Zindanın karanlık köşesinden bakarken, ay ışığının taştan duvarlarda oluşturduğu ince izler dışında, tek bir ışık kaynağı bile yoktu. Soğuk, rutubetli hava içinde, her adımda ayaklarım ıslanıyordu. Taş duvarlar, her geçen saat daha da bunaltıcı bir hal alıyordu. Havanın kasveti, bir yılan gibi tüm odanın içinde dolaşıyor ve insanın ruhunu sıkıştırıyordu. Burası, halkın gözünde suçlu olduğum her şeyin sembolüydü; ben, yıllarca güven verdiğim halkımın gözünde bir yabancı, bir hain haline gelmiştim.
En derin hücrelere tıkılmıştım. Kollarımın, günlerce zincirle bağlı olmasından kaynaklanan ağrısı, gerginliğimle birleşip ruhumun derinliklerine sızıyordu. Tam on yedi gün geçmişti. Karanlık her geçen saniye beni daha da içine alıyordu.
Artemis, krallığın yargıcı zindanın karanlık koridorunda ad
