Chapter 9
1042 Words
Vince's POV
Kahit kumakain kapansin pansin ang lalim ng pag iisip ng iba. Dahil wala na kasiguraduhan kung mabubuhay pa ba kami sa mga susunod na araw. O ngayong araw.
Alam kung iniisip nila kung anong pwedeng mangyari sa amin ngayon. Kahit ako hindi ko naimagine na ganito ang kahahantungan namin.
Nagsitayuan na kami at nagumpisa na naman maglakad sa kung saan. Natatakot din ako sa pwedeng namin makita habang naglalakad.
Ano ba ang dapat naming gawin para makalabas sa kagubatan na ito?
Wala na rin kaming tubig inumin sa mga susunod na araw. Sobrang pagtitipid ang ginagawa namin para maka survive sa gubat na ito.
Ito na naman yung feeling na parang pabalik balik lang kami. Na parang pinaglalaruan kami ng kung sino.
Hindi ko alam kung susuko na ba ako o hindi?
Nakakabaliw ang pag stay sa gubat na ito. I don't know what to do anymore.
"ALEXAAAAAAA"
"ALEXAAAAA"
Please magpakita ka na.
"AAAHHHHHHHHH"
"AAAHHHHHH"
Napabalik ako sa realidad ng nagsigawan sila Sandy at Jane.
Hindi ko gusto ang nakikitang reaction nila. Ganitong ganito yung reaction nila noong time na nakita ni Cristail ang bangkay ni Carl.
Please. Tama na. Ayaw na namin.
Ngunit hindi nadinig ang panalangin ko ng makita ang nakahigang bangkay ni Alexa sa lupa.
Hindi ko na napigilang umiyak.
Hindi na namin kaya ang nangyayari.
Dalawang kaibigan na namin ang namatay.
Kung sana lang mas maaga namin sila nahanap baka buhay pa sila.
At di ko alam kung sino ang susunod sa amin.
Nakakatakot.
Jane's POV
Hindi ko na kaya. Ayaw ko na. Gusto ko na umuwi.
Sobrang takot na takot na kami.
Patuloy ako sa pag iyak sa harap ng bangkay ni Alexa. Katulad ng kay Carl hiwa sa ulo ang ikinamatay nito at may malaking sugat din ito sa tagiliran.
Ang brutal ng pagkakapatay sa kanila. Na halos mahati na ang ulo nito. Ano bang nagawa naming kasalanan?
Ano ng gagawin namin? Hindi ko na alam kung anong pwedeng gawin.
Napalingon ako sa kanila at bakas sa mukha nila ang kawalan ng pag asa. Paano kami di mawawalan ng pag asa kung dalawa sa kaibigan namin ang namatay na.
Nakakapanghina.
Kakayanin pa ba namin to?
Kakayanin pa ba namin magpatuloy sa mga susunod na araw. Maisip ko pa lang ang pwedeng mangyari parang gusto ko ng umiyak ng umiyak.
Kinakain na kami ng kalungkutan at paghihirap. At pag nagtagal baka tuluyan na kaming mabaliw.
May pag asa pa ba kami? O matutulad kami sa kanila?
Hindi ko na alam. Basta ang alam ko lang ang takot na nararamdaman namin ngayon ay mas lalong nadagdagan sa bawat paglipas ng araw.
Unknown's POV
Ganyan nga magdusa kayo at mawalan ng pag asa.
Mas mapapadali ang pagpatay ko sa inyo HAHAHAHAHHA.
Mahihina.
Napatingin naman ako sa next victim ko at sekretong napangiti.
Be ready, dahil yan na ang huling iyak mo dahil ikaw na ang isusunod ko.
You should be thankful. Di ka na mahihirapan pa at makakasama mo na sila.
Nakuha ko ang atensyon nila ng tumayo ako at akmang aalis.
"Saan ka pupunta?"
"Gusto ko mapag isa kahit sandali lang, hindi ko na kinakaya ang mga nangyayari."
"Wag kang lalayo please lang." pakiusap nila.
Tumango na lang ako at nag umpisa na maglakad.
Habang naglalakd napangiti ako ng malaki. Umaayon sa plano ang lahat.
Kailangan ko ng madaliin ang pag patay sa kanila dahil masyado na silang nagtatagal.
Pumunta ako sa punong may nakatagong patalim. Maghihintay na lang ako na may dumating na blessing, dahil alam kung susunod siya. HAHAHHAHAHA.
Cristail's POV
Tahimik lang kami nakaharap sa pinaglibingan ni Alexa.
Nagpakita nga siya pero isang malamig na bangkay na.
Napabuntong hininga na lang ako at naisipang maglakad lakad din. Di naman nila ako napansin sa lalim ng iniisip nila.
Di ko maiwasang mapa isip sa mga nangyayri.
Yung masaya naming buhay biglang kababalaghan ang nangyayari.
Paulit ulit naming tinatanong sa sarili namin kung makakalabas pa ba kami ng buhay dito.
Napatingin ako sa kalangitan. Kung gaano kapaya ang langit sobrang gulo naman ng nararamdaman namin.
Naisip ko ang pamilya ko. Paniguradong nag aalala na sila sa amin dahil 3 days lang ang paalam namin.
Sa sobrang pag iisip di ko namalayang napalayo na pala ako sa mga kaibigan ko.
Nilukob ako ng kaba sa di maipaliwanag na dahilan.
Nagpalinga linga ako para hanapin yung daan na dinaanan ko. Mukhang naliligaw pa ata ako.
"Anong hinahanap mo?" napatingin naman ako sa nagsalita.
Ng makilala ko ito ay nakahinga ako ng maluwag.
"Thank God. You're here. Naliligaw ata tayo." sabi ko habang patuloy na tumitingin sa paligid.
"Bakit kasi ang lalim ng iniisip mo. Tara na bumalik na tayo sa kanila."
"I can't help it." katwiran ko naman.
Tiningnan lang ako nito at nagsimula na maglakad pabalik.
Mukhang alam naman nya ang daan.
Ngunit 15 minutes na ang nakalipas hindi pa rin kami nakakabalik.
"Sure ako, naliligaw tayo." sabi ko.
Ngunit di naman ito nagsalita at dumeritso lang sa malaking puno. Patuloy lang ako nakasunod sa kanya habang tumitingin sa paligid 3pm na din kasi at maya maya magdidilim na naman.
Ngunit bago pa man ako makalapit sa kanya bigla na lang itong humarap at ginilitan ako sa leeg.
Napahawak ako doon at tulalang nakatingin sa kanya.
Nakita ko pa ang nakakakilabot niyang ngiti bago ako bumagsak sa lupa.
Unknown's POV
Diba sabi ko huling luha mo na yun. Poor Cristail. Tsk tsk.
Muli kung tinago ang patalim sa ilalim ng puno at nagsimula ng bumalik sa kanila.
Poor them. Di nila alam namatayan na naman sila HAHAHAHAHA
Hanggang sa makabalik ako malalim pa rin ang iniisip nila. Kaya sila namamatayan, hindi sila aware sa mga nakapaligid sa kanila.
Mapapadali talaga ang pag patay ko sa kanilang lahat.
Wala silang kaalam alam sa nangyari, kay Cristail.
"Asan si Cristail?." maang maangan kung tanong sa kanila na nakapagpabalik sa kanila sa realidad.
Lumingon lingon naman sila sa paligid.
"Shit." mura nila ng mapansing wala si Cristail.
"Hindi mo ba nakasalubong?"
"Hindi, kakabalik ko lang din at di ko naman sya nakita." Paliwanag ko.
"Kailangan na natin siyang hanapin mag gagabi na." tumayo naman kami lahat at naghanap.
Goodluck habang nakatingin sa likod nila.
***
Don't forget to comment and like everyone. Thank tou so much ? I purple you ?
***
- Writer
