AZAD
Dila'nın elini bırakmamakta ısrarlıydım. Omzumdaki açılan yara acı vermekten çok, ruhumu sarmış bir ağırlık gibi hissediliyordu.
Ellerim toprak ve taşın etkisiyle paramparça olmuştu. Bacağımdaki o keskin sızı, bütün bedeni sarmışken, karımı bırakmak bir seçenek değildi. Hem de asla.
Alnımda damlayan terler, gözlerimi bulanıklaştırarak kararmaya başlarken, derin bir nefes alıp, onu kendime doğru çektim.
Her soluk, boğazımda yankı yapıyordu. Çığlık, tüylerimi diken diken ederken, Dila gözlerini kapatmış, düşmeye hazır bir şekilde bedenini salmaya başlamıştı.
"Azad..." dedi, sesi titreyen bir yankı gibi havada asılı kaldı. Korku, her kelimesinden dökülüyordu, vücudu zangır zangır titriyordu. O titreme, beni de içine çekiyordu.
"Dila!" dedim, öfkemden dişlerimin arasından tıslayar
