KOFFIE
Kumunot ang noo ko. Bakit bigla niya itong sinasabi sa akin?
“Why?” naguguluhan kong tanong.
“Just focus on your studies for now. Pwede pa naman tayong magkita, pero hindi ganito kadalas. At saka, malapit nang ibalik ng mama mo ang phone mo, ‘di ba?”
“Yeah, but it’s still better that we see each other, right? Is there something wrong ba? Okay naman tayo noong huli tayong nagkita, ‘di ba?”
“Mas makabubuti kung susundin mo na lang ako. This is for your own good, Koffie. Just listen to me, okay?” he said, his voice soft but leaving no room for arguments.
Huminga ako ng malalim at tumayo. “Okay, babalik na ako sa classroom ko,” walang emosyon kong sabi. Tinalikuran ko na siya, pero muli ko siyang hinarap. Nagtagpo agad ang aming mga mata. “When will I see you again?” tanong ko.
