Berfin, okuldan dönüş yolunda hâlâ Zülfikar’ın az önceki gülüşünü düşünüyordu. Sokak lambalarının altında yürürken omzundaki çantanın ağırlığı hafiflemiş gibiydi. Kapının önüne geldiğinde, içeriden tencere kapağının metal sesiyle birlikte yemek kokusu yayıldı.
Ayşe Hanım, mutfakta soğan doğruyordu. Kızını görünce gülümseyerek,
"Hoş geldin kuzum," dedi.
"Hoş bulduk anne," dedi Berfin, çantasını kapının yanına bırakarak mutfağa geçti.
Ayşe Hanım’ın gözleri hemen kızının yüzüne kaydı.
"Bugün yine Zülfikar’la mı yürüdünüz?" diye sordu, sanki cevabı biliyormuş gibi hafif bir gülümsemeyle.
Berfin, utanarak başını eğdi.
"Anne…"
"Aman ne var bunda? Çocuk terbiyeli, edepli. Hele ki senin yanında nasıl dikkatli duruyor, görüyorum. İnsan komşusunun böyle düzgün evladını beğenmez mi?" dedi Ayş
