TULALA LAMANG si Dorothea nang marahan na haplusin ang tiyan nitong malaki. Ilang buwan na ang lumipas matapos ang nangyari sa mansion. She was suffering from the pain of her face, she waited for it to heal. Hindi siya nakalabas at tila nagsilbing priso sa isang maliit ngunit komportabling bahay.
“Dorothea! May dala akong prutas.” Napalingon siya nang marinig ang kaibigan nito sa loob ng kusina. Hindi niya kinibo si Ritchell hanggang sa marinig nito ang yapak papalapit sa kanya. Kung saan siya nakaupo at kita ang malawak na karagatan.
“Nasan ako?” maluha-luha niyang tanong at nahihirapang napalunok. “Anong lugar ito, Ritchell? Ayoko rito. Hindi ako papaya na nagdurusa ako habang silang mag ina ay sumasaya sa kapangyarihan at karangyaan?” Nagsimula na ang pag-agos ng luha ni Dorothea.
