Chapter 3 Decide
2007 Words
Decide
Pinapangako niya sa sarili niya na hindi na niya hahayaan ulit na saktan pa siya ng mga kapamilya niya. Even her own mother or brothers. I won't let them slap me again. Never.
She decided na hinding hindi na siya makikisalo sa hapag kainan. Like what I've said before I'd rather starve myself to death than eating together with my own family. Pagagalitan lang din naman siya ng mga ito sa hapag kainan at sisiraan lang din ako ng mga dalawa niyang kapatid sa harapan ng mga magulang nila. And worse naniniwala naman sila agad when in fact ang mga ito ang laging absent sa klase nila at lagi nagbubolakbol.
Last semester na nila ngayon kaya sa susunod na pasukan mag-transfer siya sa ibang university at kukuha ng elementary education course. I no need to let them know what my plan. They did not even care at all. At mas lalong wala silang pakialam sakin. May pakialam lang sila kapag gusto nila akong pagalitan.
Nandito nanaman ako sa sementeryo. Si Kuya Gardo lang ang kasama ko. Katatapos lang ang last subject niya. Maaga pa para umuwi kaya nagpagpasyahan niyang bumisita muna sa Papa at Mama niya.
"Kuya Gardo, alam mo ba na parang pakiramdam ko laging galit sakin si Lola kapag tumitingin ako sa picture niya. Nakangiti naman po siya sa picture pero bakit pakiramdam ko galit ang nakikita ko sa mga mata niya. Siguro kapag nabubuhay pa siya at si Papa lang ang patay na. Baka Isa din siya sa mga pamilya ko na ayaw sakin."kumento niya.
"Nako Vivi, guni-guni mo lang yan. Ang kwento ng mas matagal sa akin sa mansion ay napakabait daw niyan si Donya Margarita."sagot naman nito.
"E, baka sa mga tao sa bahay. Baka kapag ako hindi ko sigurado. Lagi ko lang nararamdaman everytime na dadalaw ako dito. Ngayon ko lang din nasabi. Dahil kapag andito si ate Nina, maghisterikal lang yun sa takot kapag magkwento ako."nakanguso niyang sabi.
Natawa naman ito.
"Sinabi mo pa. Ang Ingay pa kamo."nagkatawanan silang dalawa.
May ilang minuto silang natahimik bago siya naglakas loob na magtanong sa bodyguard s***h driver niya. Trainer din niya ito sa ilang martial arts at shooting range.
"Kuya, may idea ka ba kung bakit lahat sila galit sakin? Masama ba akong tao? Sa tingin mo ampon lang ba ako? O, kaya ay anak sa labas siguro?"sunod-sunod niyang tanong.
Nakita niyang napatigil ito at napatingin bigla sa picture ni Papa na nakadisplay doon. Pagkatapos sakin naman siya tumingin. Nababakas ang pagkalito sa mukha niya.
"Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko senyorita."
"Eh, d'ba sabi mo Grade four palang ako Ikaw na ang kasama ko palagi. Hindi ka ba nakikitsismis sa mansion?"usisa pa niya.
"Ginawa mo naman akong tsismoso niyan."natatawang kumamot ito sa kanyang ulo.
"Sabi ni ate Nina tsismoso ka e!"napatutop siya sa bunganga ng makita niyang kumunot ang noo nito.
"Joke lang!"bawi niya agad at humalaklak. "Baka aawayin mo nanaman si ate Nina niyan. Lagot ako!"bungisngis niya.
"Basta ang maipapayo ko lang sa'yo manatili ka lang sa alam nilang mahina ka at may sariling mundo. Pero wag na wag mo ng hahayaan na saktan ka pa nila. Kahit na sino pang tao diyan. Tandaan mo palage na nasa likod mo lang Ako palage. Lalaban ka kung kinakailangan para sa sarili mo. Naiintindihan mo ba ha, senorita?"
Tumango na lang siya. Kahit hindi niya sakin gano'n talaga ang gagawin ko simula ngayon. I'll maybe vulnerable pero hindi lang nila alam na kaya ko silang lahat balian ng mga kamay. Pwede din sa leeg. Naiiling siya bigla.
Nang mag-alas singko na ay nagpasiya na silang umuwi. Mas gusto niya 'yong mas mauna siyang makakauwi kesa sa mga parents o kapatid niya sa bahay. Todo Iwas talaga ako sa kanilang lahat.
I really hate drama. Ayaw ko yung lagi kong nakikita silang galit. At sakin nila ibunton ang galit nila sa hindi ko malamang kadahilanan. And I really hate it.
"Senyorita, mabuti at nandito na po kayo."bungad sakin ng isang kasambahay.
"Bakit po?"taka niyang tanong.
"Hinahanap ka po ni ma'am Claudia po. Mukhang galit po na naman."mahina nitong sabi sa'kin.
Umirap siya sa hangin. Imbes na puntahan o hanapin ang Ina ay mas pinili parin niyang umakyat na lang sa hagdan patungong kwarto niya. At hindi na siya umimik pa sa kasambahay nila. Dahil alam kong pagagalitan na naman ako ng Ina at kung ano-ano na naman ang mga sasabihin sa'kin. Masasaktan lang ako.
Kaya mas pinili na lang niyang mamalagi sa kwarto niya. Total may mga snack naman siyang stock dito sa kwarto niya kaya ayos lang na hindi siya kakain mayang gabi. Katatapos lang din namin nag-meryenda ni Kuya Gardo kanina kaya walang problema kung hindi ako kakain ng hapunan.
Pinapangako ko sa sarili ko na simula ngayon never ko na silang hahayaan na saktan ulit ako kahit pa ang Mommy ko. I already think a lot of time na sarili ko na lang ang atupagin ko. Since they never include me sa pamilyang ito. Ako na ang magde-decide sa sarili ko.
My plan is already fix and I drop my art course at mag teacher na lang ako. I dream to have my own school para sa mga batang nasa lansangan at mga batang pinabayaan at wala ng mga magulang. I also want to have a orphanage para sa mga bata. Gagawin ko to para kay Papa.
Pagkatapos niyang naglinis ng katawan ay nagtungo siya sa painting room niya. Hindi pinansin ang kumakatok sa pintuan ko. Ni-lock niya iyon sa loob para hindi nila ako maistorbo.
Pagpasok niya sa painting room niya ay bumungad sakin ang painting na hindi ko pa natatapos. Picture iyon ni Mr. Osmeler flower boy.
"Kumusta na kaya ito?"Tanong niya sa sarili. "Siguradong nakarami na ito ng girlfriend."napasimangot siya bigla.
Napatingin siya sa Isang painting na katatapos lang noong nakaraang linggo pa. Ito ang lalaking laging kinu-kwento dati sakin ni Nanay Cora, na palaging nagpapatahan sakin tuwing umiiyak daw ako mag-isa sa duyan sa likod bahay noong bata pa Ako.
Dini-describe lang ni Nanay Cora ang mukha ng binata na ito. Tinatak ko sa isipan ko at unti-unti ko siyang ginuguhit. Pinakita ko kay Nanay ang ginuhit ko,kung tama ba na ito ang mukha ng lalaki o kuha ko ba.
Ang sabi ni Nanay may hawig daw. Hindi na din niya alam kung nasaan na ang batang ito. Sabi pa ni Nanay nasa edad sampu o labing-isa na daw ito noon at Ako ay nasa five years old pa lamang noon.
So, nasa anim o Lima ang agwat namin. Baka tapos na ito sa pag-aaral at nagta-trabaho na ngayon. Nakalimutan na ni Nanay ang pangalan nito. Pero ang apelyedo ay kabisado niya. 'Ferrer' daw. Kaya Ferrer ang nilagay ko sa painting na pangalan nito.
Parang mas intresado na ako sa lalaking ito kesa kay flower boy. Gusto ko siyang makita pero paano at saan ko siya makikita. Tanong ng isip niya.
Someday.. magko-cross din ang landas natin Mr.Ferrer.
****
Kinaumagahan maaga siyang nagising at nagtungo agad sa kusina. Pero papasok palang siya ng makita niya ang parents niya doon. Nakabihis na sila at mukhang may maagang lakad ang mga ito. Dahil maaga silang nag-uumagahan.
Hindi na sana ako papasok doon para hindi siya makita Ng mga ito. Pero napalingon sa gawi ko si Daddy. Kahit labag sa kalooban niya binati parin niya ang mga magulang niya. After all magulang parin niya ang mga ito.
"M-magandang umaga po."mahina niyang bati sa mga ito at tatalikod na sana para umalis na doon.
"Ganyan ba ang tinuro ni Daddy, sayo ang iwasan kami?"seryosong tanong ni Daddy sakin.
Pero dahil nainis Ako sa tanong niya kay aga-aga. Kagigising ko lang kaya...halleerr. Kaya humarap ulit Ako sa kanila.
"Ewan ko ba kung saan nag mana sa kabastosan ang batang iyan!"masamang tingin na sabi ni Mommy sakin.
"Sainyo po Ako nagmana! Ganyan ba ang sinabi ni Papa sainyo ang saktan at nonstop niyo akong pinapagalitan kahit saan. Kahit sa hapagkainan? Sinabi ba ni Papa sa'yo na saktan mo ako, Mom? D'ba hindi!"matapang niyang tanong din pabalik.
Nakita kong napatiimbagang si Daddy. Tumayo din si Mommy para sugurin sana ako. Pero pinigilan siya ni Daddy.
"Sumusobra kana sa kabastosan mong Bata ka!"gigil na sabi ni Mommy.
"Hindi niyo ba kayang kahit Isang araw lang tigilan niyo Ako sa palaging pinapagalitan ng hindi ko naman alam kung paraan Ang mga galit niyo na yan sakin!"
Gusto niyang umiyak pero nagpakatatag siya. Huminga siya ng malalim. I hate this. Nakakasira ng araw.
"Pag-uwi niyo ng bahay ang lage niyong ipinapasalubong sakin ay galit. Mga sumbong na hindi niyo muna alamin kung totoo o hindi..Pero kahit hindi totoo magagalit parin kayo sakin. Hindi ba kayo nagsasawa sa ginagawa niyo sakin?"galit na sabi niya.
"Magaling ka na ngayong sumagot sagot samin. Masyado kang suwail na Bata!"galit ng sabi ni Mommy. Pero si Daddy nakatingin lang sakin na hindi ko mabasa ang nasa isipan niya.
"Hindi po ako suwail na Bata. Kayo po ang dahilan kung bakit nagkakaganito ako ngayon. Simula namatay si Papa, lumabas ang masama niyong ugali. Pinaramdam niyo sakin na hindi na Ako belong sa bahay na ito."
"Kami pa ngayon ang sisisihin mo! Wala kang galang sa amin."sigaw na ni Mommy.
"Mamili kayo...Magpapakamatay na ba ako para mawala na Ako sa landas niyong lahat. O, aalis Ako dito sa bahay para kahit papano may peace of mind kayo. Para hindi niyo na Ako makikita pa. Kasi Ako sawang sawa na Ako dito sa Bahay at sa pamilyang ito."sigaw niya.
Natigilan Ang mga ito sa sinabi ko. Dahil ayokong makita na naman nila akong umiiyak tumalikod na Ako at umalis sa dining room. Pumunta Ako sa lumang playground na hanggang ngayon maayos parin ang kapaligiran. Bihira ang tao na nagagawi doon. Kaya doon siya nagtambay.
Naupo siya sa duyang habang umiiyak. Naalala ko noong Bata din ako dito ako lage pumupunta kapag napapagalitan Ako. Dito Ako nagtatago at umiiyak mag-isa. Dito ang comfortable zone ko. Wala ng magpapatahan sakin dito kundi ang sarili ko na lang din.
Nagulat Ako ng may umupo sa Isang duyan doon at nagsalita. Napabaling ako ng tingin sa gilid ko. Nakita ko si Kuya Gardo.
"Tahan na...hindi kita makakatanhan dahil baka lalo kapa iiyak. Alam mo naman na pang tiger ang boses ko. Parang laging lalapa ng tao."seryoso nitong sabi sa'kin pero natawa ako bigla.
"Ayan tumawa ka na din sa wakas. Hindi ka ba papasok sa paaralan ngayon?"tanong pa nito sa'kin.
"Mayang hapon pa po ang pasok ko."sagot ko.
"Bakit ka umiiyak may nangyari ba?"
"Pinagalitan na naman Ako nila Dad at Mom..Pinagpili ko sila kung magpapakamatay Ako o aalis Ako dito sa Bahay. I can do both! I'm tired."mahina kung sabi.
"Wag mong gagawin 'yan. Maraming nagmamahal sa'yo. Nandito pa kaming pamilya mo malulungkot kami ni ate mo Nina, lalo na sila Nanay Cora at Tatay Thomas. Aalis ka dito mas pabor ako. Pero Ako parin ang magbabantay sa'yo."seryoso nitong sabi.
"Salamat sainyo. Naappreciate ko palage ang mga pagmamahal niyo sakin at pag-aalaga."
"Malapit na ang last semester anong balak mo. Itutuloy mo parin ba ang pagdrop sa course mo at kukuha ka ng ibang course sa ibang university?"tanong nito.
Saknya lang kasi Ako nagsasabi ng mga Plano ko sa buhay sila ni ate Nina.
"Oo, my plan already fix. Hindi ko na pweding ibahin pa. Magugulo lang ang lahat ng Plano ko."sagot ko.
"Okay. Hahanapan kita ng magandang university na comfortable ka at condo na matitirhan mo."presinta nito.
Maasahan ko talaga ito sa lahat ng oras.
"Basta 'yong simpling tirahan lang. Importante 'yong comfortable Ako at malinis kuya."Sabi ko.
"Sure, Ako pa ba. Hindi kita patutulugin sa mabaho at maruming tirahan. Hahanapan kita ng safe na lugar."
"Salamat Kuya."ngiti ko dito.
"Basta ikaw senyorita."ngiti din nito sa'kin.
"Drop the senyorita okay!."irap niya.
"Opo."sabay saludo sakin. Napangiti siya lalo.
Sinamahan niya Ako hanggang sa malapit na ang oras ng pasukan ko sa paaralan. Naisipan niyang sa labas na lang din siya kakain.
- Writer
