Sarayın duvarlarında yankılanan uğultular, taç törenimin önemini daha da artırıyordu. Ellerimi sıktım; avuçlarımın içinde hafif bir terleme vardı. Uzun zamandır beklenen bu anın bir krala yaraşır bir şekilde geçmesini istiyordum, ama içimde bir huzursuzluk kol geziyordu. Charles’ın yokluğundan beri bu tür anlarda hep bir eksiklik hissediyordum. Sanki gölgelerden bir şeyler beni izliyordu. Belki de yalnızca bir kralın ağırlığıydı bu.
Claus, her zamanki gibi benimleydi. Taç odasına girip yanımda durduğunda yüzündeki tedirginliği fark etmemek imkânsızdı. “Majesteleri, her şey hazır,” dedi. Ama gözleri başka bir şey söylüyordu. Ne olduğunu sormadım. Tören alanına adım atmamla öğreneceğimden emindim.
Üzerimdeki ağır kaftan ve lacivert pelerin, her adımda omuzlarımı aşağı çeker gibi hissediliy
