KABANATA 8
1212 Words
Limang minuto daw? Pero isang oras na ang nakalipas, wala pa siya. Bahala na siya, reklamo ko. Gustong-gusto ko nang matulog.
Kaya humiga ako sa sofa na hawak ang aking phone. Kung makatulog man ako, kakahintay sa kanya.
“Shit... bakit ngayon pa, kung saan nagmamadali ako para mapuntahan ang asawa kuno? Bullshit na traffic, tapos na ang limang minuto na sinabi ko sa kanya.
Kung alam ko, hindi na muna ako nakipagkita. Nang makarating ako sa condo na sinasabi niya, nagulat ako at masyadong mahal ang monthly dito. Hmmm… interesting. Ano ang trabaho niya? Ang alam kong hindi siya suportado ng pamilya niya.
Paano niya nababayaran ang ganitong bill? Higit sa isang libo ang isang buwan. But I don't care.
Hindi ko na kailangan pumunta sa receptionist para alamin ang kanyang kwarto. I already know the password.
Dali niyang ibigay ang lahat sa akin. Yun ang isang malaking pagkakamali niya. Pagbukas ko ng pintuan, napatingin ako sa paligid. Bakit ang mga naka-display na portrait ay hindi fake?
Masyado ko lang hinusgahan ang kambal ng asawa ko na asawa ko rin. Napatingin ako sa sala; hindi ko akalain na makikita ko siya sa sofa na tulog.
Pinagmasdan ko siya; wala siyang pagkakaiba sa asawa ko. Masyado siyang maganda, salitang maganda. Ano ang iniisip kong ito? Pinilig ko ang aking ulo.
Napatingin ako sa kanyang cleavage; nahilis ang kanyang suot na nighties. Biglang napatayo ang anaconda ko. Oh... s**t, kaya ni-relax ko ang sarili ko.
“Alam ko, nasa mundo ako ng dreaming world.” Feeling kong may nakatingin sa akin. Kaya pinilit kong hanapin kung saan. Sa sobrang likot ko, nahulog ako sa sofa. A-aray… wika ko habang tumatayo ako.
“Are you awake?”
Pag angat ko, doon ko napagtanto na totoo ang panaginip ko. Dahil nandito ang asawa ko, ano kaya ang naghihintay sa akin sa kamay ng demonyong ito?
“Yes, I'm awake now. Why are you here?”
“Bakit, masama ba na dalawin ko ang asawa ko…?” diin ang pagkasabi ko, para maunawaan niya kung sino ang kausap niya.
“Okay,” yun lang ang lumabas na salita sa bibig ko. Iwan ko, bakit kapag nasa tabi ko itong demonyong ito, halos hindi na mahinto ang kaba ng dibdib ko?
I don't know why….!
“Nice place. How can you afford this beautiful condo?”
“It's not your business, Mr. Ravenscroft,” ani niya.
“I'm not Mr. Ravenscroft, only your husband, right?”
“Fine.”
Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Siya naman ay umatras. Ngumisi ako, hanggang sa na-corner ko siya.
“W-what are you doing, Mr. Ravenscroft?”
“Mr. Ravenscroft… sakit pakinggan kapag pangalan ko lang ang sinasambit mo. Wife, dapat mahal, babe, baby, honey; marami naman pwedeng itawag sa akin. Huwag lang pangalan ko; hindi tayo magkasosyo sa negosyo.
“Ano ba talaga ang gusto mo?”
“Gusto mo bang malaman?” Lumapit ako sa may tainga niya. “Hindi porke pumayag ako sa gusto ng asawa ko, huwag mong isipin na magiging maayos ang pagsasama natin.” Pinisil ko ang kanyang bibig.
“I know what you want. Please let me go,” pagmamakaawa niya.
“No… manahimik ka kung gustong ayaw makita ang bad side ko.”
Halos malunok ko ang sarili kong laway. Sobrang lapit ng demonyo na ito. Hindi na ako nagsalita pa; baka totohanin niya ang sinasabi niya. Ito na nga sinasabi ko: ‘Ito na ba ang kapalaran ko sa kamay niya?’
Kambal…! Sambit niya sa isip. Why? Bakit ka pumayag na maging asawa ko ang asawa mo? Why! Why?
“What are you thinking? Wife, don't worry, dahan-dahan ko naman para hindi masyadong masakit. Simula pala yan ng pagpapahirap ko sa iyo. ‘So be ready, wife.’
Fuck you, ani ko sa isipan ko. Kung nakakamatay lang ang pag-iisip, patay na sana ang asawa kong hudas at demonyo.
“Wag mong akong patayin dyan sa isip mo. Hindi pa sapat yan sa dinadanas mong paghihirap. Tutal, asawa kita, gampanan mo ang pagiging asawa sa akin.”
Halata ba ako? “Oo na, please, bitawan mo ang pisngi ko, masakit na kakapisil mo.”
“Wala kang karapatan magsalita. Manahimik ka. Kaya mas dinidiin ko pa ang pagpisil sa kanyang pisngi.”
“Aaahhhh…” ungol ko. Sakit na ang pisngi ko. Kaya pinakita ko sa kanya na kaya kong tiisin ang ginagawa niya. Hindi rin kita bibigyan ng kaligayahan sa pagpapahirap mo sa akin, lihim niyang wika sa isipan.
“Maganda ka! Sexy, kaya hindi na rin masama na pinakasal ka sa akin ng asawa ko na kakambal mo.” Kumbaga, hindi rin ako lugi sa iyo.
Mayroon siyang binubuhay sa pagkatao ko. Hindi ko lang maunawaan kung ano 'yun. Kaya mas pinailalim ko pa ang paghalik ko sa kanya. Matamis ang laway, parang grape na prutas.
“Wag ka nang makipaglaban pa, wife. Masasaktan ka lang. Kaya namnamin mo na lang ang labi ko at laway. Para maramdaman mo kung gaano kasarap ang labi ng isang Ravenscroft.”
Kaya hindi na ako pumalag. Saan pa kung papalag ako? Siya rin naman ang mananalo sa aming dalawa. Wag lang sana tumagal! Baka madala ako sa ginagawa niya; binubuhay niya ang pagnanasa ko.
“Nang hindi pa rin gumaganti sa ginagawa ko, binitawan ko ang kanyang labi at tinulak ko siya sa pader.
‘Aaaaaah, umalis ka na please.’ Halos gusto ko nang lumuha. Sino ang hindi luluha sa pagtulak sa'yo sa pader? Ramdam ko ang likod at ang pag-crack ng buto ko.
“Hindi pa tayo tapos, wife. Baka sa isang araw, sa condo ko na ikaw titira. Remember, you are my wife.” Umalis na ako, baka kung ano pa ang magagawa ko sa kanya. Hindi lang 'yun ang nais kong gawin sa kanya.
Pinipigilan ko lang ang sarili ko. Hindi ko alam kung anong meron sa kanya.
Agad din akong sumakay sa sasakyan. Yumuko ako sa manibela. Hindi mo alam kung bakit ganoon ang ginawa sa kanya. O nabubulagan lang ako sa sinabi ng magulang niya.
Agad din akong umuwi.
“Halos habol ko ang paghinga sa ginawa niya.” Saka lumabas ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilang lumabas. Isang demonyo siya na nagtatago sa magandang imahe.
Kambal, ano ang gagawin ko? Sambit ko habang nakahiga sa sahig. Paano na lang kung malaman niya na ako ang kaniig niya, hindi ang asawa niya noong gabing iyon?
Ano ba ang pinasok kong ito? Bakit ako na lang lagi? May galit ba ang langit sa akin kaya ako ang nagdurusa? Simula pa noon hanggang ngayon.
Hindi na ba ako magiging masaya sa buhay na ito? Hanggang kailan kong pagdudusahan ang pagiging kambal ni Zharalyn?
Hindi ko ito ginusto, pero ito ang binigay ng langit. Bakit wala akong kasama? Bakit, bakit, bakit?
May liwanag pa bang naghihintay sa akin? O lagi ba akong nasa dilim? Kailan ako makakalaya sa ganitong buhay? Wala ba akong karapatan na sumaya, kahit sandali lang ng buhay ko? Paano kung ako ang nasa kalagayan niya? Mamahalin din ba nila ako, tulad ng pagmamahal na inaalay nila sa kanya?
Gayunpaman, bakit wala akong maramdaman na galit sa kakambal ko? Bagkus, mas lalo ko siyang minahal. Alam ko may dahilan siya kung bakit siya nagdesisyon ng ganun.
- Writer
