Tam üç gün geçmişti o çirkin olayın üzerinden ve bu üç günde Araf fazlasıyla değişmişti. Daha az konuşuyor, daha az yemek yiyordu ve sürekli içiyordu. Bana olan davranışlarında hiç bir değişme yoktu ancak diğer insanlara kaba davranmaya başlamıştı. Kendini kontrol edemiyor gibiydi.
"Bebeğim?" dedi usulca.
"Efendim canım?"
"Dalgınsın sanki? Neyin var?" Emniyet kemerimi açıp koltukta biraz doğruldum.
"Hiç... Acıktım biraz." Aslında aç filan değildim, sadece onunla konuşmak istiyordum.
"Dinlenme tesisinde dururuz, güzelim." Koltuğu biraz yatırdım ve başımı salladım. Gülümsedi. Ama... Gülüşü o kadar sahte duruyordu ki yüzünde...
"İçmek gerekiyor... Hemde çok fazla içmek..." diye mırıldandım kendi kendime. Onu bu şekilde görmek, dünyadaki bütün kederlerin göğsümün solunda toplanmasına ne
