Pasmado (GayXSraight)

Episode 22

I DO not know the reason why I am hesitant to join my friends on our trip to Baguio. That was plan long ago, and I am the most excited from all of us, but suddenly I do not want to go with them.

Maybe the reason is, I was doubted with his words. Grabe rin 'yung takot ko nang isang araw. When Sho suddenly asked me if what if umalis siya, kaya ko na raw ba?

That night I did not have enough sleep. It feels odd when he asked me that question. I cannot stop overthinking those what ifs.

Hanggang sa napilit niya pa rin ako na sumama sa mga kaibigan ko sa Baguio. I am still hesitant that day, but he manage to persuade me.

I ended up being with my friends. Kahit na nasa Baguio na kami ay hidni ko pa rin kayang makisabay sa mga saya nila.

I am busy trying to text Sho, and when I did not receive any reply, I tried to call him, but his phone is out of reach. Kaya naman kahit nasa bar kami ay wala talaga ako sa mood.

There are foreigner that tried to join us, some of them are really beautiful woman, sexy, and someone I can f#ck all night, but I am really on a bad mood.

"Uuwi na ako," sabi ko kay Rob.

"Ha? Pare ang usapan 3 days and two nights tayo rito? Bakit parang kanina ka pa aligaga na umuwi? May girlfriend ka na ba?"

Sinamaan ko naman siya ng tingin. "Sho, hindi niya ako nire-reply-an," sabi ko na sa kanya.

He cackled. "Seryoso ka ba pre? Hindi na bata si Sho para kamustahan mo. Kaya na niya ang sarili niya. Enjoy this night! Masyado ka anmang mainit diyan pare," aniya pa sa akin.

Umiling ako, at saka ko na ikinwento sa kanya kung bakit iba na ang pakiramdam ko.

Umiling siya. "Napapraning ka lang diyan, pareng Mikyle. Bakit ka naman niya iiwan? Kung balak niya iyon, e 'di sana matagal na. Saka bakit naman nag-iba ang ihip ng hangin? Nang unaayaw sa kanya nang una kasi bakla siya, 'di ba?" sabi ni pareng Rob.

It is true. I have a deep cut, and the reason behind that is a gay. Kaya naman may malalim akong dahilan kung bakit ayaw ko na sa mga bakla. Lalo na 'yung mga malalandi at hindi marunong makiramdam.

"Maybe, wala pang isang taon kaming magkakilala, but I know he is different among the rest. I felt that he is not attracted to me, that is new, but he made me feel I have a safe place. He cares for me, he did not spoil me, yet he teach something that I am not even interested yet essential. He is a great gay, I believe he became so important for me. He is my other best friend,'' wika ko sabay tungga ng Martini habang nakangiti.

"Hindi kaya may tama ka na kay Sho?" usisa naman ni Rob. Umiling naman ako.

"Malabo. Yes, Sho is cute. Height at itsura pa lang, samahan pa ng attitude niya. He is straightforward, vocal and brave. He is not scared to burst his thought... Pero hindi ko pa rin nakikita ang sarili ko na maging shota siya. Straight pa rin ako kahit anong mangyari," sabi ko, at least I do sound so confident. But deep inside I am also thinking twice.

But I will not admit that to him.

"Haha, ganoon ba? Paano kung ipa-imagine ko sa iyo na nanliligaw na pala kay Sho si pareng Theo? Okaya si pareng Travis? Naku, ayos lang naman sa iyo iyon 'di ba? Ikaw na ang nagsabi na parang kaibigan mo lang naman si Sho."

And while I am imagining thing. Like what if Sho is dating another guy, worst thing ay kaibigan ko pa. Tapos masaya sila at hawak kamay.

Hindi ko namalayan na nagkalamat na ang hawak kong baso. Binawalan pa nga ako ng bartender at binayaran ko 'yung nasira ko. Buti hindi ko nasugatan ang sarili ko.

"Uwi na ako," sabi ko sa kanila.

Nagulat naman sila sa sinabi ko, lalo na si pareng Theo. "Uuwi ka na agad? Madaming chicks o?" wika niya habang nay kaakbay na babae. Tapos kunwari gusto niya si Sho. Hindi ako papayag na ligawan siya ng mga kaibigan ko.

Kilala ko mga liikaw ng mga bituka nila. Alam ko na ipapahamak lang nila si Sho. Hindi ko rin naman iyon papayagan.

"Kayo na lang mambabae diyan, uwi na ako." Gusto ko ng umuwi kay Sho, ayaw ko rito. Para akong nasusulasok. Para bang may gusto akong kulitin, asarin, yakapin at lambingin.

Hindi na ata ako sanay na wala si Sho sa buhay ko.

Tumango naman sila at saka iniabot sa akin ang susi ng hotel room namin. "Kunin mo na," sabi ni Theo.

"Iwan ko na sa assistance desk ito, uuwi na ako sa Manila."

Expected ko naman na pipigilan nila ako. Hindi nila siguro akalain na ako ang unang aalis sa plano namin na nga na ito.

I spend my whole day finding the mosy sweetest strawberry, keychain and a partner shirt for the both of us. Siguro matutuwa si Sho kapag nakita niya ang mga pasalubong ko sa kanya.

I am not drunk nor tipsy, I am confident that I can drive all way back to our boarding house.

All I think is him, iniisip ko kung kumain na ba siya? Ano na nga ba ang ginawa niya sa mga oras na ito? You can say that I care so much about him.

Umaga na nang makauwi ako. I expected na aabutan ko si Sho na natutulog pa, tatabihan ko siya sa pagtulog at magugulat siya na kayakap na ako habang bagong gising siya.

But silence, onky silence greeted me as I opened the door.

I almost got a mini heart attack when I saw his bed empty.

Ang mga pasalubong ko na strawberry at kung ano-ano pa ay nalapag ko na sa sahig.

Mabilis kong tiningnan ang lalagyanan niya ng mga damit at gamit, it is whole empty, and what I only saw was a piece of envelope.

Mabilis na binuksan ko ito kahit na nanginginig pa ang kamay ko. Pinagpapawisan ako ng malamig, kinakabahan ako ng masyado.

Ito na ba? 'Yung sinasabi niya nang isang araw?

Kaya ba malakas ang kutob ko? Dahil sa nararamdaman ko na aalis na siya at iiwan ako.

Hindi ko alam, I really do not understand, I do not know what should I feel first. Nakakaramdam ako ng takot, awa sa sarili oo, inie at galit na oara bang gusto kong mambugbog sa mga oras na ito. Hindi gagawin sa akin ni Sho ito.

Ang unang bagay na ginaw ako ko ay naghanap ako ng bukas na bar. I tried to flirt with any woman, pero ang bagsak ko ay nagwala ako sa bar. Dahil sa ang isnag babae na hinalikan ko ay may boyfriend pala.

Mabuti at sinundan pala ako nila pareng Rob pauwi. Kaya naman sila ang tumulong sa akin sa bar na iyon.

"Masyado ka namang mainit pare! Ano bang problema natin at bigla ka na lang nagwala?" tanong sa akin ni Rob. Lasing ako pero naiintindihan ko pa rin siya.

"Si Sho, iniwan na ako ni Sho..." sabi ko at bigla na lang pumatak ang mga luha ko.

Nasa condo unit niya ako habang inaabutan ng kape.

"Bakit?" tanong ni Rob na mukhang maski siya ay naguguluhan na sa mga nangyayari.

Umiling ako. "Putangina! Hindi ko rin alam! Ang ayos na nagpaalam ako sa kanya, tapos ganito!"

Galit na galit ako. Gusto kong manuntok. Gusto kong hilahin si Sho at saka siya ibabalik sa room namin. Hindi... Hindi ko gusto 'yung ideya na iiwan na niya ako. Ayaw ko at hindi ko kaya. Putangina hindi ko kaya.

"Pare, lasing ka na! Saan ka na naman ba pupunta?" pigil sa akin ni Rob. Pero hindi ako nagpatinag.

"Ipasok mo ako sa trabaho ni Sho, hindi ko hahayaan na aalis na lang siya ng ganoon na lang. He can f*****g run awah from me."

Uling naman si Rob na animo ay hindi siya sangayon sa mga sinabi ko. "Pare, respeto na lang siguro sa desisyon niya."

Umiling ako. "Narinig mo ako pare, hindi ako papayag."

"Sige, sige... Pero matulog ka na muna at huwag ng aalis pa. Baka mapano ka na sa daan sa mga ginagawa mo e."

Pumayag naman ako. He has a spare room, so I can rest on a private place.

At habang nasa kwarto niya ako ay may tinawagan akong tauhan. Kahit na madaking araw na ay sinagot pa rin ako ng tauhan ko.

"Boss, long time no talk a?" ani Gerald.

"Hmm, may ipapagawa ako sa iyo. Hanapin mo ngayon kung saan nakatira si Protacio Sho Juanito. Bukas ng umaga gusto ko ng malaman lahat," wika ko.

"M-Makakaasa ka bossing!" Alam ko na mahirap ang ipapagawa ko, pero maayos akong magbayad para sa trabaho na ibinibigay ko.

At habang nakatulala ako ay naisipan ko na basahin ang letter na kanina ko pa nais punitin. Ayaw kong marinig ang mga dahilan niya. Hindi makatarungan na bigla niya na lang akong iiwan ng basta-basta.

Kung plano niyang iwan ako, sana hindi niya na ako sinanay na lagi lang siyang nandiyan.

Na kapag uuwi ako ay sasalubungin niya ako ng may simangot sa mukha, pero ipaglukuto niya pa rina ko, at saka kami sabay na kakain. Gigising ako na may almusal sa kanya. Gigising na kumpleto ang araw kasi naasar ko siya.

Nasaan na kaya siya ngayon? Ano kaya ang balak niya?

Nakahanap kaya siya ng mas ayos na kasama sa isang Boarding house? Lalaki? Gwapo rin ba? Malaki ang katawan? Baka boyfriend niya?

Iniisip ko pa lang ay para na akong mababalik. Ayaw kong isipin pero putangina ayaw akong patahimikin ng mga iniisip ko. Hindi pwedeng iwan niya na lang ako ng parang ganoon na lang!

Binasa ko na ang sulat.

"Dear Mikyle na kulang sa bitamina at pinanganak na sabog, matigas ang ulo, bwisit sa pang-araw-araw na buhay ko.

"Aalis na ako, regalo na ko na sa iyo, malapit na rin naman ang pasko kasi Ber months na. Alam ko naman na nais mo na ulit masolo ang room natin, charan! Akalain mo iyon nagparaya na ako? Eme.

"Hindi na rin ako nagpaalam ng personal, baka maging marupok ako, haha! Kidding aside, I know you change a lot, I saw your character development, maliban na lang siguro sa isang fact na babaero ka pa rin shutangina, pero naiintindihan ko na lalaki ka na may pangangailangan.

"Aalis na ako sa isang rason na hindi ko masabi sa iyo. Basta para sa iyo rin iyon. Basta sana bukas pa rin sa puso mo na maging magkaibigan pa rin tayo someday, pero ngayon iwasan muna natin ang isa't-isa.

"Mag-aral mabuti, kumain sa oras, bawasan ang bisyo at siyempre be happy lang!

"From your ex room mate, na ngayon ay kusang nagpa-evict... Sho, the prettiest of them all."

Iyak tawa lang ako habang binabasa ko lang ang sukat nila. Kahit kailan ay hindi ko matatanggap na aalis na siya. Anong iwasan? Tangina, hindi niya na ako maiiwasan kahit na magmakaawa pa siya. Dahil akin na siya, walang balikan.

Nakatulog ako sa pagod, hilo at sama ng loob na nararamdaman ko. Hindi ko pa rin tanggap hanggang ngayon.

Kinabukasan ay may balita na ako. Nalaman ko kung saan na naman nakatira si Sho. Nalaman ko na tinulungan siya ni parwng Travis.

Traydor na iyon, tangina sa una pa lang alam ko na. Alam ko ng may gusto siyang gawin kay Sho. Hindi ko naman siya hahayaan na gawin ang gusto niya.

Hindi pa ba sapat na kinakana niya ang sarili niyang pinsan? Huwag niya lang magalaw si Sho, babaliktad talaga ang mundo kahit kaibigan pa siya ng kaibigan ko.

Minabuti ko naman na gawin ang dapat kong gawin. I will contact the owner of the boarding house. I will offer better money.

Kung lilipat si Sho, ganoon din ang gagawin ko.