“Majesteleri, iki yüze yakın askerimizi daha kaybettik.”
Artık ben saymayı bırakmıştım, Charles bize savaş açalı ne kadar süre olmuştu ancak ben kızımı kaybedeli dört oy olmak üzereydi. Kızım diyorum çünkü ona o kadar alışmıştım ki. Babasının yapmadığı babalığı ben yapmaya çalışmıştım. Babasından görmediği şefkati sevgiyi ben göstermeye çalışmıştım. Ne kadar başarılı olmuştum bilmiyorum ancak elimden gelenin çok daha fazlasını yapmıştım. Kesin olan tek şey ise bu oyunca Charles’den çok benim kaybettiğimdi.
Elara’nın kaybının üzerine ben hayatan soğumuşken o daha da hırslanmıştı. Daha da can yakan hale gelmişti ve durmuyordu. Artemis’te taş üzerinde taş kalmamıştı, saray yerle bir olmuştu ve Gardenia Eyaleti büyük bir kaos içindeydi. Ben ise saklanıyordum. Saklanmaktan başka hiç bir şey
