The Devil in My Bed-SPG

Chapter 20

Pagbaba ni Lhevie sa sasakyan ay ramdam pa rin niya ang hapdi sa pagitan ng kanyang mga hita at ang panlalambot ng kanyang mga tuhod mula sa "parusa" ni Niccolo sa opisina. Ngunit ang kaba sa kanyang dibdib ay mas matindi pa sa pisikal na pagod. Pumasok siya sa mansyon na tila isang anino, pilit na iniiling ang lamig na ipinakita ni Niccolo matapos siyang angkinin sa ibabaw ng lamesa.

Ngunit hindi pa siya nakakaakyat sa hagdan nang mahagip ng kanyang paningin ang isang pamilyar na pigura sa sala.

"Isabela?" bulong niya.

Nakaupo ang kaibigan sa sofa at mahigpit ang hawak sa kanyang designer bag. Pagkakita kay Lhevie saka agad itong tumayo. Ang mukha ni Isabela ay hindi bakas ng saya, sa halip ay magkahalong galit, pag-aalala, at purong frustrasyon ang nananalatay sa kanyang mga mata.

"Lhevie! My God, Lhevie!" mabilis itong lumapit at hinawakan siya sa magkabilang balikat.

“Ano’ng nangyari sa 'yo? Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko? At bakit ganiyang ang itsura ng damit mo? Gusot-gusot ka, Lhev!"

Umiwas ng tingin si Lhevie. Paano niya sasabihing galing siya sa isang mainit na tagpo sa opisina ng asawa nito?

“Isabela, nagulat ako... ano’ng ginagawa mo rito?"

"Anong ginagawa ko rito? Tinatanong mo pa 'yan matapos mong magpakasal sa isang demonyo sa loob lang ng isang gabi?” bulyaw ni Isabela. Ang kanyang boses ay nanginginig.

“Lhevie, kaibigan kita! No, higit pa sa kaibigan ang turing ko sa 'yo. Bakit hindi ka lumapit sa akin? Bakit kailangan mong ibenta ang sarili mo kay Niccolo Altierre?”

"Kailangan ko ng pera, Isabela. Alam mo ang sitwasyon ko. Si Niccolo lang ang nakapagbigay ng solusyon sa loob ng isang oras," mahinang sagot ni Lhevie, pilit na kumakawala sa hawak nito.

Hinila siya ni Isabela papunta sa library at mariing isinara ang pinto.

“Solusyon? Lhevie, pumasok ka sa impiyerno at tinawag mong solusyon ang apoy! Hindi mo ba kilala kung sino ang pinakasalan mo? Akala mo ba ay CEO lang siya? Akala mo ba ay legal ang lahat ng yaman na nakikita mo sa paligid mo?"

Napaupo si Lhevie, ang kanyang puso ay nagsisimulang tumibok nang mabilis dahil sa takot.

“Anong ibig mong sabihin?"

"Ang kuya ko... si Vittorio. Alam mong gago 'yun, 'di ba? Pero alam mo ba kung kanino siya sumusunod? Kay Niccolo! My brother is just a lapdog to your husband!" sigaw ni Isabela habang pabalik-balik sa paglalakad.

“Ang mga shipping lines ni Niccolo? Hindi lang mga sasakyan at kagamitan ang laman ng mga container niyan, Lhevie. They are moving things that shouldn't be moved. Illegal firearms, unregistered diamonds, and God knows what else!"

Nanlaki ang mga mata ni Lhevie.

“Hindi... hindi totoo 'yan. Business called him this morning, sabi niya sa akin—"

"Business? Business of blood and iron, Lhevie!" putol ni Isabela.

“Isang gabi, narinig ko silang nag-uusap sa study room ni Kuya. May mga tao silang 'nililigpit' kapag humaharang sa mga ports nila. Si Niccolo, he’s a shark. He’s cold-blooded. Gagamitin ka lang niya para sa image niya, para magmukhang 'normal' siyang tao sa mata ng publiko, habang sa likod ay dinudumihan niya ang mga kamay niya!"

"Hindi siya ganoon kasama..." depensa ni Lhevie, pero naaalala niya ang dilim sa mga mata ni Niccolo tuwing nagagalit ito. Naaalala niya ang bigat ng presensya nito na tila kayang pumatay sa isang tingin lang.

"Lhevie, wake up!" lumuhod si Isabela sa harap niya at hinawakan ang kanyang mga kamay.

“Hindi mo ba napapansin? Bakit kailangan niya ng asawa na walang background? Na walang pamilyang magtatanong kung nasaan ka? Because you are disposable! Kapag natapos na ang kontrata, o kapag nanganib ang operasyon niya, ikaw ang unang isasakripisyo niya. Isusuka ka niya na parang basura!"

Napahagulgol si Lhevie. Ang sakit na naramdaman niya sa opisina kanina ay mas lalong tumindi. Ang isiping ginamit lang siya ni Niccolo bilang panakip-butas o bilang kasangkapan sa kanyang mga ilegal na gawain ay nagpaguho sa mundo niya.

"Galit ako sa 'yo, Lhev. Galit na galit ako dahil hindi ka nagtiwala sa akin. Pwede kitang tulungan! Pwede nating bayaran ang utang mo sa kanya!" umiiyak na rin si Isabela.

“Pero ngayon, nakatali ka na. Pumasok ka na sa hawla ng leon. At ang mas nakakatakot ay baka mahulog ka pa sa kanya. Please, tell me hindi ka pa nahuhulog sa demonyong 'yan."

Hindi makasagot si Lhevie. Paano niya sasabihing sa bawat haplos ni Niccolo, sa bawat ungol na pinapakawalan niya sa ilalim nito, ay unti-unti na siyang nalulunod? Na sa kabila ng takot, ay hinahanap-hanap ng katawan niya ang init ng asawa?

"He’s dangerous, Lhevie. My brother is scared of him. My father is scared of him. And you... you’re sleeping with him in the same bed," bulong ni Isabela.

“Mag-ingat ka. Huwag kang magpapakita ng kahit anong kahinaan sa kanya. At higit sa lahat, huwag mong ibibigay ang puso mo. Dahil ang puso ni Niccolo Altierre ay gawa sa bato. Walang pag-ibig doon, Lhev. Puro lang kontrol at pag-aari."

Pagkaalis ni Isabela ay naiwang tulala si Lhevie sa library. Ang bawat salita ng kaibigan ay tila mga latay sa kanyang kaluluwa. Tiningnan niya ang kanyang mga kamay. Ang singsing na suot niya ay tila naging isang kadena na nagpapaalala sa kanyang pagkakulong.

Narinig niya ang pagparada ng sasakyan sa labas. Si Niccolo. Ang lalaking kani-kanina lang ay kinuha siya nang walang pakundangan sa ibabaw ng lamesa. Ang lalaking ayon kay Isabela ay isang kriminal.

Pumasok si Niccolo sa library at tinatanggal ang kanyang necktie.

“Isabela was here. What did she want?" malamig na tanong nito.

Tumingin si Lhevie sa kanya, ang mga mata ay puno ng luha at pagdududa.

“Sino ka ba talaga, Niccolo? Ano ba ang kailangan mo sa ‘kin?”

Huminto si Niccolo. Ang kanyang mga mata ay nanliit, at ang aura sa loob ng silid ay biglang bumigat. Lumapit siya kay Lhevie, hinawakan ang mukha nito at pilit na itiningala ang mukha ng dalaga.

"Whatever she told you, it's none of your business," bulong ni Niccolo. "Your only business is what happens inside our bedroom. Did you forget the contract already, Mrs. Altierre?"

"Kriminal ka ba?" lakas-loob na tanong ni Lhevie.

Isang nakakatakot na ngiti ang lumabas sa labi ni Niccolo.

“I am whatever I need to be to stay on top. At ikaw? Ikaw ang asawa ng taong kinatatakutan nila. Panindigan mo 'yan. Natatakot ka ba sa ‘kin?”

Binuhat siya ni Niccolo at walang pasabing inihagis sa sofa. Walang tamis, walang kilig, puro lamang otoridad at pagpapakita ng lakas. Ang gabi ay muling mapupuno ng mga ungol, pero sa pagkakataong ito, may halong pait ng katotohanan.

Matapos ang tensyon sa library, tila naging isang estranghero si Niccolo sa sarili niyang bahay. Mas naging tahimik ito, mas naging mailap, at mas naging malamig ang bawat pakikitungo sa kanya. Tuwing gabi, kinukuha siya nito nang walang imik at puro lamang galit na pagnanasa na tila ba sinusubukan nitong burahin ang anumang pagdududa sa isip ni Lhevie sa pamamagitan ng pagpapasuko sa kanyang katawan.

Ngunit ang isipan ni Lhevie ay hindi basta-basta napapakalma. Ang mga salita ni Isabela tungkol sa mga ilegal na armas at operasyon ni Niccolo ay tila isang sirang plaka na paulit-ulit sa kanyang pandinig.

Isang gabi, bandang alas-dos, nagising si Lhevie dahil sa uhaw. Pagkapa niya sa kabilang panig ng kama, wala na naman si Niccolo. Hindi na ito bago sa kanya, madalas itong nawawala sa madaling araw para sa "trabaho."

Dahan-dahan siyang bumaba patungong kusina, ngunit nang dumaan siya sa dulo ng pasilyo sa west wing ng mansyon ay isang bahagi ng bahay na mahigpit na ipinagbabawal sa kanya ang napansin niyang bahagyang nakabukas ang isang pinto sa dulo. Isang malamig na hanging galing sa aircon ang lumabas mula roon, kasunod ang mahinang tunog ng bakal na nagkikiskisan.

“Don’t go there, Lhevie. Stay in your lane,” babala ng kanyang isip. Pero ang kanyang mga paa ay tila may sariling buhay.

Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto. Ang silid ay hindi kwarto kundi isa itong underground vault na nakatago sa likod ng isang bookshelf. Pagpasok niya, halos tumigil ang paghinga ni Lhevie sa kanyang nakita.

Hindi ito simpleng bodega. Isa itong state-of-the-art na armory. Sa mga dingding ay nakasabit ang iba’t ibang klase ng matataas na kalibre ng baril. Mula sa mga tactical rifles, submachine guns, hanggang sa mga sniper rifles na tila pang-giyera ang dating. May mga kahon-kahon ng bala na nakasalansan sa gilid, bawat isa ay may tatak ng kumpanya ni Niccolo—ang Altierre Logistics.

Sa gitna ng silid ay may isang malapad na lamesa. Nakalatag doon ang mga blueprints ng mga port sa iba't ibang panig ng bansa, kasama ang mga listahan ng mga pangalan ng matataas na opisyal ng gobyerno na may mga katapat na halaga.

"My God..." takip-bibig ni Lhevie.

Nanginginig ang kanyang kamay nang hawakan niya ang isa sa mga baril. Totoo ang lahat. Ang logistics company ni Niccolo ay front lamang para sa malakihang gun-running syndicate.

"Searching for something, Mrs. Altierre?"

Napatalon sa gulat si Lhevie at mabilis na napalingon. Nakatayo sa pintuan si Niccolo, suot ang isang itim na turtleneck at tactical pants. May bakas ng langis ang kanyang mga kamay, at ang kanyang mga mata ay mas madilim pa sa gabing iyon.

"N-Niccolo, anong ibig sabihin nito?" nauutal na tanong ni Lhevie.

“Bakit... bakit ka may ganito?"

Dahan-dahang lumapit si Niccolo sa kanya. Bawat hakbang nito ay tila isang tunog ng hatol. Hindi ito sumasagot hanggang sa makalapit siya nang husto kay Lhevie, sapat para maamoy niya ang gun oil at ang panganib na dala nito.

"I told you to stay out of the west wing," mahinahong sabi ni Niccolo, pero ang tono nito ay sapat na para manginig ang tuhod ni Lhevie.

“Curiosity kills the cat, Lhevie. And in this house, curiosity can get you buried."

"Kriminal ka nga... tama si Isabela," giit ni Lhevie, ang mga luha ay nagsisimulang pumatak.

“Ang mga baril na ito, ginagamit niyo ito para pumatay? Para manakot?"

Hinablot ni Niccolo ang braso ni Lhevie at idiniin siya sa lamesa kung nasaan ang mga blueprint.

“This world is not as clean as you think it is, Lhevie! Ang yaman na tinatamasa mo ngayon, ang pagkain na kinakain mo, ang seguridad na nararamdaman mo, lahat 'yan ay binayaran ng mga bagay na nandito sa loob ng silid na 'to!"

"Pero mali ito! Illegal ito!"

"Mali?" Humalakhak si Niccolo. Isang tawang walang katuwa-tuwa.

"Ang mundong kinagisnan mo ay puno ng mga taong mapagsamantala. I chose to be the predator instead of the prey. Now that you've seen this, you can't unsee it. You are officially part of the syndicate, Lhevie. By marriage, by contract, and by blood."

Ang galit ni Niccolo ay biglang nauwi sa isang kakaibang tensyon. Ang takot ni Lhevie ay tila nagpaliyab sa pagnanasa ng lalaki. Hinawakan ni Niccolo ang panga ni Lhevie, ang kanyang mga hinlalaki ay pilit na binubuksan ang labi ng asawa.

"Takot ka ba sa akin?" bulong ni Niccolo.

"Oo..." sagot ni Lhevie.

"Good. Fear is a great aphrodisiac," asik ni Niccolo bago siya sinakop ng isang marahas na halik.

Isinampa siya ni Niccolo sa ibabaw ng lamesa, sa gitna ng mga blueprints ng krimen at mga bala. Walang pakundangan nitong hinila ang suot na nightgown ni Lhevie at inilalantad siya sa malamig na hangin ng vault.

"Niccolo, huwag... hindi rito,” pagsusumamo ni Lhevie, pero ang kanyang katawan ay tila sumusuko na naman sa awtoridad ng asawa.

"I want you to remember this place. I want you to remember that every time I touch you, you are touching a monster," anas ni Niccolo habang mabilis na binubuksan ang kanyang pantalon.

Wala nang ligoy, walang preliminaries. Pinasok siya ni Niccolo nang may matinding pwersa. Isang matalim na ungol ang pinakawalan ni Lhevie. Ang lamig ng mga baril sa gilid niya at ang init ng katawan ni Niccolo sa loob niya ay lumikha ng isang kakaibang sensasyon na nagpapabaliw sa kanya.

"Ahhh! Niccolo! Ohhh god!" napakapit si Lhevie sa dulo ng lamesa, ang kanyang mga daliri ay humahawak sa mga blueprint na naglalaman ng mga ilegal na operasyon.

"You like the danger, don't you? You like knowing that your husband is the man everyone is afraid of!" sigaw ni Niccolo habang binibilisan ang bawat pag-arangkada.

Ang tunog ng bakal na nagbabanggaan sa bawat paggalaw nila ay tila isang kumpas ng kamatayan at buhay. Ang bawat tulak ni Niccolo ay puno ng pag-aari, tila ba sineselyuhan nito ang kaluluwa ni Lhevie sa madilim niyang mundo.

"Ahhh! N-Niccolo! Ahhh! Ohhh!" hindi na mapigilan ni Lhevie ang kanyang mga ungol. Sa gitna ng takot at pagkamuhi sa nakikita niyang ilegal na gawain, ang sarap na ibinibigay ni Niccolo ay hindi niya kayang tanggihan.

"Say it! Tell me you're mine even if I'm a devil!" udyok ni Niccolo.

"Sa ‘yo, sa 'yo lang ako... kahit... kahit demonyo ka pa! Ahhh! Ohhh god, Niccolo!"

Sa isang huling malakas na pagbayo, sabay silang humantong sa rurok. Napayakap si Lhevie nang mahigpit sa leeg ni Niccolo, ang kanyang pawis ay humahalo sa amoy ng gun oil sa balat ng asawa.

Binuhat siya ni Niccolo mula sa lamesa, pero hindi siya binitawan. Nanatili siyang nakayakap sa asawa habang hinihingal. Niccolo kissed her hair softly.

"Tomorrow, we will talk about the rules inside this armory," malamig na sabi ni Niccolo. "But for now, remember this, you are an Altierre. And an Altierre never betrays their own."

Iniwan siya ni Niccolo sa silid para mag-ayos ng sarili. Tiningnan ni Lhevie ang mga baril sa paligid. Alam niyang wala na siyang kawala. Hindi na lang siya asawa sa kontrata, siya na ngayon ang asawa ng isang hari ng kadiliman.