Sabahın körüydü gözlerimi açtığımda, odayı güneşin doğan turuncu ışığı dolduruyordu. Hala uykum vardı, bir türlü uyanmak istemiyordum. Ama bir şey vardı, bir his, bir huzur. Hemen ardından, Berdan’ın sesi kulaklarımda yankılandı.
“Arin, kalk, güzelim. Şuan tam senin görmen gereken bir doğa harikası gerçekleşiyor,” dedi, sesi gayet sakin ama ısrarcıydı.
“Berdan eminim ki saat daha çok erken ve sen sırf ben yataktan kalkmam için uğraşıyorsun,” diye mırıldandım, gözlerimi ovuşturarak. O kadar yorgundum ki, uyanmak gerçekten çok zor geliyordu.
Ama Berdan durmadı. Hafifçe yataktan çıktı ve beni sarsmaya devam etti. “Berdan gece bırakmıyorsun uyuyayım sabah bırakmıyorsun uyuyayım ne zaman uyuyacağım ben ya?” Çemkirmem bile geri adım attırmadı ona.
Ellerini omuzlarıma koyarak hafifçe salladı
