O gece çadırın içinde otururken, hâlâ uyanık olduğumu fark ettim. Uyuyamadım. Aras’ın yüzünde o sert ama kararlı ifade vardı, gözleri dışarıya odaklanmıştı. Ben de sessizce onu izliyordum; dudaklarımda söyleyemediğim cümleler, kalbimde ise ağırlığını taşıdığım hisler vardı.
Dışarıdaki çıtırtı bir kere daha duyuldu. Bu kez yalnızca ben değil, Aras da irkildi. Gözleri kısılıp karardı, bir avcı gibi dikkat kesildi. Yavaşça elini silahına götürdü. O anda çadırın içi bile soğudu sanki.
“Bu normal bir ses değil.” dedi kısık bir sesle.
Kalbim hızlandı. “Ne demek istiyorsun?”
Bana döndü. Bakışları derindi, gözlerinde gizlediği kaygı barizdi. “Sanırım etrafımız izleniyor. Düşmanlar hâlâ peşimizde olabilir.”
Nefesim boğazımda düğümlendi. Ellerim istemsizce titredi. Daha dün onların eline düşmüş
