KABANATA 9
1593 Words
Dahil sa ginawa niya, hindi ako nakatulog agad kagabi. Para akong zombie ngayon. Kung hindi sana darating ang mga CEO ng Taiwanese, hindi na ako papasok; hahayaan ko na lang si Claire na humawak ng mga iyon. Kaya lang, hindi naman pwede; kailangan ang presensya ko.
Kailangan ko pang kapal ang makeup ko para itago ang pangingitim ng gilagid at ng mata ko. Bago ako pumasok, dumaan muna ako sa hospital at kinausap ko rin ang doktor. Nagbigay na rin ako ng dugo kung kailangan niya.
Mabait naman ang doktor ng kapatid ko, kaya pakiusap ko ang lihim na pagbibigay ko ng dugo. Nagdala na rin ako ng makakain niya, syempre mga gusto niya. Buti na lang wala ang mga dragon nilang magulang kaya malaya siyang yakapin at kausapin ng sandali ang kakambal niya.
Nang kailangan niya nang umalis, sakto naman ang pagdating ng asawa niya at asawa ng kapatid. Ni hindi man lang sila nagbanggit sa isa't isa. Parang hindi sila magkakilala.
Lumabas na siya; kailangan niyang makahabol. Sakto naman ang dating niya sa oras.
“Good morning, Claire,” bati niya sa secretary na mukhang busy sa paggawa ng mga dokumento.
“Good morning too, Ma'am Rhazalyn,” naroon na sila sa conference room.
“Sige, daan muna ako sa opisina bago ako pumunta doon. Mauna ka na para asikasuhin sila.”
“I get it.”
“Salamat, Claire.”
“Small thing, Ma'am, and always welcome, Ma'am. That's my work, right?”
Kaya pumasok na ako sa opisina. Inayos ko ulit ang makeup ko para naman hindi nakakahiya humarap sa kanila.
“Hello, everyone,” bati ko pagpasok.
“Hi, Miss R-F,” sabay nilang bati sa dalagang CEO.
Ngumiti na lang ako, “We need to start now, ang utos ko na may matigas na pananalita.” Baka tumawag ang demonyo at may nais ipagawa sa akin. Mas okay nang advance. Wala rin namang mawawala kung yun agad ang tumatakbo sa isip ko.
Habang nagsasalita ang bawat CEO, nakikinig ako. Masyadong wais ang mga CEO ng Taiwanese kumpara sa ibang CEO, kaya kailangan pakinggan mo ang sasabihin nila. Buti na lang marunong sila mag-English, kundi baka kumuha pa ako ng taga-translate sa wikang English.
Tapos na ang tatlo sa kanilang pagpapaliwanag. Dalawa na lang ang natitira, kaya nang matapos agad, pinasunod ko na ang dalawa. Sa kalagitnaan ng aming pag-meeting, siya naman ang pagtunog ng aking phone. Nang check ko, walang iba kundi ang demonyo. Wala akong magawa kundi mag-excuse para sagutin ang tawag ng demonyo.
“Yes, what do you want? Tell me fast, because I'm busy right now.”
“Hmmmmm… Did you forget about last night?” Wife, sinusubukan mo ba talaga ako? Galit niyang wika sa kanyang asawa sa kabilang linya.
“Wala akong sakit sa utak para kalimutan ang mga sinabi mo.” Kaya nakikiusap ako, sabihin mo ang kailangan mo, sapagkat may trabaho na naghihintay sa akin, tugon niya na mahinahon.
“Gusto ko pumunta ka sa opisina ko. Dalhan mo ako ng pizza. I give you 20 minutes. I will send you my address. Kapag na-late ka sa oras, asahan mo, may parusang naghihintay sa'yo. ‘Tik tok, tik tok.’ Bye, wife.”
“What the heck,” sambit niya nang pinatay ng demonyo ang line. Kaya agad siyang bumalik sa conference room para magpaalam.
“I'm sorry, everyone. I have important things to do for my family. Please excuse me, can I go? If you want something or you need to know about our plans, please let me know through my secretary, Claire. I'm sorry, guys,” wika niya sa ka-meeting niya.
“No need to say sorry, you can go now,” reply ni Mr. Kim.
“Thank you.”
“Bye, Miss Rhazalyn.”
“Ikaw na bahala dito, Claire,” bulong niya sa secretary.
“Yes, Ma'am.”
Agad akong napatakbo dahil tapos na ang limang minuto. Hayop na yun, pizza lang pala ang kailangan; ako pa talaga ang magdadala sa kanya, may tauhan naman for sure.
Reklamo niya habang nagmamaneho, buti na lang hindi traffic sa oras na ito. Agad siyang pumunta sa pizza shop para bumili; gago, pera ko pa talaga ang pinangbili.
He is a multi-millionaire, pero walang pera na binigay para sa pagkain niya. Paano kung ipamalita ko ito sa tabloids at social media? No, no, hindi pwede malaman ng lahat ang sitwasyon nila; hindi pwede.
Sampung minuto pa ang natitira sa oras na ibibigay ng demonyong asawa kuno. Kaya mas binilisan ko ang pagmaneho. Sakto, nakarating ako sa building ng Ravenscroft; s**t, sobra laki pala nito. Hindi nagkakalayo sa building ko.
“Guard, kailangan ko dalhin ito sa amo kong demonyo,” wika niya.
“Ano po yun, Ma'am?” tugon ng guard, naguguluhan sa mga sinabi niya.
“Wala po, sabi ko lang dadalhin ko ito sa amo na si Keaton Alistair Ravenscroft.” Yan, kumpleto na sana naman maunawaan mo, bulong ko sa hangin.
“Saglit lang, Ma'am, kailangan kong itawag sa taas. Mahirap po kasi eh, alam niyo na, trabaho lang, walang personal.
Dami mo pang sinasabi eh, “oo na, manong Guard.” Tawagin niyo na, mauubos na ang oras ko eh. Limang minuto pa natitira.
“Ma'am, pasok na daw kayo? Sa 20th floor po ang opisina ni Boss Keaton.”
Tang inang buhay ito. Pwede naman sa second floor mag-opisina, sa pinakamataas pa. Kaya agad akong tumakbo, buti na lang busy hours ngayon kaya walang masyadong gumagamit ng elevator.
Marinig ko ang tunog na hudyat na sa 20th floor na ako. Agad kong hinanap ang opisina niya, halos habol ang paghinga ko. s**t, ano kaya ang hitsura ko?
Makita ko ang pangalan na CEO, kumatok ako agad.
“Come in.”
FUCK you, ani habang sa labas, s**t, late na ako ng 2 seconds.
“O-oh Ms. Fuentabella, dumating ka pa? Late ka na ng 3 segundo. Kita mo, kumakain na ako kasama ang magandang binibini na ito?
Wala naman akong pakialam kung sino ang kasama mo sa pagkain. “Paano hindi ako malalate, eh hindi naman ako agad pinapasok ng guard?”
“So… kasalanan pa ng guard ko.” Ang alam ko, ginagawa niya lang ang trabaho niya bilang bantay ng building na ito. Paano kung ang dala mo ay bomba? Kaya tama lang ang ginawa ng guard ko.
“Di wow. Pasensya na, Mr. Ravenscroft, hindi na mauulit pa.” Hingi niya ng paumanhin.
“Who is that, babe?” tanong ni Ella Mae.
“Nothing, babe, just a simple employee.”
“O-oh.”
“Babe, sa condo ko mo na lang ako hintayin.”
“Sure, babe.” Paraan nga hampaslupa.
“Makahampas-lupa ka dyan, baka ikaw ang ihampas ko sa lupa,” wika niya sa hangin.
“Did you say something?”
“Why? Did you hear me? I said something.”
“Nevermind. Bye, babe, see ya.”
Tumango naman ang demonyo, ang ngiti abot-langit. “Ito na pala ang pizza na gusto mo, babe… ang panggagaya niya sa babaeng may buntot sa nguso.”
“Paano 'yan, late ka, like what I said. May parusa naghihintay.”
“Baka wag muna ngayon, Mr. Ravenscroft, may trabaho kasi ako ngayon eh,” ang paliwanag niya sa demonyong ito. Sarap subsub sa puritan eh.
“Pardon, Wife.”
Ngayon ay Wife na, kanina lang ay Ms. Fuentabella; balimbing din ito eh, ani niya sa isip.
“Umupo ka, Wife, baka isipin mo bastos ako.”
Hindi ba! “Salamat, Mr. Ravenscroft.”
“Buksan mo ang dala mo. Tutal late ka at mabait ako ngayon. Kainin mo lahat 'yang dala mong pizza.”
“Dalawang box ito, hindi ko kaya,” reklamo niya.
“Hindi ko na 'yan problema.”
Ayaw ko na makipagtalo pa, kaya binuksan ko na ang dala ko. Umpisahan ko nang kumain; ayaw ko na magtagal dito. Buti na lang wala akong kinain. Kaya dahan-dahan kong kinain; nakalimang slices na ako.
Kinakain ko ang pang-pitong slice ng pizza nang makita ko ang demonyo na tumayo at naglalakad patungo sa kinaroonan. Kaya nag-umpisa naman mag-rambulan ang dibdib ko. Ano naman kaya ang nasa isip niya? Bakit lagi na lang gwapo sa paningin ko itong demonyong ito?
“Are you dreaming about me?” tanong niya na walang paligoy-ligoy.
“Bakit ko naman gagawin 'yun? Aber.”
“I'm handsome to your eyes, isn't it?”
“Taas din ng tingin mo sa sarili mo, ano? Masyado ka naman makabuhat sa upuan mo.”
“Is that normal for me, wife? Bakit I'm not handsome to you?”
“I'm finished eating the pizza. Can I go home?”
“Kapag natuwa ako sa performance mo?”
“A-ah, what do you mean?” direct to the point, Mr. Ravenscroft.
“Maaga pa, maglaro muna tayo. Tumalikod ka! Kung gusto mong makauwi agad.” Utos ko sa kanya.
Tumalikod na ako para matapos na ito. “A-aaahh, aaahhh sakit, Mr. Ravenscroft, let me go?” Paano hindi ako aaray kung ang posisyon namin ay para dog style? Halos madiin ang kanyang pagsabunot sa buhok.
“I want to try this position, wife. Para lasapin mo ang hirap at sarap na ipadadanas ko sa'yo, pero hindi pa ngayon; darating tayo doon. Now leave…”
Halos isildak niya naman ako sa sahig. Kaya pilit akong tumayo kahit na napamali ang pagsalumpog ko sa sahig. Pa-pika-pika na ako lumabas, kaya hindi ko kaya mag-drive ng kotse. Tinawagan ko na lang si Claire para sunduin niya ako.
Halos maiyak ako sa sakit.
- Writer
