“Hmm . . . Hmm . . . Hmm . . . No! Please, no . . . Hmm . . . . Ah!”
Napabalikwas ng bangon si Adelhine. Agad niyang nasapo ang kumakabog na dibdib kasabay ng sunod-sunod na paghinga nang malalim. Pilit niyang pinakakalma ang sarili, subalit hindi ganoon kadaling gawin iyon.
Ang mga panaginip niya ay paulit-ulit na bumabalik, mas lumalala pa nang mga nakalipas na araw. Walang mga mukha ang mga nakikita niya, subalit, sa mga sandaling iyon lang siya nakaranas makakita ng karahasan. Ang sariwang dugo mula sa kung sino-sinong tao ay dumanak at animo’y naging isang lawa. Para pa ngang dumikit iyon sa katawan niya at naaamoy.
Natutop niya ang bibig nang biglang maduwal. Ang malansang amoy ng dugo ay nanunuot pa rin sa ilong niya, na siyang nagpapahina ng kaniyang sistema. Para iyong isang
