Sonra, elini çekti. Geriye bir adım attı ve ortamdaki elektriği biraz dağıtmak istercesine, Ahu’nun sıkıca tuttuğu kek kabına baktı. “Peki,” dedi, tonu biraz daha yumuşayarak, “Getirdiğin o keki yiyecek miyiz yoksa bütün gece öyle tutup duracak mısın?”
Ahu, biraz sersemlemiş bir halde, kabı uzattı. Baran, keki aldı, kayaların üzerine oturdu ve bir askerin pratikliğiyle kabın kapağını açtı. İçinden çıkan sıcak kek kokusu, soğuk kayalık havasına karıştı. Baran, büyük bir parça koparıp ağzına attı. Bir an gözlerini kapattı, sanki sadece tadına değil, anın verdiği hisse de odaklanıyordu. Sonra, ikinci parçayı Ahu’ya uzattı.
Ahu, keki aldı, ama yiyemedi. İçi hâlâ fırtınalar kopuyordu. Baran’ın yanına, bir taşın üzerine usulca oturdu. Bir süre sadece ay ışığında yediler, sessizlik içleri
