labas ng bintana na hindi tumitingin sa kanya. Pero meroon ako napansin na parang ang haba yata ng binabyahe namin. Papunta sa opisina ko. Samantalang forty minutes lang naman ang papunta doon.

"Bakit ang tagal naman natin makarating sa office ko? Baka malate na ako 'yan?" Kaunting pagpapa-alala sa binata. Tumingin ako sa suot kung relo. 8:30am na 9:00am pa naman ang meeting ko.

"Don't worry... Hindi ka ma-lalate.." Malamig na saad nito at walang emosyon ang kanya mukha. Dahil rin siguro sa magaspang na pinapakitang kong pag-uugali sa kanya mas mainam na rin iyon.

"Are you sure? Thirty minutes na lang magsisimula na ang meeting ko. Baka naman pwede mong bilisan ng kaunti patakbo ng sasakyan mo, Deacon..." Nakasimangot kong sabi. Hay naku! gumagawa talaga ng paraan para kausapin kulang siya. Style talaga nito hindi nagbabago.

"Okay," Iyon nalang ang huli kong narinig na salita mula kay Deacon at medyo binilisan nga nito ang patakbo ng sasakyan. Hanggang sa makarating na kami sa harap ng companya.

"Salamat, sa paghatid mo sa'kin.." Kahit may konting tensyon sa pagitan namin dalawa kanina nagpasalamat parin ako rito.

Isang tipid na tango nalang sinagot niya sa akin at bumaba na ko sasakyan niya. Ng pagbaba na ko, napatingin ako sa kanyang mga mata. Na may dumaan na lungkot akong nakita doon. Pero nawala din naman agad. Hindi ko alam kong para saan? 'yung lungkot na nakita ko. Pati kasi ang puso ko na-apektuhan sa nakita ko. Ano ba naman ito.

"Ingat." Sabi ko sa kanya. Pero tipid a ngiti lang at may halong pait pa. Umalis at pinaharurot ng bilis ang sasakyan niya. Sinundan ko pa ito ng tingin. Hanggang sa hindi ko na ito makit pa. Nandito parin ako nakatayo sa harap ng buildingng companya. Nakakaramdam kasi ako ng sakit ngayon sa hindi malaman na dahilan.

This not normal. Hanggat maaga pa iiwasan ko na siya. Huminga muna ako ng pakalalim at pumasok na ako sa loob ng company namin. Kung saan gagapin ang meeting tungkol sa e-endors na bagong materialis sa pag-gawa ng bahay.

"Good Morning, hija." Bati sa akin ng secretary ko na si Aling Luseta. Na fifty year old na. Matagal na ito naninilbihan sa company namin. Bata palang ako noon, nakikita ko na ito at dating secretary ito ni daddy. Walang akong gaanong alam tungkol sa buhay ni Aling Luseta. Dahil tree year's palang naman ang nakakalipas ng ipahawak ng magulang ko sa akin company.

"Good Morning din po. Nand'yan na po ba silang lahat Aling Luseta?" Tanong ko rito.

"Oo, hija. Nand'yan silang lahat..."

"Sige po, pakisabi nalang po saka nila na parating na ako. Ilalagay kulang po ito sa opisina ko ang bag ko."

"Okay, hija. Gusto mo ba ipagtimpla kita ng kape mo? mukhang ina-antok kapa yata. Mamumugay pa mga mata mo hija."

"Medyo nga po, kulang parin kasi ako sa tulog."

"Mas mabuti pa nga itimpla nakita ng kape mo. Baka antukin ka 'yan e, habang nasa meeting ka?n hija..." Saka umalis na harap ko si aling Luseta.

"Thank you po!" Pahabol na sabi ko.

Matapos ang huling meeting ko ay dumeretso na ako sa office ko. Upang paghinga. Alas dose pasado na palang. Nahihilo na ako sa gutom. Dahil wala pa naman laman ang sigmura ko. Simula kaninang umaga pag-gising ko. Kundi kape palang. Napahawak ako sa sentido ko habang nakapatong ang dalawang siko ko sa office table ko.

Magpapahinga lang ako sa saglit para humupa ang paghilo ko at baba na din ako para pumunta sa canteen.

"Aviana, hija..." Tawag sa kanya ni Aling Luseta nanatiling ako nakayuko at nakapikit ang mga mata.

"Bakit po? Aling Luseta may kailangan po ba, kayo?"

"Kumain kana. Baka mahimatay ka 'yan sa gutom. Ikaw talaga bata ka! Hinahayaan mo magutom, ka?" Ngayon lang naman ako nagpalipas ng gutom dahil sa binata. Ayaw ko siya makasalo sa pag-aamusal kanina.

"Oo, po. Baba na rin po magpapahinga lang po ako, saglit..." Saad ko. Napakabait talaga ni Aling Luseta sa akin at higit sa lahat ay maalalahanin pa ito.

Hindi rin ako nagpapatawag dito na ma'am. Kahit empleyado lang ito ng company namin. Dahil hindi na ito iba, sa familya ko. Sayang nga lang wala itong anak, kumbaga tumatandang dalaga nalang ito. Sakaka-trabaho sa company namin.

"Huwag kana bumaba pa hija. May dalang akong pagkain para sayo. Kaya nandito ka nalang sa office mo kumain." Nag isang linya ang kilay ko dahil sa sinabi ni aling Luseta sa akin. Hindi naman ako nagpapadala ng pagkain sa office ko.

"Po? hindi naman po ako nagpapahatid ng pagkain dito sa opisina, ko? Sana po hindi nalang po kayo nag-abala pa para iakyat 'yan dito..."

"Hindi naman ito galing sa akin hija. May nag-padelivery ng pagkain para sa'yo.."

"Huh? May nagpadeliver ng pagkain para sa akin?! Sino po daw?" Umangat ang akin mukha medyo may konting hilo pa ako nararamdaman.

"Tinanong ko 'yung nagdeliver nitong pagkain mo. Kung kanino ito galing? Sa best friend mo palang hija. Dumating na pala siya?" Bakit hindi nalang siya ang naghatid dito para sayo?"

"Si Deacon, po ba tinutukoy niyo?" Naninigurado lang ako kung tama ang narinig ko.

"Oo, hija. Siya nga, bakit may iba kapa bang best friend bukod sa kanya? Tanong ng kausap ko.

"Wala naman po, Aling Luseta." Saad ko. Lumapit ito sa table ko at nilapag nito ang bitbit na mga plastic na puno ng pagkain. Na amoy ko agad ang mabangong pagkain at takam ako, agad. Mukha galing ito sa mamahalin na restaurant.

"Kumain kana. Maiiwan kita kung may kailangan ka tawagin mo lang ako ah?"

"Hindi niyo po ba ako sasamahan kumain? Masyadong po marami ito, baka hindi ko ito maubos sayang lang po."

"Pasensya kana hija. Narami akong kailangan na tapusin na mga report ngayon. Need mo din iyon basahin mamaya."

"Ganun po ba. Sige po, pero dalhin na niyo ito isang plastic na may laman na pagkain. Para po may kainin kayo habang may ginagawa kayong mga report." Nakangiti kong sabi rito.

"Salamat. Maiwan na kita ah..." Tumango nalang ako at lumabas na ito ng opisina ko. Isa-isa ko binuksan ang mga laman ng plastik. Tama nga ako ng hinala masarap nga ang mga ito pero mahal nga lang. May nakita ako maliit na card at binasa ko ito.

To: Aviana Kye.

Enjoy your luch, to

my beautiful baby...

From: Deacon

Na wala bigla ang ngiti ko sa labi sa nabasang sulat sa maliit na papel. Short words pero may laman ang mensaheng iyon.