YAZARIN ANLATIMIYLA
Hastane koridoruna ölüm gibi bir sessizlik çökmüştü, ama bu sessizliğin bozulması saniyeler sürmüştü.
Azad'ın bedeni yere yığılırken, kardeşleri panikle birbirine bakarak dizlerinin üzerine çöktü. ''Ağabey! Azad ağabey, kendine gel!'' diye bağırdı Ferzan.
Ama Azad, kendine gelebilme gücünü bir türlü bulamıyordu. Bilinci kapanmak için onu zorluyordu, o ise bilincini açık tutmak için kendini sıkıyordu.
''Öldü...'' diye fısıldadı kesik bir ses tonuyla. Olanları kabullenemiyordu. Gözlerinden yaşlar yavaşça süzülmeye devam ediyordu.
Derin bir nefes almaya çalıştı ama her nefesi, bir önceki kadar zorlayıcıydı. Göğsünde o ağır, beklenmedik boşluk hissi…
Bir şeyler eksikti; ama ne olduğunu bilemiyordu. Sadece kalbi, korkunun, sevdanın ve çaresizliğin yankılarıyla att
