Sırtımda duvarın soğukluğu, burnumda Cenkay’ın kokusu, çenemi sıkı sıkıya kavrayan elleri ve dudaklarımda dudaklarıyla birlikte içimdeki öfke daha da katlanıyordu. Bu öpücüğün tadını çıkarmak yerine, kendime sahip çıkmak zorundaydım. Bir sürü nedeni vardı; Cenkay’ın dengesiz asla arkasında durmadığı yakınlaşmalarımız ve benim her defasında küçük düşmem başı çekiyordu. Hali hazırda anonim bir şantajcımız vardı ve bizi neyle vuracağını kestiremiyorduk. İşyerindeydik, şirkette bu halde yakalanmamız hiç ama hiç iyi sonuçlar doğurmazdı. Özellikle dayımın kulağına giderse, ona nasıl hesap verirdim? Yaşayacağı hayal kırıklığını nasıl telafi edebilirdim? Ben, Cenkay gibi sonunu düşünmeden hareket edemezdim, onun da hayatımı daha da zora sokmasına izin veremezdim artık.
Onu var gücümle göğsünden
