Zil çaldıktan kısa süre sonra sınıfın kapısı açıldı. İçeriye giren adamı gören öğrenciler, önce şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Ardından fısıldaşmalar başladı. Elvan, başını defterinden kaldırdığında gözleri o anda dondu kaldı.
Baran’dı.
Siyah pantolonunun üzerine giydiği sade ama şık gömleğiyle her zamanki gibi dingin, kendinden emin görünüyordu. Elindeki birkaç kâğıdı masaya bıraktı, sonra sınıfa dönüp gülümsedi.
— “Merhaba arkadaşlar. Bugünki derse ben gireceğim. Asistan hocanız hastalanmış. Geçici olarak ders programına dahil oldum.”
Baran’ın gözleri sınıfı tararken Elvan’a takıldı. Göz göze geldiler. Ne selam verdiler ne başlarıyla bir şey belli ettiler. Ama o saniyelik bakış, sanki içlerinden ikisini de eski bir hatıraya savurdu.
Elvan hemen gözlerini kaçırdı. Kalbi daha hızl
