AGAPE

BÖLÜM 3) TANIMLANAMAZ AMA GÖZ ARDI EDİLEMEZ BİR ŞEY

Sınıf kalabalıktı.

Sıralar yan yana dizilmiş, kitap sayfalarının hışırtısı ve kalem tıkırtıları arasında öğrenciler tanışıyor, kahkahalar havada uçuşuyordu.

Derin, arka sıralardan birine oturmuş, defterinin kenarına notlar alıyordu. Yüzü sakindi ama bakışları uyanıktı. Kalabalığın içinde sessizdi, ama her şeyi fark ediyordu.

Bir süre sonra iki kız yanına yaklaştı.

Biri uzun boylu ve sarışındı. Diğeri kısa boylu, kıvırcık saçlı.

Sarışın olan hafifçe eğildi.

— “Merhaba, ben Henriette.”

— “Ben de Marian,” dedi diğeri, kibarca.

Derin başını kaldırdı, kısaca gülümsedi.

— “Ben de Derin.”

Henriette dikkatle Derin’e baktı.

— “Seni daha önce hiç görmedim.”

— “Bir süre ara verdim. Şimdi yeniden başladım,” dedi Derin sade bir tonla.

Henriette gözlerini kısıp başını salladı.

— “Ne tesadüf. Julian da öyle. O da birkaç yıl sonra geri döndü.”

Sonra konuyu değiştirmek ister gibi:

— “Bu dönem Martin Vos’un dersine giriyoruz, değil mi? Oldukça… karizmatik biriymiş.”

Marian hafifçe onayladı.

— “Evet. Hakkında çok şey duydum.”

Henriette gözlerini kırpmadan ekledi:

— “Bence seni seveceğiz.”

Derin yalnızca başını salladı. Bu sözlerin içinde bir mesafe vardı. Nazik ama yapay.

Tam o sırada sınıf kapısı açıldı.

Sessizlik oldu.

Martin içeri girdi.

Adımları yavaş ama kendinden emindi. Siyah ceketi, dağınık saçları, yüzüne düşen gölgelerle dikkat çekiyordu.

Derin’in kalbi hızlandı.

“Yine o.”

Sabah kafeteryada gördüğü adam. Şimdi sınıfın önünde duruyordu.

Bakışları doğrudan Derin’e yöneldi. Keskin, duru, sorgulayıcı.

Derin bakışlarını kaçırmadı. Ama içinde bir şey kıpırdadı. Tanıdık bir boşluk. Hatırlayamadığı ama hissettiği bir şey…

Martin gözlerini ayırmadan tahtaya yürüdü.

Adını yazdı:

Martin Vos

Hafıza ve Kimlik Psikolojisi

Sınıfa dönüp konuşmaya başladı:

— “Bu dönem birlikte düşüneceğiz. Hafızanın ne kadar güvenilmez olduğunu… unutmanın aslında ne kadar bilinçli bir savunma mekanizması olduğunu konuşacağız.”

Derin yutkundu. Her kelime, sanki ona söylenmişti.

Martin bir kelime daha yazdı:

Psikoloji.

— “Psikoloji, sadece davranışları incelemek değildir. Çoğu zaman hatırlamak istemediğimiz şeylerin sessizliğidir.”

Sınıf onu sessizlikle izliyordu.

Martin tahtaya bir cümle daha yazdı:

“Hafızasını kaybeden biri, kim olduğunu nasıl bilebilir?”

Ardından sordu:

— “Kim cevap vermek ister?”

Sınıf sessiz kaldı.

Derin gözlerini satırdan ayıramıyordu.

Martin’in sesi bu kez ona döndü:

— “Sen?”

Derin hafifçe irkildi. Ama kaçmadı. Gözlerini onun gözlerinden ayırmadan konuştu:

— “Hafıza kaybolabilir… ama hisler kalır.

Ne olduğumu hatırlamasam da…

Bir şey içimde yankılanıyorsa… o zaman hâlâ bir ‘ben’ vardır.”

Sınıf sessizdi. Martin birkaç saniye Derin’e baktı. Gözleri derindi ama ifadesi okunmazdı.

Sonra sadece:

— “Ders bitti,” dedi.

Ama o an… dersten fazlası yaşanmıştı.