Kabanata 9
2013 Words
Kabanata 9
Mall
Hindi na ako nakapasok sa fast food restaurant dahil sa tawag niya. My heart still trembling and I can't even think properly. I just can't believe he will saying it to me. Buong akala ko ay baliw lang siya at walang nararamdaman sa akin pero hindi pala! Mahal niya ako! Totoo ang nararamdaman niya pero yun nga lang, sobra ang pagmamahal niya para sa akin.
Ayokong isipin iyon sa maling paraan pero kasi may mga bagay na hindi kayang tanggapin ng isang tao. Katulad ko, ayokong hinihigpitan ako. Ayokong nakukulong ako sa isang lagay lang. I want to move! I want to explore! Pero hindi naman sa punto na mag-iiba iba ako ng lalaki. Ang gusto ko lang ay maging malaya. Ang gusto ko lang yung magagawa ko ang mga bagay na gusto ko. Yung mga bagay na hindi niya hinihigpitan. Yung mga bagay na pwedeng-pwede kong gawin.
Kaya ko naman siyang mahalin e. Kaya kong iparamdam sa kanya yung mararamdaman kong pagmamahal. Kaya kong ibigay sa kanya ang mga gusto niya pero hindi dapat sa marahas na pamamaraan. Hindi naman ako aayaw e, ang tanging gusto ko lang ay maging malaya at magawa ang mga bagay na gusto kong gawin. Yung hindi niya ako hihigpitan. I want to feel it, and if he can do it then I am willing to give up myself for him.
Napahinga ako ng malalim, kung sabagay hindi ko naman talaga matututunang mahalin si Vizier kung nandito ako at nagtatago. Walang magiging improvement sa akin kung hindi ko siya nakakasama. If I really want to try a love with him, then I should be go home. I should settle down my fears and just face him wholeheartedly. Tutal mahal niya naman ako, hindi niya ako masasaktan katulad ng iniisip ko sa kanya. Though, his craziness is overload, I don't have a choice but to try a bit chance for him. Kung hindi man siya magbabago, o kung hindi ko man siya mahalin, siguro mararamdaman niya iyon and possibly, siya na mismo ang umalis at kalimutan ako.
Doon ko kasi masusukat ang tunay niyang pagmamahal. Doon ko mararamdaman kung paano ba magmahal si Vizier kahit baliw. Tama! Kung uuwi ako ngayon at sasama sa kanya, magkakaroon ako ng oportunidad na mahalin siya. In that way, hindi na ako mahihirapan pang makasama siya. People are right! Hindi compatible ang dalawang tao kung isa lang ang nagmamahal. It should be the both of you. It should be love and God surround to the both person. Hindi kasi magwo-work ang relasyon kung hindi naman talaga malalim ang pagmamahal ng isa. Dapat kayong dalawa ay baliw at mahal ang isa't-isa. Dapat marunong kayong umintindi sa isa't-isa.
There is a type of love. First, trust. If you want your relationship be longer and lasted, then trust each other. Second, respect. If you will respect each other, then the relationship and love would be lasted. And third, real love. Of course, when you inside a relationship you should know what love is. Kung masusunod ang mga bagay na iyan, then the relationship will work. Kaya yan ang gusto kong mangyari sa amin ni Vizier. If he really love me, then he can do it for love.
Napahinga ako ng malalim bago pagod na humiga sa kama. Honestly, nawalan na ako ng gana na magtrabaho. Kahit hindi pa man ako official worker nila, kanina sa tawag palang nawala na lahat ng gana ko. Parang gusto ko nalang umuwi at sundin siya. Gusto ko nalang umuwi at doon mamalagi sa kanya. Kahit pa alam kong magiging marahas na naman siya sa akin, lahat ng iyon ay gusto ko paring gawin. I should really give a chance. God gave us many chances so who am I to infringe him? Siya at siya lamang ang tatanggap sa atin kaya gusto kong ayusin ang sarili ko.
I closed my eyes for a moment. Feeling the ambiance of surrounding, I felt sleepy. Patulog na sana ako ng muling tumunog ang cellphone na nasa lamesa. Napakagat-labi ako bago tamad na tumayo. Sino na naman kaya ang caller na 'to? Inabot ko ang phone at sinagot ng painis ang tawag.
"Yes, hello?"
My voice is lazy. I heard a deep sighed.
"Baby, did you eat your lunch?"
My eyes widened literally. What? Si---si Vizier ba 'to?
"W-what?"
He sighed heavily.
"I am asking, did you eat your lunch?"
I nipped my lip. Bakit ba siya ganito? Bakit niya tinatanong kung kumain na ako? Ano bang ginagawa niya? And why my heart is beating so fast?
"A-ahh hindi pa e."
I heard him heaved a sighed. Nasaan kaya siya? Is he in his company? Kumusta na kaya ang pamilya ni Salvacion? Wala na kasi akong nabalitaan tungkol kay Cion pagkatapos kahapon. Siguro ayaw nalang ng pamilya niya na ibalita ang nangyayari sa kanila ngayon.
"What are you waiting for? Kumain ka na, Chacel. Lagpas lunch na kaya kumain ka na. Don't make me worried baby."
Aniya sa matigas ngunit marahang boses. Ganito siya kapag hindi ako kumakain kapag kasama siya. Papagalitan niya pa ako ngunit sa huli magiging malambing naman. Napangiti ako ng malungkot, after everything ngayon ko lang na-realize ang pagiging lalaki niya kapag magkasama kami. His sweetness, his caring and now…his love! Oh God, dati kasi hindi ko ito makita dahil napupuno ng poot ang puso ko. I can't even think about him being sweet. Palagi ko siyang nakikita bilang baliw sa akin.
Pero ngayon, bakit ganito na? Bakit tila tumitibok ang puso ko ng ganito?
"S-sorry…"
Mahina kong sabi. Wala akong ibang maisip na sasabihin. Para na talaga akong natameme sa kanya. Ang naririnig ko ngayon ay ang kabog ng puso ko, mabilis at umaarangkada. Ayaw papigil sa bawat sinasabi niya.
"Kung hindi mo naaalagaan ang sarili mo bilang mag-isa, umuwi ka nalang dito. Dito mas naaalagaan kita. Dito mas nababantayan kita. Alam mong ayaw kong nalilipasan ka ng gutom, Chacel. At alam mong mahigpit ako pagdating sa kalusugan mo."
He said strictly. Napapikit ako ng malalim, feeling so nervous right now. What the hell is happening to me?
"S-sorry, Viz…"
He sighed.
"You wanna go home?"
He asked with soft voice. Napapikit ako sa bilis ng t***k ng puso ko. Oh f**k!
"Answer me, you wanna go home baby?"
Umiling ako kahit pa hindi niya nakikita. Hindi na alam ang sasabihin. Nawalan na talaga ako ng boses para magsalita, ang tanging rinig na rinig sa akin ay ang kabog ng puso ko. I don't know what to say. I don't even know what should I react. I feel like I am little child scolded by my father.
"H-hindi ko pa alam…"
He sighed deeply. Alam kong hinihilot na niya ang sintudo ngayon. Ganito siya kapag magkaharap kami, parang problemado kapag hindi kami nagkaka-usap ng maayos.
"Fine, stay there until this week. Susunduin kita sa linggo, uuwi ka na sa akin Chacel. Enjoy and rest this week alone, and please be careful always."
Tumango ako at sa huli ay ngumiti na parang sira. He is crazy! And I am too! Katulad na niya yata ako!
"Ah s-sige. Ikaw rin parating mag-iingat."
Mahina kong sabi. Narinig ko ang mahina niyang tawa. Kumunot ang noo ko. Bakit naman siya tumawa?
"Finally, after everything ngayon ka lang naging concern sa akin. Why? Are you falling in love with me now baby?"
My eyes widened, shock for his word. W-what? Am I? Am I falling in love with him? Is it really falling? The way my heart beat so fast? The way I'm feeling nervous while talking with him? In love na ba kapag ganoon ang nararamdaman? What? Oh God, enlighten me!
"Sana sa susunod sabihin mo na ring mahal mo ako. I'll wait for that to happen, Chacel."
Banayad ang pagkakasabi niya. I close my eyes and heart beat so fast and nervously.
"Okay, sige na. I will end the call now. Take care and I love you."
Napahinga ako ng malalim bago ko marinig ang pagpatay sa tawag. Napayuko ako habang ramdam na ramdam ang kahinaan ng sarili. Bakit pagkatapos ng lahat, ngayon ko lang naramdaman ito? Bakit ngayon lang ako nakaramdam ng ganito? Yung t***k ng puso ko, parang hindi na normal. Yung panginginig ng katawan ko, hindi na takot sa kanya kung di may iba na. Isang tawag niya lang iyon pero nagkaganito na ako. Paano pa kaya kung magkasama na ulit kami? Ano kayang mangyayari sa akin?
I sighed heavily. Wala akong ginawa sa maghapong iyon. Natulog lang ako at kumain. Kanina din bago lamunin ng gabi ang araw, may dumating na delivery sa akin. Pagkain iyon para sa hapunan ko. Hindi ko na rin kailangan magtanong pa sa sarili ko, alam kong siya lang ang magbibigay ng ganito kadaming pagkain. With flower pa!
Sa sumunod na araw, naging casual naman ang mga nangyari. Pumunta ako sa fast food restaurant para ipaalam na hindi nalang ako tutuloy sa pagtratrabaho. Napag-isip ko kasing tama ang puso ko, paano ko masasagot ang mga katanungan sa sarili kung hindi ako uuwi. Kaya ngayon, nandito ako para gawin ang mga bagay na nagbibigay komplikasyon sa akin ngayon. Pumasok ako sa entrance door at sinalubong ang guard.
I smile genuinely.
"Hi, manong. Kumusta na po kayo?" I said politely.
He smile.
"Ah mabuti naman ako, hija. Ikaw, kumusta na?" tanong niya.
Napahinga ako ng malalim.
"Maayos naman ako, manong. Sa katunayan, magaan na ang kalooban ko ngayon." I said honestly.
Ngumiti siya at tumango. Nagpatuloy na ako sa pagpasok dahil may dumaan na customer. Agad kong nakita si sir Josef kaya lumapit ako. Nakita niya na din ako kaya napahinga siya ng malalim. I compose myself properly, smiling beautifully.
"Hi sir. Good morning po." magalang kong sabi.
He sighed heavily.
"Good morning. Bakit hindi ka nakapasok kahapon? Something happen?" he asked concernly.
Napakagat-labi ako.
"Honestly sir, ayoko na po sanang ipagpatuloy ang pagtratrabaho dito. Napag-isip ko kasi na kailangan kong ayusin ang relasyon ko sa lalaking gumugulo sa isipan ko ngayon."
Napangisi siya.
"Oh, is that it?"
Tumango ako na nahihiya.
"Yes sir. I want to back out, hindi pa naman ako nagsisimula as an official worker niyo at wala pa naman akong napipirmahan na kontrata." sagot ko.
He nodded. Pinalibot niya muna ang paningin sa kalooban ng fast food restaurant. Pagkatapos tumingin pabalik sa akin na may ngisi sa labi.
"Alright. Wala naman akong magagawa para dyan. Pero sige, tinatanggap ko ang rason mo. Mabuti nga't pumunta ka dito at pinaalam sa akin e." he said casually.
I smile shyly.
"Thank you sir." masaya kong sabi.
He smile sweetly.
"Sige na. Ako nalang bahala sa mga pinasa mong requirements. You can go now."
I nodded. That's our last conversation before I left. Hindi muna ako umuwi ng apartment ko. Dumiretso ako sa mall para mamasyal. Naglibot ako at tumingin-tingin sa mga establishment na may mga paninda. Pumasok ako sa isang clothes store, agad kong nakita ang mga branded clothes. Lumapit ako sa isang magandang damit, it was simple but elegant. Tinignan ko ang tatak, Laruya Fashion Style. Parang pamilyar ang brand niya.
Saan ko nga ba nabasa ang brand name na iyon? It's really familiar! Umiling nalang ako at tumingin-tingin pa sa mga damit. Nasa malayong parte na ako ng mga damitan ng may marinig akong boses sa unahan.
"Babe, I want this clothes. It's very classy!" a woman said.
Hinayaan ko iyon pero nakuha ulit ang atensyon ko ng marinig ang boses ng lalaki.
"Then, take it." he said coldly.
My eyes widened in shock. Dahan-dahan kong nilingon ang nagsalita sa likod ko, agad na nanlaki ang mata dahil bumungad sa aking paningin si Vizier at ang isang babae na maganda. The woman hold his arm possessively, while Vizier face is cold. Napalunok ako ng malalim, agad na naramdaman ang pagsikip ng paghinga. Pinapanood ko pa sila, pili ng pili ang babae habang tumatango-tango lang si Vizier.
Hindi ko na alam, nanginginig na ang katawan ko sa nararamdaman. Tumalikod ako at iniwas ang tingin sa kanila. Sikip na sikip ang puso ng umalis sa mall na iyon.
---
Alexxtott
- Writer
