Bumalik kami ni Brickell sa palasyo nila. Lungkot na lungkot ako dahil hindi ko nagawang umalis sa mundong ito. Ni hindi ko na alam kung makakaisip pa ba ako ng matino kapag narito. Alam ko naman na medyo masarap din ang buhay ko rito, dahil kahit papaano ay nagagawa kong maranasan ang maging buhay ng isang mayaman na tao. Hindi ko maipagkakaila na medyo masarap sa pakiramdam na nagagawa kong matulog sa malambot at malaking kama, nakakakain ako ng mga pagkain ng mgag mayayaman na tao, nakakaligo ako sa maganda at malaking banyo, at ang environment ko ay malinis. Sa ibang mundo ko pa pala mararanasan ang ganitong uri ng buhay na hindi ko akalain na mararanasan ko.
Pero hindi ko pa rin maipagkakaila na hindi ako nararapat sa mundong ito. Wala ring kasiguraduhan ang kaligtasan ko rito. Tata
