His Sweetest Pain

Chapter 8

Ellen

Hindi ako makaimik nang pabalang niyang hinila ang seatbelt at kinabit sa akin. Masama niya akong tiningnan na para bang gusto akong sunugin ng nag-aapoy niyang mga mata.

"Isa pang salita mo na pagmamakaawa para sa lalaking iyon ay tatapusin ko na siya, Ellen. Gagawin mo ba iyan kung ako ang nasa katayuan niya?"

Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang tanong ni Braylon. Wala akong gusto kay Julio at mas lalong hindi ko siya magugustuhan. Kaibigan ko lang siya at hanggang doon lang iyon.

Malalim siyang nagpakawala ng buntong hininga. Pinaandar ang sasakyan at tahimik kaming pareho habang binabagtas ang daan pabalik sa mansyon niya.

Nang makarating kami sa mansyon ay hinawakan niya ako sa braso na halos ikadapa ko nang hilain ako papasok sa loob ng bahay.

Wala akong nagawa kun'di ang sabayan siya. Mahahaba ang mga binti ni Braylon kaya ang dalawang hakbang ko ay isang hakbang lang para sa kaniya.

Nang isarado niya ang pintuan ng aming kwarto ay tinubuan ako ng kaba. Muli na naman akong natakot sa kaniya kahit wala pa siyang ginagawa.

Mariin niya akong tinitigan. Pinaglapat ko ang mga labi at pinagkukurot ang daliri ko. Masasaktan lang ako kapag nakipag argumento ako sa kaniya. Mas mabuting ako na lang ang umiwas para sa ikatatahimik naming pareho.

Matapang ko siyang tiningnan. "Wala akong gusto kay Julio. Kaibigan ko lang siya."

Umigting ang kaniyang mga panga at naningkit ang mga mata na para bang hindi naniniwala sa mga sinasabi ko.

Muli akong lumunok at tiningnan siya ng deretso.

"Nakipag-away ako kay Venna dahil pinunit niya ang paintings ko. . .ang picture mo." Nag-iwas ako ng tingin.

Hinintay kong magsalita si Braylon pero agad itong lumabas ng kwarto. Anong nangyayari? Bakit niya ako biglang iniwan at lumabas ng kwarto? Sinundan ko siya. Nasa tapat na ako ng balcony nang marinig kong nagsasalita siya sa labas.

Lumabas ako sa malaking balcony at sumilip sa baba. Ang bilis niya makalabas. Nag-init ang puso ko nang makitang pinulot niya ang mga gamit ko at inayos ang painting standing board na sinipa ni Venna.

Tiningnan niya ang napunit kong paintings. Napailing siya at nagkamot ng batok. Agad akong umalis sa balcony at bumalik sa aming kwarto.

Hindi ko maiwasan na hindi isipin si Julio. Ano na kaya ang ginawa sa kaniya nina King? Siguro naman ay hindi nila papatayin ang kaibigan ko. Pumikit ako at hinilot ang sentido.

Hindi pa ako umaalis sa edge ng kama ay heto na naman si Braylon. Napatayo ako nang pumasok siya sa loob. Kumunot ang noo ko dahil dala na niya ang napunit na painting.

"May scotch tape kaba?"

Magkasunod sunod akong tumango. Nilapitan ko ang bag ko at kinuha sa loob ang mga gamit ko. Nilapag niya sa mesa ang hawak at hinintay ako.

Nang makuha niya ang hinihingi ay seryosong pinagtagpi tagpi ang mga napunit na papel. Napahilot ako ng sentido dahil wala na itong pag-asa para maayos pa.

"Igagawa na lang kita ng bago huwag mo ng ayusin 'yan."

Tiningala niya ako. "Gumawa ka ng bago pero itatago ko pa rin ito." Muling binalik ang paningin sa ginagawa at pinipilit na ayusin.

"Mahihirapan ka lang na pagtagpi-tagpiin iyan. It's already broken."

Muli niya akong tiningala. "Manahimik ka na lang, Ellen."

Hindi ako sumagot at muling bumalik sa kama. Pasekreto ko siyang tinitingnan kapag hindi siya nakatingin sa akin. Nang matapos siya ay tinitigan pa ang larawan. Inayos niya iyon at nilagay sa loob ng drawer.

"Braylon?"

Tumayo ako. Namaywang siya at nilingon ako.

"Bakit?"

"Anong ginawa ninyo kay Julio?"

Ngumisi siya.

"My love, hanggang ngayon ay siya pa rin ang iniisip mo? Ako na lang kaya ang isipin mo dahil magkasama tayo sa loob ng kwarto ngayon."

Napalunok ako. Nag-iwas ako ng tingin.

"Hindi ko gustong pumapatay ka. Natatakot ako..." mahina kong sabi.

Namutawi ang katahimikan sa aming pagitan. Nilapitan niya ako at hinawakan sa kamay.

"Masyado ka pang bata Ellen. Mabibilog pa ng mga taong nakapaligid sa iyo ang ulo mo dahil sa kabaitan mo. Hindi mo pa ma identify ang mga taong may pakay sa iyo ng masama. Makinig ka sa akin. Isipin mo na lang na ginagawa ko ang lahat ng ito para protektahan ka."

Anong proteksyon ba ang ginagawa sa akin ni Braylon? Siya nga itong taong kinakatakutan ko at gusto kong takbuhan.

Tiningnan ko siya. "Pero hindi pa rin ako sang-ayon na mananakit ka ng tao ng dahil sa akin. Pakiramdam ko ay ako ang kriminal Braylon kapag p-pumatay ka."

Malalim siyang nagpakawala ng buntong hininga.

"Whoever's backstabbing me, I will show them no mercy. Ganito na ako Ellen. Hindi mo na ako mababago."

Nag-iwas ako ng tingin nang lumandas ang luha ko sa mga mata. Binitiwan niya ang kamay ko at lumapit sa tokador.

Nakita ko siya sa reflection ng salamin. Mariin na nakatitig sa kaniyang sarili. Naroon ang galit sa ulap ng kaniyang mga mata. Ang hirap intindindihin ni Braylon kahit anong subok ko. Kasama mo nga siya pero hindi ko magawang abutin. Para siyang isang bagay na nahahawakan ko pero hindi ko makuha.

"Ito ang buhay na kinalakihan ko Ellen. Inuunahan ko na ang mga taong may plano sa akin. Masama man pakinggan pero kailangan kong gawin."

Hindi ako umimik at nanatiling nakatingin sa kaniya. Ang lalim niyang tao. Pero kapag ganitong kalmado na siya ay parang may malamig na kamay na humahaplos sa puso ko.

Nararamdaman kong may dinadamdam siya. Nararamdaman kong mayroon siyang tinatagong galit sa loob niya, hindi ko alam kung galit nga ba? Pero iyon ang nararamdaman ko.

Napaupo ako nang maayos nang humarap siya sa akin.

"Bakit ka nanahimik?"

Napalunok ako. Bakit ako ang tinatanong niya ngayon? Akala ko pa naman ay ipagpapatuloy niya ang kuwento ng buhay niya. Handa pa naman akong makinig kahit madilim pa ang kaniyang nakaraan.

"W-wala akong sasabihin," sagot ko.

Muli siyang lumapit sa akin at umupo sa aking tabi. Napalunok ako ulit nang hawakan niya ako sa panga at pinatingin sa kaniya.

Ngumisi siya.

"Ang magandang mukha na ito ay para lang sa akin. Sa akin lang."

Nanlalaki ang mga mata ko pero muli siyang ngumisi.

"Lahat ibibigay ko sa iyo Ellen basta manatili ka lang sa tabi ko. Lahat lahat Ellen ay ibibigay ko sa iyo."

Muli na naman akong nakaramdam ng kaba dahil sa mga salita niya. Seryoso siya at alam kong hindi nagbibiro. Hinaplos niya ang pisngi ko. Nangilabot ako kasabay ng pagsisitayuan ng balahibo ko sa batok.

"You can have everything inside this house Ellen just be faithful to me."

Lumunok ako. Ano bang nangyayari kay Braylon? Mas tinatakot niya ako.

Nilapit niya ang mukha sa akin kaya bahagya akong napapikit. Dumampi ang labi niya sa gilid ng labi ko.

Hindi ako nagsalita o itulak man lang siya. Nanatili akong nakaupo at parang bato sa tigas. Kinulong ni Braylon ang mukha ko sa malalaki niyang palad at nagsimulang dampian ako ng mumunting halik sa labi.

Pinikit ko ang mga mata nang hagurin niya ng labi ang labi ko. Hinayaan ko siya. Sinubukan niyang ibuka ang bibig ko gamit ang dila niya kaya muli na naman akong nakaramdam ng kaba.

Kakaiba si Braylon ngayon. Maingat na maingat ang bawat hagod ng labi niya sa labi ko. Natutukso ako at gusto kong gayahin ang paghalik niya sa akin.

"B-braylon.." anas ko. Nanatili akong nakapikit.

"Ellen?" Nalalasing niyang tawag sa pangalan ko.

Pumikit ako. Hiniga niya ako sa kama at pumatong sa akin. Muli niya akong hinalikan sa labi. Naging agresibo si Braylon at halos ikapugto ng aking hininga. Ang lalaking ito ang unang halik ko. Siya ang kauna unang lalaki na humalik sa akin at humawak.

Bumaba ang halik niya sa leeg ko kaya para akong sinabuyan ng mainit na tubig. Hindi ako makagalaw. Para akong nag-freeze sa ilalim niya at hindi na makakilos.

Naramdaman ko ang mainit niyang labi at dila sa balat ng leeg ko. Namawis ako at hindi maintindihan itong ginagawa sa akin ni Braylon.

Nang kalasin niya ang botones ng suot kong blouse ay napadilat ako.

Tinawag ko ang kaniyang pangalan kaya napatingin siya sa akin. Nang magtama ang mga mata namin ni Braylon ay para itong napapaso na lumayo sa akin.

Tumayo siya at tumalikod.

"I'm sorry, my love...I'm sorry." Mabilis ang mga hakbang niyang lumapit sa pinto at lumabas.

Hawak ko ang tapat ng dibdib at hinihingal na bumangon. Nagpaubaya ako. Hindi ako makapaniwala na magagawa kong magpaubaya kay Braylon.

Kung hindi siya natauhan ay baka naangkin na niya ako sa mga oras na ito. Sinabunutan ko ang buhok at pumikit.

"Anong ginagawa mo Ellen? You're still a minor! Minor!"

Hinaplos ko ang leeg. Ramdam ko pa rin ang mga labi niya sa akin. Para bang dumikit iyon sa balat ko at hindi na maalis.

Hindi ko na alam kung saan pumunta si Braylon. Kumain akong mag-isa. Natulog akong mag-isa sa kama namin.

Pagkagising ko kinabukasan ay hindi ko pa rin siya nakita. Bumaba ako upang hanapin siya pero walang isa man sa mga kasambahay ang gustong magsalita.

Lumabas ako sa pool upang ayusin ang mga gamit kong naiwan doon kahapon. Dala ng kuryusidad ay muli akong sumilip sa glass house.

Nanlalaki ang mga mata ko nang makita sina Braylon.

Nakatalikod siya sa salaming bintana at walang suot na baro. Si Venna ay nakaruba lang at nakapulupot ang braso sa leeg ni Braylon.

They are kissing!

Agad akong tumalikod at tumakbo papasok. Nagtuloy tuloy ako sa loob ng kwarto namin at nagkulong. Kaya pala wala kagabi dahil nasa bahay siya ni Venna.

Masakit isipin pero anong magagawa ko? Wala naman akong nararamdaman sa kaniya kaya bakit ako nasasaktan ng ganito? Hindi ako dapat nasasaktan. Hindi ko ito puwedeng maramdaman.

Pinunasan ko ang luha nang mag-ring ang phone ko. Inabot ko iyon at napaayos ako ng upo nang makita ang pangalan ni Kuya.

"Ellen?"

Kinagat ko ang ibabang labi nang marinig ang boses ng Kuya ko. Para akong maiiyak ulit at gusto kong isumbong sa kaniya ang mga nakita ko kanina.

"Ku-kuya," nauutal kong sagot.

"Ellen, may problema tayo. Tumakas si Papa at hindi ko na alam kung saan siya nagpunta."

Napatayo ako. "Anong sabi mo?"

"Makinig ka. Kung may pagkakataon kang makaalis sa bahay ng lalaking iyan ay umalis kana. Wala ng natira sa amin Ellen. Lahat ay kinuha ni Braylon pati mansyon natin. Umalis kana diyan Ellen at lumayo sa lalaking iyan. Halimaw siya! Siya ang sanhi kaya tayo nagkakaganito! Mahal na mahal ka namin. Mangako kang aalis ka diyan."

Nanuyo ang lalamunan ko sa mga salita ni Kuya. Hindi ko siya maintindihan. Ano bang nangyayari?

"Kuya sandali? Ano bang nangyayari?"

"Wala na akong oras Ellen. Kailangan ko ng makaalis bago pa ako mahuli ng mga Pulisya. Mag iingat ka."

Kumalabog ang dibdib ko nang patayin ni Kuya ang tawag. Anong gagawin ko? Kaunti lang ang impormasyong nakuha ko. Saan ako pupunta? Saan ko sila hahanapin?

Dinampot ko ang sling bag at kinuha ang pagkakataon habang walang bantay sa gate ng mansyon.

PS: PUWEDE PO MAKAHINGI NG PABOR? PAKI-FALLOW NAMAN AKO. SALAMAT PO!♥️