Chapter 26
Ang ngiti sa mga labi nito habang paalis at kumakaway sa kaniya ay hindi mawala sa kaniyang isipan.
“Kung maaari lang na tumira rin ako sa nayon, para makasama ko ang ibang mga tao at makatulong pa, ngunit iyon ay hindi maaari dahil sa tingin nila sa akin.”
Ilang araw pa lumipas pagkatapos na mapadpad ni Sebero sa dulo ng gubat. Naging abala si Lucyva sa paggugupit ng mga tela upang gawing unan nang tanghaling iyon. Nasa harapan siya ng bahay niya nang makakita siya ng isang bulto na papunta sa kaniya.
Nabigla siya nang makilala niya ang bultong iyon. Naibaba niya ang gunting at siya ay naglakad palapit dito.
“S-Sebero? Ano ang ginagawa mo dito?”
Mas maayos na ang kasuotan ni Sebero. May dala itong isang bag at may taban pa itong isang bigkis ng mais sa kabilang kamay. Nak
