Nabawasan ang bigat niya sa dibdib ni Romina ngayong nasabi na niya kay Denver ang totoo. Lahat-lahat, wala siyang itinago. Sa buong durasyon na nahihirapan at nahihiya siyang magkuwento, matiyaga lang itong nakinig. Walang panghuhusga, nakinig lang. Pabago-bago ang reaksyon nito sa mukha base sa mga sinasabi niya. May pagkakataong naikukuyom nito ang mga kamo na nakapatong sa mesa. Minsan, napapainom ito ng tubig at napapailing o ‘di kaya ay napapatango.
Namayani ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa ni Denver nang matapos siyang magsalita. Tahimik lang nitong pinoproseso ang mga nalaman.
“Leandro dela Cuesta, ha?” sa wakas ay sabi nito sa mahinaang boses. May gitla ang noo nito na tila may inaalalang mga bagay. Hindi man personal na magkakilala sina Lean at Denver, kilala naman nito
