Between Two Billionaires (SPG)

Pagtatagpo Muli

Chapter 5

Rafael Del Rosario POV

Habang nasa Italy para sa isang business meeting, hindi mawala-wala sa isip ko si Abegail. Kahit nasa harap ako ng mga kliyente, tila lumilipad ang aking isip pabalik sa gabing iyon. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang epekto niya sa akin.

"Signor Del Rosario, is everything alright?" tanong ni Marco, ang aking Italian business partner, habang napapansin ang aking pagka-distract.

"Yes, Marco. I apologize, just a bit tired from the travel," sagot ko, pilit na ngumingiti upang itago ang tunay na dahilan ng aking pagka-distract.

Ngunit sa totoo lang, hindi pagod ang dahilan. Muli kong naalala ang kanyang mga mata, ang paraan ng kanyang pagngiti, at ang lambing ng kanyang tinig. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang epekto ni Abegail sa akin.

Matapos ang aming meeting, bumalik ako sa aking hotel room. Sinubukan kong magpahinga, ngunit sa bawat pagsara ng aking mga mata, si Abegail pa rin ang aking nakikita.

Naalala ko ang huling gabi naming magkasama. Ang init ng kanyang katawan, ang halimuyak ng kanyang balat, at ang mga bulong ng kanyang pagnanasa. Alam kong iyon ay isang transaksyon lamang, ngunit bakit parang may naiwan na puwang sa aking puso?

Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan si Jonathan, ang aking matalik na kaibigan sa Pilipinas.

"Jonathan, bro, kailangan ko ng kausap," bungad ko agad nang sumagot siya.

"Ano na naman ang nangyari sa’yo, Rafael? May problema ba?" tanong ni Jonathan, puno ng pag-aalala sa kanyang boses.

"Pare, hindi mawala sa isip ko si Abegail. Kahit na andito ako sa Italy, siya pa rin ang naiisip ko," sabi ko, pilit na hinahanap ang mga tamang salita upang ilarawan ang aking nararamdaman.

"Rafael, it's been five months. Bakit hindi mo kaya siyang limutin?" sagot ni Jonathan, puno ng pagtataka at pang-unawa. "Alam ko na malalim ang naging epekto niya sa’yo, pero kailangan mo ring isipin ang sarili mo."

"Alam ko, Jonathan. Pero hindi ito madaling kalimutan. Parang siya ang laging laman ng isip ko," sagot ko, habang tinatanaw ang tanawin ng Florence mula sa bintana ng aking hotel room.

"Siguro kailangan mo siyang makita ulit, o kaya'y makausap," sabi ni Jonathan, na nagbibigay ng payo mula sa puso. "Baka kailangan mong malaman kung ano ang tunay mong nararamdaman para sa kanya."

Natahimik ako saglit, iniisip ang sinabi ni Jonathan. Alam kong tama siya. Kailangan kong harapin ang nararamdaman ko at malaman kung ano talaga ang hinahanap ko kay Abegail.

"Salamat, Jonathan. I think I need to go back to Manila and find her," sabi ko, puno ng determinasyon sa aking boses.

"Good luck, Rafael. I hope you find the answers you're looking for," sagot ni Jonathan, puno ng pag-asa para sa akin.

Matapos ang aming pag-uusap, napagpasyahan naming ipagpatuloy ang inuman. Kailangan kong mailabas ang bigat ng aking nararamdaman kahit sandali lamang. Habang nag-iinuman kami ni Jonathan, napansin kong hindi na rin ako naghahanap ng ibang babae mula nang makilala ko si Abegail.

Kinabukasan, kahit medyo masakit pa ang ulo mula sa inuman kagabi, kailangan kong bumangon ng maaga para sa isa pang business meeting. Habang nasa meeting room ako, kasama ang ilang Italian business executives, pilit kong inaayos ang aking sarili.

"Buongiorno a tutti. Mi scuso per il ritardo," bati ko sa kanila.

"It’s alright, Signor Del Rosario. We were just discussing the project details," sagot ng isa sa mga executives.

Habang tumatakbo ang meeting, patuloy na pumapasok si Abegail sa isip ko. Ngunit kailangan kong magpokus. Alam kong mahalaga ang meeting na ito para sa kumpanya. Habang nagpapaliwanag si Marco tungkol sa mga plano namin, pilit kong ibinabalik ang atensyon ko sa kasalukuyan.

"Rafael, what do you think about the proposed timeline?" tanong ni Marco, tila napansin ang muli kong pagka-distract.

"It sounds reasonable. However, we need to ensure that all resources are allocated properly to meet the deadlines," sagot ko, pilit na ibinabalik ang aking isip sa mga pangangailangan ng negosyo.

Matapos ang meeting, bumalik ako sa hotel at muling tinawagan si Jonathan.

"Bro, kailangan ko talagang makauwi ng Manila. Kailangan kong hanapin si Abegail at malaman kung ano talaga ang nararamdaman ko," sabi ko sa kanya.

"Rafael, kung talagang iyan ang nararamdaman mo, sundin mo ang puso mo. Pero tandaan mo, huwag kang magmadali. Kilalanin mo muna kung ano talaga ang gusto mo," payo ni Jonathan.

"Salamat, Jonathan. Alam kong tama ka. Kailangan ko lang talagang harapin ito," sagot ko, puno ng determinasyon.

Sa mga sandaling iyon, alam kong kailangan kong balansehin ang aking mga responsibilidad at ang nararamdaman ko. Ngunit alam ko rin na kailangan kong hanapin si Abegail at malaman ang katotohanan sa puso ko.

Habang nandito ako sa Italy para sa isang business meeting, hindi ko maiwasang mainis sa aking sarili. Naiinis ako dahil sa nararamdaman kong awa kay Abegail. Hindi ko mapigilang isipin kung paano niya natitiis ang pagiging bar entertainer para lamang matustusan ang kanyang mga pangangailangan at sa kanyang pamilya.

“Damn it,” bulong ko sa sarili ko habang naglalakad sa kahabaan ng Via della Conciliazione, papunta sa aking susunod na appointment.

Sa kabila ng lahat ng ginagawa ko dito sa Italy, ang mukha ni Abegail ang laging nasa isip ko. Ang bawat hakbang ko ay parang pabigat nang pabigat dahil sa iniisip ko siya. Alam kong hindi ko siya dapat isipin, lalo na’t mayroon akong maraming responsibilidad dito, pero hindi ko mapigilan ang sarili ko.

Nang makabalik ako sa aking hotel room matapos ang isang mahaba at nakakapagod na araw, napagpasyahan kong gawin ang isang bagay na matagal ko nang iniisip. Tinawagan ko ang aking assistant sa Pilipinas.

"Hello, Sam? Rafael ito," bungad ko.

"Yes, Sir Rafael. How can I help you?" sagot niya, palaging maagap at propesyonal.

"Kailangan kong mag-hire ng isang pribadong imbestigador. Gusto kong ipahanap mo si Abegail Monti. Gusto kong malaman kung ano na ang kalagayan niya ngayon," sabi ko, puno ng determinasyon.

"Understood, Sir. I will arrange it right away. Do you have any specific instructions for the investigator?" tanong ni Sam.

"Sabihin mo sa kanya na kailangan niyang hanapin ang lahat ng impormasyon tungkol kay Abegail. Gusto kong malaman kung ano na ang ginagawa niya ngayon, kung saan siya nakatira, at kung ano ang mga plano niya sa buhay," sagot ko.

"Consider it done, Sir. I will update you as soon as we have any information," tugon ni Sam bago kami magpaalam.

Matapos ang tawag na iyon, bumalik ako sa aking upuan at napaisip. Bakit nga ba hindi mawala-wala sa isip ko si Abegail? Bakit parang may puwang sa puso ko na hindi kayang punuan ng kahit na anong yaman o tagumpay?

Nang sumunod na araw, habang naghahanda para sa isa pang business meeting, tumunog ang aking telepono. Si Jonathan, ang matalik kong kaibigan, ang tumatawag.

"Hey, Rafael. How's Italy treating you?" tanong ni Jonathan, sa kanyang pamilyar na tono.

"Italy is great, Jonathan, but I can't seem to get Abegail out of my mind," sagot ko, hindi na nagtangkang itago ang nararamdaman.

"Man, it's been months. Why can't you just move on?" tanong ni Jonathan, puno ng pagtataka.

"I don't know. Maybe it's because I feel responsible for her. I mean, she's working such a tough job just to survive," sagot ko, pilit na hinahanap ang tamang salita para mailabas ang aking nararamdaman.

"Do you really think that hiring a private investigator is the right move?" tanong ni Jonathan, halatang nag-aalala.

"I have to know, Jonathan. I have to make sure she's okay. Maybe if I know she's doing well, I can finally get some peace of mind," paliwanag ko.

"Alright, man. Just be careful. You don't want to cross any lines or do something you'll regret," paalala ni Jonathan.

"Thanks, Jonathan. I appreciate it," sabi ko, bago kami nagpaalam.

Pagkatapos ng tawag, nagpunta na ako sa meeting room para sa isa na namang importanteng business deal. Habang nagpapaliwanag si Marco tungkol sa mga plano, pilit kong iniintindi ang bawat detalye.

"Buongiorno a tutti. Mi scuso per il ritardo," bati ko sa mga kasama sa meeting, pilit na itinatago ang aking pagka-distract.

"It’s alright, Signor Del Rosario. We were just discussing the project details," sagot ng isa sa mga executives.

Habang tumatakbo ang meeting, patuloy na pumapasok si Abegail sa isip ko. Ngunit kailangan kong magpokus. Alam kong mahalaga ang meeting na ito para sa kumpanya. Habang nagpapaliwanag si Marco tungkol sa mga plano namin, pilit kong ibinabalik ang atensyon ko sa kasalukuyan.

"Rafael, what do you think about the proposed timeline?" tanong ni Marco, tila napansin ang muli kong pagka-distract.

"It sounds reasonable. However, we need to ensure that all resources are allocated properly to meet the deadlines," sagot ko, pilit na ibinabalik ang aking isip sa mga pangangailangan ng negosyo.

Matapos ang meeting, bumalik ako sa hotel at muling tinawagan si Jonathan.

"Bro, kailangan ko talagang makauwi ng Manila. Kailangan kong hanapin si Abegail at malaman kung ano talaga ang nararamdaman ko," sabi ko sa kanya.

"Rafael, kung talagang iyan ang nararamdaman mo, sundin mo ang puso mo. Pero tandaan mo, huwag kang magmadali. Kilalanin mo muna kung ano talaga ang gusto mo," payo ni Jonathan.

"Salamat, Jonathan. Alam kong tama ka. Kailangan ko lang talagang harapin ito," sagot ko, puno ng determinasyon.

Sa mga sandaling iyon, alam kong kailangan kong balansehin ang aking mga responsibilidad at ang nararamdaman ko. Ngunit alam ko rin na kailangan kong hanapin si Abegail at malaman ang katotohanan sa puso ko.

Habang patungo ako sa airport sa Italy, hindi ko maiwasang magalit sa aking sarili. Bakit ba kasi ako nakipagtalik kay Abegail noon na may kaagaw pa ako sa kama? Ano bang pumasok sa isip ko at naisipan pa naming magsabay ni Antonio?

“Damn it, Rafael,” bulong ko sa sarili ko habang iniipit ang manibela ng taxi. Parang hindi ako mapakali sa upuan ko, at ang bigat ng dibdib ko sa bawat paghinga.

Naalala ko ang gabing iyon nang malinaw, ang bawat detalye at ang bawat emosyon na naramdaman ko. Ang gabi na iyon ay nag-iwan ng malaking bakas sa akin. Hindi ko akalain na ang isang sandaling iyon ay magkakaroon ng ganitong kalaking epekto sa akin.

“Bakit ko ba kasi ginawa ‘yon? Bakit ko siya hinayaang masaktan?” bulong ko muli sa sarili ko, galit na galit sa aking mga naging desisyon.

Nang dumating ako sa airport, mabilis kong kinuha ang aking bagahe at naglakad patungo sa check-in counter. Habang naghihintay, naisip ko ang sinabi ni Jonathan. Alam kong kailangan kong sundin ang puso ko, pero paano ko ba sisimulang itama ang lahat ng ito?

Biglang tumunog ang aking telepono. Si Sam, ang aking assistant, ang tumatawag.

“Sir Rafael, I have an update from the private investigator,” bungad niya.

“Ano ang balita, Sam?” tanong ko, puno ng pag-asa at kaba.

“Sir, the investigator has found Abegail. She’s in Batangas, running a small business with her family. She seems to be doing well,” sagot ni Sam.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Masaya ako na mukhang maayos ang kalagayan ni Abegail, pero parang may kurot pa rin sa puso ko.

“Thanks, Sam. I’ll handle the rest from here. Inform the investigator to keep me updated on any changes,” sabi ko, bago ibaba ang telepono.

Nang makapasok na ako sa eroplano, naupo ako at nagsimulang mag-isip. Paano ko nga ba haharapin si Abegail? Paano ko ba siya kakausapin pagkatapos ng lahat ng nangyari?

Sa ilang oras na biyahe, pilit kong hinanap ang tamang salita at tamang paraan upang humingi ng tawad. Alam kong hindi ito magiging madali, pero kailangan kong harapin ang lahat ng ito.

Pagdating ko sa Pilipinas, agad akong pumunta sa opisina upang ayusin ang ilang mga bagay bago tumungo sa Batangas. Kailangan kong siguruhin na magiging maayos ang lahat habang wala ako sa kumpanya.

Habang nasa opisina, muling tumawag si Jonathan.

“Rafael, I heard you’re back. How’s it going?” tanong ni Jonathan.

“I just got back. I’m planning to go to Batangas to see Abegail,” sagot ko, diretso sa punto.

“Man, are you sure about this? You don’t want to make things worse,” paalala ni Jonathan.

“I have to do this, Jonathan. I need to see her and make things right. I can’t keep running away from this,” sagot ko, puno ng determinasyon.

“Alright, bro. Just take care and don’t rush things. Make sure you really know what you want to say and do,” sabi ni Jonathan, bago kami magpaalam.

Pagkatapos ng tawag, mabilis akong nag-ayos ng aking mga gamit at sumakay ng kotse patungong Batangas. Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang kabahan at mag-isip ng mga posibleng mangyari.

Nang makarating ako sa Batangas, huminto ako sa harap ng isang maliit na tindahan. Hindi ako makapaniwala na narito na ako, handang harapin si Abegail. Mula sa labas, kita ko siya, abalang-abala sa pagtulong sa mga kostumer.

Huminga ako ng malalim at lumapit sa kanya.

“Abegail,” tawag ko.

Napalingon siya at kitang-kita ko ang pagkagulat sa kanyang mukha. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin o paano magsisimula, pero alam kong kailangan kong subukan.

“Rafael, what are you doing here?” tanong niya, halatang nagtataka.

“I needed to see you, Abegail. I need to apologize for everything,” sagot ko, puno ng sinseridad.

Hindi siya agad nakapagsalita, halatang naguguluhan at hindi alam kung ano ang sasabihin.

“I know it’s been months, and I don’t expect you to forgive me right away. Pero gusto kong malaman mo na pinagsisisihan ko ang lahat ng nangyari. I was wrong, and I’m sorry,” dagdag ko.

“Rafael, it’s not that simple. A lot has happened since then,” sagot niya, halatang may bigat ang bawat salita.

“I understand, Abegail. I’m not asking for anything. I just wanted to make sure you’re okay and to let you know that I’m truly sorry,” sabi ko.

“Mahirap tanggapin ang lahat ng nangyari, Rafael. But I appreciate your apology. Maybe, in time, I can find it in my heart to forgive you,” sagot niya.

“Thank you, Abegail. That’s all I can hope for,” sabi ko, pilit na ngumingiti.

Nagpaalam ako at umalis na may bahagyang kaluwagan sa dibdib. Alam kong hindi pa tapos ang lahat, pero kahit paano, nagawa kong humingi ng tawad at malaman na nasa mabuting kalagayan si Abegail.