* * * * *
Kapı sertçe açıldı. Duman içeri girdi, gömleğinin üst düğmeleri açıktı, kolları hâlâ sıvanmış, alnında ince bir ter tabakası. Bahçedeki iş bitmişti anlaşılan. Gözleri hemen beni buldu. Bir an durdu, sanki yüzümdeki değişikliği fark etmiş gibi. O soğuk, zafer dolu bakış yerine, kısa bir şüphe geçti gözlerinden. Ama hemen toparlandı.
“Avukat yarım saate kadar burada olur,” dedi, sesi her zamanki gibi emredici. “Dilekçeyi hazırlayacak. Sen ve o herif imzalayacaksınız. Sonra… işimiz bitecek.”
Yavaşça başımı salladım. Sesimi kontrollü tutmaya çalıştım, titremesin diye dişlerimi sıktım.
“Anladım.”
Bir adım yaklaştı. Elini uzatıp çenemi tuttu yine – alışkanlık haline gelmişti bu hareketi. Parmakları hâlâ sertti ama bu sefer acıtmadı. Daha çok… sahiplenme gibiydi.
“Niye bu kadar se
