Between Two Billionaires (SPG)

My Sarili na akong Business

CHAPTER 3

Abegail Monti POV

Pagkatapos ng mga pangyayari sa VVIP room ng Luna Sera Bar, lumabas ako at agad na dumeretso sa dressing room. Nararamdaman ko ang halo ng kaba at kasiyahan sa aking puso. Hindi ko inaasahang mangyayari ang lahat ng iyon, ngunit sa kabila ng lahat, alam kong kailangan kong tanggapin ang mga pangyayari para sa aking pamilya.

Nang makarating ako sa dressing room, binati ako ng aking boss na si Carolina Ramirez. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya, ngunit nagpasiya akong hindi magpahalata ng kahit anong nararamdaman.

"Abegail," simula ni Carolina, puno ng kahalayan sa kanyang mga mata, "napakagaling mo kanina. Nararamdaman ko ang pagnanasa ng mga lalaki sa iyo."

Napakunot-noo ako, hindi alam kung paano ko sasagutin ang kanyang komento. Hindi ko alam kung ito ba ay kahalayan o biro lamang.

"Salamat po, boss," sagot ko ng bahagya, habang nagpapanggap na walang nangyari.

Matapos ang maikling pag-uusap, binayaran ako ni boss Carolina ng tatlong milyong piso. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang pera, ngunit alam kong kailangan kong tanggapin ito para sa aking ina.

Tinanggap ko ang pera nang walang alinlangan at agad na nagpalit ng damit. Sa bawat pagpatak ng bawat krus ng tela sa aking balat, nararamdaman ko ang kahalayan at kaguluhan sa aking puso. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang lahat ng ito sa aking sarili, ngunit alam kong kailangan kong ituring itong biyaya.

Pagkatapos kong magbihis, nilisan ko ang Luna Sera Bar, ang lugar kung saan naganap ang mga pangyayari na hindi ko malilimutan. Sa aking paglalakad pauwi, hindi maiwasang pumasok sa aking isipan ang lahat ng nangyari. Ngunit sa kabila ng lahat ng katanungan at pag-aalinlangan, alam kong kailangan kong ituring ang perang ito bilang isang pagkakataon para sa aking pamilya.

Pagdating sa aming probinsya sa Batangas, nagtungo ako sa aming tahanan na puno ng kahalayan at pangamba sa aking puso. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang mga pangyayari sa aking ina, ngunit alam kong kailangan kong gawin ito para sa kanyang kalusugan.

Sa huli, habang ako'y nakahiga sa aking kama, alam kong hindi ko malilimutan ang mga pangyayari na nangyari sa Luna Sera Bar. Ngunit sa kabila ng lahat ng kaguluhan at kaguluhan, alam kong ang lahat ay nagawa ko para sa aking pamilya.

Nang makarating ako sa aming tahanan sa probinsya ng Batangas, agad kong nilapitan si Nanay na nakahiga sa kanyang kama. May halong lungkot at kasiyahan sa aking puso habang pinagmamasdan ko siya, alam kong kailangan kong ituloy ang aking pagkukunwari para sa kanyang kapakanan.

"Ma," bulong ko ng mahinhin, puno ng pagmamahal sa aking boses.

Napalingon si Nanay sa akin, at sa kanyang mga mata ay nakikita ko ang pagmamahal at pangangalaga. Hindi ko maiwasang mapaluha sa pagkakakita sa kanya, sa kabila ng lahat ng aking mga pagsisinungaling at pagtatago.

"Ate Girl," aniya ng may kaba sa kanyang tinig, "anong nangyari sa'yo sa Maynila? Bakit ka biglang umuwi?"

Napapikit ako, hindi alam kung paano magsisinungaling sa kanya. "Ma, may kaunting problema lang sa trabaho. Kailangan ko lang umuwi sandali para asikasuhin," sagot ko ng bahagya.

Napansin ko ang pag-aalala sa kanyang mukha, ngunit agad itong pinalitan ng pagpapakita ng pag-unawa at suporta. "Anuman ang problema mo, anak, alam kong kakayanin mo 'yan. Mahal na mahal ka namin ng tatay mo," sabi niya ng may pagmamahal.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi itangi si Nanay at yakapin siya ng mahigpit. Ang pagkakataong ito ay isa sa mga sandaling hindi ko malilimutan, kahit na alam kong ang lahat ng ito ay isang kasinungalingan.

Sa susunod na mga araw, itinuloy ko ang aking pagpapanggap at pagtatago ng katotohanan sa aking trabaho bilang bar entertainer sa Maynila. Sa bawat araw na lumipas, lumalalim ang pangungulila at pangungulila sa aking pamilya, ngunit hindi ko ipinapakita sa kanila ang aking tunay na nararamdaman.

Nang sumapit ang araw ng pagpapagamot para kay Nanay, hindi ko maiwasang mapaluha sa pagpapasya ko na magpapagamot sa kanya gamit ang perang kinikita ko sa aking trabaho. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ito sa kanya, ngunit alam kong kailangan kong gawin ang lahat para sa kanyang kalusugan.

"Ma," simula ko, puno ng kaba sa aking boses, "mayroon akong isang bagay na sasabihin sa iyo. Ginamit ko ang perang kinikita ko sa trabaho para ipagamot ka."

Napailing si Nanay, puno ng pagtataka at pasasalamat sa kanyang mga mata. "Anak, hindi mo kailangan gawin 'yon para sa akin. Alam kong pinaghirapan mo ang bawat sentimo na 'yon," sabi niya ng may pagpapakumbaba.

Ngunit sa kabila ng kanyang reaksyon, alam kong tama ang aking desisyon. "Ma, ito ay mula sa puso ko. Gusto kong gawin ang lahat para sa iyo at sa aming pamilya," tugon ko, puno ng pagmamahal.

Sa mga sumunod na araw, tinulungan ko si Nanay na asikasuhin ang kanyang pagpapagamot. Sa bawat pagbisita sa doktor at pag-inom ng gamot, nararamdaman ko ang pag-asa at kagalakan sa aking puso. Hindi ko alam kung ano ang kinabukasan ng aming pamilya, ngunit alam kong gagawin ko ang lahat para sa aming kaligayahan at kapanatagan.

Habang ako'y nakahiga sa aking kama, alam kong ang lahat ng aking mga pagsisinungaling at pagpapanggap ay hindi nagtatagal. Ngunit sa kasalukuyang sandali, ito ay ang pinakamahalaga sa akin. Ipinagpapasalamat ko ang bawat sandaling kasama ko ang aking pamilya, at ipinangako ko sa aking sarili na gagawin ko ang lahat para sa kanilang kaligayahan at kapanatagan.

Limang buwan matapos ang mga pangyayari, nagsimula akong magtayo ng sariling negosyo para sa aking pamilya. Isang maliit na carenderia at sari-sari store ang itinayo ko, kasama ang isang munting bigasan. Gamit ang perang nakuha ko mula sa gabing iyon, pinagkakasya ko ito upang magkaroon ng hanapbuhay ang aking mga magulang.

Sa unang araw ng pagbubukas ng aming negosyo, nararamdaman ko ang halo ng kaba at excitement. Ngunit sa kabila ng mga pagsubok na hinaharap namin, tulad ng kakulangan sa pondo at karanasan sa pagnenegosyo, determinado akong gawin itong tagumpay para sa aking pamilya.

Kasama ko ang aking mga magulang sa pagtatrabaho sa aming negosyo. Bawat araw ay puno ng pag-aaral at pagpupursigi upang mapalago ang aming negosyo. Sa tulong ng aming masisipag na pagsisikap at tiwala sa isa't isa, unti-unti naming nakakamit ang tagumpay.

Sa loob ng ilang buwan, nakita namin ang aming negosyo na unti-unting lumalago at kumikita. Ang aming carenderia ay naging paboritong tambayan ng mga tao sa aming lugar, at ang aming sari-sari store ay naging go-to place para sa kanilang pang-araw-araw na pangangailangan.

Ngunit higit sa lahat, ang aming bigasan ang naging daan para sa patuloy na pag-angat ng aming kabuhayan. Sa tulong nito, mas napadali ang aming mga gastusin at mas naging maginhawa ang buhay ng aming pamilya.

Isang araw, isang magandang balita ang dumating sa aming buhay. Gumaling na rin ang aking ina, si Corazon Monti, na 58 taong gulang. Ang kanyang paggaling ay isang malaking biyaya para sa aming pamilya, at ito ay nagdulot ng ligaya at pasasalamat sa aming mga puso.

Napuno ng saya at pasasalamat ang aming tahanan sa pagdating ng araw na iyon. Ang paggaling ni Nanay ay nagbigay sa amin ng bagong pag-asa at lakas upang harapin ang hinaharap ng may pag-asa at determinasyon.

Naglakad ako papunta sa aking ina, si Nanay Corazon, na ngayon ay nakahiga sa kanyang kama. Habang lumalapit ako, hindi ko mapigilang mapuno ng saya ang aking puso sa kanyang paggaling.

"Magandang umaga, Nanay," bati ko sa kanya ng may ngiti sa labi.

"Magandang umaga, anak," sagot ni Nanay, na may halong ngiti rin sa kanyang mukha. "Kamusta ka na? Kumusta ang negosyo?"

"Okay naman po, Nanay. Unti-unti nang lumalago ang ating maliit na negosyo," tugon ko nang may kasiyahan. "Masaya ako na makita kang ganyan, Nanay. Salamat sa Diyos at gumaling ka na."

Tumango si Nanay, "Oo nga, anak. Salamat din sa iyong mga pagsisikap at pagmamahal. Hindi ko alam kung paano ko ito mai-express, pero sobrang grateful ako sa iyo at sa lahat ng ginagawa mo para sa atin."

Napawi ang kaba sa aking dibdib, napalitan ng ligaya at pagmamahal. "Nandito lang po ako, Nanay. Mahal na mahal kita at gagawin ko ang lahat para sa inyo ni Tatay."

"Alam ko 'yan, anak. Salamat sa pagmamahal mo," sabay kami ng mahigpit na yakap. Sa sandaling iyon, ramdam ko ang init ng pagmamahal at pasasalamat mula sa aking ina, at ito ay nagbibigay sa akin ng lakas at inspirasyon upang patuloy na maglingkod at magmahal sa aking pamilya.

Matapos ang aming maikling pag-uusap, nagpatuloy ako sa pagtayo ng aming negosyo, dala ang ngiti sa aking labi at ligaya sa aking puso. Sa bawat araw na lumilipas, patuloy kaming nagtatrabaho nang masigasig upang palakasin pa ang aming negosyo at magbigay ng magandang kinabukasan para sa aming pamilya.