DİLA
Azad’ın sesi tüylerimi ürpertirken, gözlerimdeki yaşlar birer birer süzülüyordu. Kalbim göğüs kafesimi parçalayıp çıkacakmış gibi çarpıyordu. Dudaklarımı birbirine bastırarak içimde yükselen çığlığı susturmaya çalıştım. Ama gözlerim… Gözlerim her şeyi anlatıyordu.
Cejno'nun hareketlerini dikkatle izledim. Küçük bir kıpırtı, ufak bir hamle ve her şey sonsuza dek değişebilirdi.
“Dila!” diye bağırdı Azad, sesi keskin bir hançer gibi kulaklarımı tırmaladı. “Korkma, sakın korkma!”
Bunu söylerken belindeki silahı çıkardı. O an, her şey birkaç saniyeliğine dondu.
Sonra…
Cejno’nun annesi de silahını çekti ve Azad’a doğrulttu.
Sadece o değil.
Bir anda herkes silahlarını kaldırdı. Ölüm, gökyüzüne doğrultulmuş namluların gölgesinde bekliyordu. Burası bir savaş alanına dönmüştü. Ve hedef
