My Sweet Revenge

CHAPTER 12

Nagising si Marcus nang maramdaman niya ang pagsakit ng kan'yang ulo. He found himself lying on the sofa. Dito na pala siya nakatulog kagabi. He saw the empty bottle of beer on the table and the small pieces of broken glass on the floor. He inveighed when he felt too much pain on his head. Marahil ay dahil iyon sa hangover niya. Kaagad niyang kinuha ang cellphone na nakapatong sa table at nang makitang alas diyes na pala ay nasapo niya na lang ang kan'yang mukha. Tutungo na sana siya ng banyo pero natigilan siya nang marinig niyang may nag doorbell.

"F*ck!"pagmumura niya saka tinungo ang pintuan.

Nang mabuksan niya ang pinto ay sumalubong sa kan'ya ang nakangiting si Valerie, wearing her fitted backless dress na kulay puti. She suddenly wrapped her arms on Marcus' neck and kiss him torridly like a snake attacking a prey. Bahagya siyang itinulak ng binata palayo kapagkuwan ay tinalikuran siya nito at iniwan. She clenched her hand because of anger and then followed Marcus inside.

"You're being rude, Marcus!" naiinis na sabi niya.

Hindi siya nilingon nito at patuloy lang ito sa paglalakad.

"What the hell are you doing here?" malamig na tanong ng binata.

She grabbed Marcus arm to make him stop from walking. Nakapang-abot ang kilay na hinarap siya nito.

"What's your problem with me? Why are you acting like that?" tanong niya at pilit na pinipigilan ang pagtaas ng tono ng kan'yang boses.

"I'm in a hurry. I don't have time for your drama. So, you f*cking leave now," sambit nito na may diin.

Now, she failed to remain calm.

"Damn it! Marcus, we're running out of time. Malapit na 'yong kasal natin at wala ka man--"

"F*ck that sh*t, Valerie! What are you talking about? There's no wedding! There will be no wedding. So, get the f*ck out of you're mind ang salitang kasal."

Nag-aalab sa galit ang mga mata niya nang marinig ang sinabi nito. She never expected to hear those words from Marcus. The extreme anger rolled over her. She felt the urge to give this man a hell slap on his face. So he did, not once, not twice, but thrice. Nanginginig ang katawan niya sa galit at hindi man lang nito nabawasan kahit pa ilang beses niya itong nasampal. Marcus looked at her with those usual cold eyes. Klarong-klaro ang pamumula ng magkabilang pisngi nito dahil sa lakas ng sampal na binigay niya. She couldn't read what Marcus thinking this time, there is no word came from his mouth and it made her mad even more. Suddenly, a liquid fell from his eyes.

"How could you say that? I was damn preparing everything just to have a perfect wedding. Then, sasabihin mo sa akin 'yan? You're absurd. You're f*****g absurd!"galit na sabi niya.

"Did you ask me if I want it, huh? Sagutin mo ako, Val! Did you ask me? 'Di ba hindi? You planned that bullsh*t wedding without my consent. So, don't you ever chide me about your wasted effort, Valerie. Ikaw lang ang may gusto ng lahat ng 'to. You and your f*cking dad! Wedding was never in my vocabulary. Walang kasal na magaganap," Marcus turned back after saying those hurtful words.

He took off her pair of white stiletto and threw it at Marcus.

"You can't do this to me, Marcus!" sigaw niya.

Marcus felt a sudden pain when the shoe hit his back. He clenched his hand trying to control his temper and then turned to face Valerie.

"I can Val. Now, we're over. So get your f*cking self out of my house,"malamig niyang tugon saka muli itong tinalikuran.

Nanlumo si Valerie nang marinig ang huling sabi ng binata. Tears fell from her eyes. Ayaw magsink-in sa utak niya ang sinabi nito. She felt someone's stabbing her heart many times. She can't breathe. Hinahabol niya ang hininga niya at nanginginig ang kan'yang buong katawan. Binuhos niya lahat ng galit niya sa pamamagitan ng pagsigaw nang malakas. She had nothing to do but to burst into tears. Parang pinagsakluban siya ng langit at lupa. She couldn't imagine they would end up like this. Sa isang iglap lang wala na sa kan'ya si Marcus. They've been together for almost 4 years, tapos ganito lang kadaling tapusin ng binata ang relasyon na iningat-ingatan niya.

"No way! You're mine Marcus. Akin ka lang," sigaw niya.

NAKASANDAL SI Camille sa swivel chair habang pinapaikot ito nang paulit-ulit. Maya-maya lang ay naramdaman niya ang pagkahilo kaya minabuti niyang ihinto ito.

"You're too bored, huh? Wala kana bang gagawin?"

Umayos si Camille sa pagkaka-upo nang marinig ang pamilyar na boses na nanggagaling sa likuran niya.

"Sir!" binigyan niya ito ng matamis na ngiti saka inikot ang swivel chair paharap sa binata.

"Masaya ka bang pinapaikot ang sarili mo?" natatawang tanong ni Lex.

Napangiti siya nang payak.

"May kailangan ka ba, sir?" tanong niya.

"Hmm… Kailangan kita..."

Nalaglag ang panga niya nang marinig ang sagot nito. 'Di niya alam kung anong tugon niya sa sinabi nito dahil nablangko na naman ang isip niya. Wala siyang panangga sa mga pabigla-biglang banat nito kaya palagi siyang natatameme. She always felt the awkward atmosphere kapag kausap niya ito.

"Ngayon at kailanman man..." dagdag nitong sabi.

She laughed when she realized that it was all a song lyrics and Lex was just pranking him. Kaagad siyang natigil sa pagtawa nang mapansin niyang seryoso ang mukha nitong nakatitig sa kan'ya.

"S-sorry sir," nakayukong sabi niya.

"No! Just… just laugh. It was a joke," he said with a smile.

Ginantihan niya naman ito ng isang ngiti.

"Did you have your lunch?"

"Hmm..."

'Di niya na nagawa pang sumagot dahil kaagad na sumabad si Lex.

"I guess hindi pa, so shall we have our lunch together?" nakangiting anyaya nito.

Napakurap-kurap siya nang maglahad ito ng kamay sa kan'ya. Paano nito nagagawang kumilos na para bang normal lang ang lahat gayo'ng ngayon pa lang nila nakilala ang isat-isa. Alam niya sa sarili niyang, sadyang mabait lang talaga si Lex, pero bakit nakakaramdam siya ng pagkailang dito? Kahit nagdadalawang-isip ay inabot niya pa rin ang kamay ng binata saka tumayo. Nakita niya ang pagsilay ng ngiti sa nga labi nito.

Tahimik lang silang naglalakad sa hallway patungo sa main exit ng building. Tinanggal na rin niya kanina pa ang pagkakahawak ng kamay ng binata sa kamay niya nang makalabas sila sa office dahil naisip niya kasing baka pag-isipan sila ng masama ng mga taong makakakita sa kanila.

Malayo pa lang ay natanaw niya na si Marcus na kapapasok pa lang ng building kaya nakaramdam na kaagad siya ng kaba at pagkabalisa. Parang gusto niya tuloy tumakbo pabalik ng office upang 'di ito makasalubong. Sa mga oras na 'yon ay pinagdadasal niyang 'wag lang itong tumingin sa direksyon nila, pero imposibleng mangyari 'yon lalo pa't nandito si Lex at posibleng tawagin pa nito ang binata. Bahagyang umatras siya at nagtago sa likod ni Lex habang naglalakad nang nakayuko upang makapagtago. Natigil na lamang siya nang mapansin ang biglaang paghinto nito kung kaya't sumubsob siya sa likod ng binata.

"Hey! Marcus. Ba't ngayon ka lang? Your dad was looking for you a while ago. You're too busy for the preparation of your wedding, huh?" sambit niya at binigyan ito nang nakakalokong ngiti.

Inirapan lamang siya ni Marcus at ibinaling ang tingin sa kan'yang likuran. Tinitingnan nito si Camille. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ng dalaga saka iniharap ito kay Marcus.

"Are you hiding, Camille?" natatawang tanong niya.

Dahan-dahang inangat ni Camille ang kan'yang mukha at pilit na tinignan ang lalaking nasa harap niya ngayon. She felt her heart beating like a drum, when there eyes met. Marcus looked at her coldly. Wala man lang emosyong makikita sa mukha ng binata.

"Ah-- hmm... S-sir, h-hi!" she said awkwardly.

"So, we have to go now Marcus, mag la-lunch pa kami," sambit ni Lex sabay kindat sa kaibigan.

Nakahinga ng malalim si Camille pagkasakay niya ng kotse.

"Kinabahan ka ba kanina?" nakangiting tanong ni Lex nang marinig ang malalim na paghinga niya.

"Ha? Oo... Ay! H-hindi, hindi ako kinabahan kanina," pautal-utal na sabi niya.

"Yes, you were. Do you like him? Ba't ka nahihiya sa kan'ya? I mean... Why are you hiding behind my back nang makita mo siya?"

Napakagat labi siya dahil sa biglaang tanong nitong 'di niya inaasahan.

"Hmm… Ano kasi sir… hmm...," napalunok siya bago pinagpatuloy ang pagsasalita. May ano... may kasalanan kasi ako," binigyan lamang siya ng kwestiyonableng tingin ni Lex saka ibinalik ang tingin sa daan.

"Really? Anong kasalanan ba 'yon at bakit kailangan mong magtago?"

"Ha? Ahm..."

Namamawis na ang kamay niya dahil sa tensyong nararamdaman, 'di niya alam paano sasagutin ang interogasyon nito sa kan'ya. Mukhang pati dito'y wala siyang takas. Tumawa ito bigla na kumuha ng kan'yang atensiyon.

"Sige! Sige! You don't need to answer my question. Baka isipin mong pini-pressure kita masyado," natatawang sabi nito.

Nagpakawala siya ng isang pekeng tawa sabay kamot sa kan'yang ulo.

"I just want you to feel comfortable with me. 'Yokong naiilang ka kapag kasama mo ako o kapag kausap mo ako. 'Yokong iniisip mong empleyado ka at isa ako sa mga boss mo, because we are both employees here. Si Marcus Alarcon ang boss natin. Parehas tayong pinapasweldo niya. So you don't need to call me sir all the time. We can be friends, right? I think that's the best way to break the gap between us. Feel free to call me "Lex". You can even curse me, tease me, hit me if kinikilig ka, natatawa ka o galit ka. You can laugh loudly just like kanina. You don't need to talk to me formally. Just feel comfortable with me, Camille. That's what i want you to do," nakangiting sabi nito.

She was just looking at his eyes the whole time when Lex started talking and all she can see is sincerity. His sweet smile makes him more handsome and attractive. Masyado itong mabait. Siya 'yong tipo ng lalaking hindi magawang magalit at kahit na sino ay madali nitong makapagpalagayan ng loob.

NAPATIGIL SI Camille sa pagsubo nang tumunog ang kan'yang cellphone. Kaagad niyang kinuha ito mula sa bag niya at tiningnan kung sino ang nagtext.

From: Sir Marcus

Come to my office after lunch. I need something to discuss with you.

Napabuntong hininga siya nang mabasa ang message na galing kay Marcus. Bakit kung kailan iniiwasan niya ito ay saka pa panay ang pagpapakita at pagtawag nito sa kan'ya? Walang ganang ibinalik niya sa bag niya ang cellphone at pinagpatuloy ang pagkain.

Palabas na ng restaurant si Kate kasama sila Amy at iba pang katrabaho niya nang biglang masagi ng mata niya ang dalawang taong kumakain sa dulong bahagi ng restaurant.

"Tingnan mo nga naman. Kaya pala nagpapaiwan sa office at ayaw sumabay sa atin, kunyari busy-busyhan, iyon pala palihim na namang tumutuklaw. Silent b***h! Saan niya pinaghuhugutan ang kakapalan ng mukha niya para patulan ang isang Lex Aguilar?" naaasar na sabi nito habang nakatingin sa direksyon ng dalawa.

Nabaling naman ang tingin nila Amy sa direksyon na tinitingnan ng dalaga.

"Whooaaa! May namumuong relasyon," mapang-uyam na sabi ni Chris upang mas lalong inisin pa si Kate.

"Ano ba? Pabayaan niyo nga sila. Eh ano naman kung mag something 'yong dalawa, bagay naman sila ha," depensa ni Amy.

"Tao sila ate Amy, tao, hindi bagay," pambabara naman ni Shon sabay karipas ng takbo palabas nang ambagan siya ng hampas ni Amy.

NILALARO NI Camille sa kan'yang kamay ang papel na nakatupi. Ilang beses niya itong binasa at akmang itatapon pero hindi niya magawa-gawa. Hindi niya alam kung dapat niya ba itong gawin kasi masyado siyang nanghihinayang. Pinaikot niya muli ang swivel chair habang nakasapo sa mukha niya ang kan'yang mga kamay.

"Miss Cordova, tawag ka ni Mr.Alarcon. Proceed to his office right now,"sabi ng sekretarya ni Marcus.

Isinubsob niya ang mukha sa mesa saka ginulo-gulo ang buhok nang marinig ang sabi nito.

"Anong gagawin ko?"

NAGTANGIS ANG bagang ni Marcus nang makita niyang alas-singko kinse na ng hapon pero hindi pa rin dumadating si Camille. Kanina niya pa ito hinihintay at nagtitimpi lang siyang sugurin ito sa office. Ilang beses niya na kasi itong pinatawag pero hanggang ngayon ay wala pa ring Camille na dumadating. Napapansin niya na ang pag-iwas nito sa kan'ya, maging ang kan'yang messages ay ini-ignore lang ng dalaga.

"Damn that girl! She's really testing my patience."

Napasuntok siya sa mesa nang maisip niya 'yon kapagkuwan ay tumayo siya at binalibag ang pinto saka lumabas.

CAMILLE TOOK a deep breath before she knocked on the door. Nagtaka siya nang wala siyang narinig na sagot galing kay Marcus. Nang akma niyang buksan ang pinto ay napatigil siya at bumuntong-hininga. Hindi niya na itinuloy pa ang pagpasok sa loob baka mapagalitan pa siya ng binata. Minabuti niya na lang bumalik sa office at tapusin ang kan'yang ginagawa.

KAAGAD BINUKSAN ni Marcus ang pinto ng marketing department na ikinagulat ng mga empleyado sa loob.

"Good afternoon, sir!" halos magkasabay nilang bati.

"May kailangan ka, sir?" tanong ni Shon na 'di niya binigyang pansin.

Inilibot niya ang tingin sa loob ng office upang hagilapin si Camille at napakunot ang noo niya nang makitang wala ang dalaga sa p'westo nito.

"Where's Ms.Cordova?" tanong niya.

"For sure she's hunting around," pagpaparinig ni Kate na.

"Ay! Sir lumabas po, 'di sinabi kung--"

'Di na niya pinatapos pa ito at diretso na siyang lumabas na walang pasabi. Halos hindi na maipinta ang mukha niya dahil sa sobrang inis habang naglalakad pabalik sa kan'yang office. Abot langit ang pagkainis niya dahil tila ba nakikipaglaro lang ang dalaga ng tagu-taguan sa kan'ya at ayaw nitong magpakita. Dinukot niya ang kan'yang cellphone sa bulsa at tinawagan si Camille. Ilang beses pa itong nag-ring bago nito sinagot.

"Where are yo--"

'Di niya na natapos ang sasabihin niya nang makita niya si Camille na naglalakad patungo sa kan'yang direksyon habang nakatapat ang cellphone nito sa tenga.

"Hello? Hello

, sir? sir? s-sir? 'Di ko po kayo marinig. Sir, hello? Hel--"

Napahinto si Camille sa paglalakad at 'di nang magtama ang mata nila ni Marcus. Nakatayo ito nang ilang metro ang distansya mula sa kan'ya at nakatitig sa kan'ya nang matalim. Her heart started to beat abnormally. Mabilis na mabilis parang may kabayong nagkakarera sa loob nito. Sa bawat paghakbang nito papalapit sa kan'ya ay parang nawawalan siya ng hangin at nahihirapan siyang huminga. Nakatitig lamang siya sa mata nito at ganoon din naman ito sa kan'ya. Nang makalapit ito sa kan'ya at limang pulgada na lang ang pagitan ng kanilang mukha ay 'di niya na nagawa pang huminga.

"In my office, now!" maawtoridad na sabi nito na nagpatinag sa kan'ya.

Napahawak siya sa kan'yang puso nang makalayo ito sa kan'ya. Pagkabukas niya ng pinto ay nadatnan niya si Marcus na naka-upo sa p'westo nito habang minamasahe ang sentido. Mukhang galit ito ngayon. She's trying to calm down herself, dahil nararamdaman na naman niya ang pagwawala ng kan'yang puso. Huminga siya nang malalim saka tumayo sa harapan ng binata at inilagay sa mesa ang sulat na kanina niya pa bitbit. Napatingin si Marcus sa papel na inilapag ni Camille at kaagad niya rin ibinaling ang tingin sa dalaga na ngayon ay nakatingin sa kan'ya nang diretso.

"Your phone, give me your phone," utos niya.

Nakita niya ang pagtataka sa mukha ng dalaga nang sinabi niya 'yon, pero wala itong nagawa nang kunin niya ito sa kamay ng dalaga at walang pag-aalinlangan binuksan niya ang cellphone nito. Ganoon niya lang kadali itong na-access dahil walang kahit anong security lock meron ito. Kaagad niyang hinanap ang mga messages na sinend niya rito at napako ang mga mata niya sa pangalang nakalagay sa kan'yang contact number.

Sir Marcus

"So, natanggap mo pala ang mga messages ko. I'm sure, my secretary had inform you na pinapatawag kita rito kanina pa. Am I right?" nakataas ang mga kilay na tanong niya.

"Yes sir," magalang na sagot ni Camille.

"Are you disobeying me, Ms.Cordova? Who do you think you are? Anong ipinagmamalaki mo?"

Napayuko ito na animo'y nagsisi sa ginawa.

"Sorry, sir..."

Her silence annoys him to the bone. Hindi man lang ito nagpaliwanag o nagdahilan man lang. She just stood there with her eyes on the floor, looking like a pathetic loser.

Kinuha niya ang papel na inilagay ni Camille sa kan'yang mesa.

"And what's this?"

"Resignation letter ko po."

Napakunot ang noo niya nang marinig ang sinabi ni Camille. What the hell is she thinking? Tumayo siya at humakbang palapit sa dalaga.

"You're resigning? Why?"

Nanatili siyang nakayuko at 'di magawang tingnan si Marcus. 'Di niya mapigilan ang kabang nadarama lalo pa't ang lapit-lapit lang ng binata sa kan'ya. Nanunuyo ang kan'yang lalamunan at 'di niya magawang magsalita.

"Give me your reasons," utos ni Marcus.

Naamoy niya ang mabango at mainit na hininga ng binata na lalong nakapagpapainit ng mukha niya. nanginginig sa kaba ang buong katawan niya kaya pasimple niyang kinagat ang ibabang bahagi ng kan'yang labi upang 'di mahalata ni Marcus ang panginginig nito.

"Sir, I just need to resign."

"It's still no! Unless you'll give me your valid reason."

"Nahihirapan na po ako," humugot siya ng lakas ng loob upang sabihin iyon pero binigyan lamang siya ng kwestiyonableng tingin nito na para bang hindi ito nadala sa kan'yang sinabi.

"Nahihirapan saan? Sa trabaho mo? Are you sure?"

Napalunok siya bago nagsalita.

"Nakahanap po ako ng bagong trabaho, mas... m-mas okay, mas mas madali," pagsisinungaling niya.

"Where?" naiintrigang tanong ni Marcus.

Napayuko na lamang siya nang wala na siyang maisagot rito.

"See? You're lying because you can't able to give me your valid reason. You may leave now, Ms. Cordova."

"Sir, please paya--"

"No! If you can't give me that damn reason, I will never accept your resignation. So, now… get out of my office!"

Kinuha niya ang kamay ni Camille at ibinalik ang sulat nito kapagkuwan ay tinalikuran ito

"Gusto kita!" biglaang sabi nito na nagpahinto sa kan'ya.