The Omega's Revenge (Omegaverse Story)

Chapter IV. Jealousy and Kiss

Eliot's Point of View

Lumipas ang limang araw. Tuluyan na akong gumaling sa aking sakit. Lumakas narin ang pangangatawan ko at senyales na ito na maaaring bumalik na ako sa pagiging buhay istudyante. Tulad ng dati, maaga ako kung pumasom at lahat ng aking kamag-aral ay nag tataka sa aking pag pasok at pag liban. Hindi siguro sila sanay na makita akong wala sa klase ng higit tatlong araw. Lumapit ang ilang mga kaklase kong babae para kamustahin ako at ibigay ang mga na missed ko lessons.

Napag usap-usapan din ang pagiging omega ko ang dahilan kung bakit ako lumiban. Maaaring totoo nga ito o hindi, dahil sapat naman ang iniinom kong gamot at wala pa sa kalingkinan ang naramdaman ko sa naramdaman ng ibang omega na kilala ko. Maaring isa lamang iyon normal na fever. Ngunit sa mata ng iba ay delekado parin ako at nasa mahinang kalagayan ng pagiging omega ko.

Habang may break time kami, naisip kong mag tungo sa clinic at doon mag consult about my health sa aming napaka-gandang doctor. Isa siya sa mga mababait na Employee dito sa aming school.

"Okay, so... ang nang yari sayo ay, nag init ang buong katawan mo?"

"yes."

"Do you take your medicine regularly?" tanong ng aming Doctor...

"yes."

"Ayon dito sa (Physical) Test Result mo. Stable namam ang Pheromones mo or heat cycle. Except your health and body. You are a bit malnourished. Siguraduhin mo namang kumakain ka ng tama. Eliot." Pag papaalala niya sakin.

"Yes, Doc." Sagot ko sa mahinang boses. Nakakahiya...

"okay. I'll give you a med certificate now. Make sure na inaaalagaan mo din katawan mo..." banggit niya sakin habang pinipirmahan ang med certificate ko.

Ayon sa kaniya ay isa lamang iyong normal na fever at pag hahanda narin sa pag dating ko ng adolescence as omega. My both physical and mental status are changing, so my pheromones too.

Matapos niyang iabo't ang med certificate ko, umalis na ako at nag tungo sa susunod kong klase. Sa parehas ding oras na iyon, inabot ko sa aming adviser ang aking Medical Certificate at tinanggap niya naman ito. Nakausap ko rin ang aking ibang guro at naiintindihan naman nila ito.

Matapos ang ilang paguusap namin ay nag tungo na ako sa aming Student Council Office kung saan isa ako sa mga representative ng aming Year. Ngayong linggo ay abala ang lahat sa pag aayos ng mga papel dahil may gaganaping Music Festival sa dadating na Sabado. Bawat isa sa amin ay inimbita na pumunta sa student counsil meeting at isa na ako duon.

Sa aking pag pasok, bumugad agad sakin ang bati ni President "Eliot! Kamusta ka na?" Pangiting bati ni Jamicah, ang aming student president. Nasa gitna sila ngayon ng mahabang lamesa. Bawat silya ay mag naka upong student committee at nag uusap usap sila tungkol iba't ibang bagay. Marahil hindi pa siguro nag uumpisa ang meeting.

"Okay na ako Pres." Matipid kong sagot sa kaniya. "Mabuti naman, okay, siguro pwede na tayong mag simula at wag na nating hintayin yung mga late natatapos ang klase." Sabay buntong hininga. Dahil iba-iba kami ng class schedule, mahirap talagang mag sama-sama kami para mag tulungan at bumuo ng plano.

Tumayo siya sa harapan upang kuhain ang atensyon namin at nag simulang mag salita, natuklasan kong ngayon ang pangalawa nilang meeting. Meron ng line-up ng event at mga taong pwedeng tumulong sa amin o mag supply ng decoration and equipements. Ang iba pang kinakailangan ay nagawa narin, at apruvado na ito ng aming punong guro.

Ngayon ay ang distribution ng mga gagawin at pag mamarket ng aming event. Bukas ito sa publiko kung kaya't ang ibang school ay maaring makadalo sa event basta't may ticket na hawak. Siyempre, hindi ito libre at 150 pesos ang bayad.

Ako ang naatasan sa backstage ng event, parang production assistant kung kaya't meron akong pag kakataong makasama ang mga sikat na bandang aming iibitahin.

Matagal ang meeting at umabot kami ng gabi. Pag-katapos ng meeting ay sabay-sabay kaming lumabas ng student council room at nag tungo sa front gate.

"Eliot! Uuwi ka na? Sabay na tayo!" Pag pupumilit ng isa sa mga ka-team ko.

Siya si Violet, female Alpha at treasurer ng student council, isa siyang pala kaibigan at matalino sa kanyang klase. Maganda rin ang kanyang mukha ngunit hindi pinag pala sa height. Pero kahit na ganoon, balita ko ay marami ang nagkakagusto sa kaniya. Isa din siya sa mga napag kakatiwalaan ni President Jamicah na mag desisyon para sa ika bubuti ng student council at ng school. Mas bata siya sa akin ng isang taon, 3rd year palang siya at may posibilidad ding sa kanya iiwan ni President ang Student Council kapag grumaduate na kami at kung tatakbo siya bilang isang president.

"Sige. Okay lang." Dahil isang daanan lang din naman ang patutunguhan namin, pinahintulutan ko narin siyang sumabay.

Lagpas tenga naman ang ngiti niya sa akin. Mukhang masaya siya sa pag papahalintulot ko. Nag simula na kaming nag lakad patungo sa aming direksyon.

"Alam mo ba. Maraming nag kakagusto sayo sa classroom ko." Bigla naman nitong banggit sa akin na ikinagulat ko.

"Huh? Parang napaka impossible naman non." Wala akong ka-alam alam tungkol sa classroom niya, to be specific, wala akong alam kung anong nang yayare sa buong school. Marahil sobrang focus ako sa academic,pagiging student assistant dahil sa scholarship ko at member ng student council kung kaya't wala akong panahon para sa mga ganyan.

"Paanong naging imposible?! Attractive ka naman. Matipuno. Matalino at matapang. Kahit sino mag kakagusto sayo kahit na mas maganda ka pa sa mga babae dito sa school." Sabay tawa niya sa kanyang sinabi. Natawa din ako kahit na medyo nagulat sa kanya dahil walang nag pupuri sa akin ng ganoon.

So its real, she is the 'top noisy girl of the 3rd years'. I continue to laugh

"I hope everyone has a strong personality like you." she suddenly lower her voice but her smile remain on her face. Parang may mas malalim pa siyang iniisip. Is she losing self-confidence?

Let's cheer her up! "It think everyone has a strong personality you know, they just have to know their selves and look for the source of motivation."

Napatingin siya sa aming daanan, bago sa akin, halatang medyo seryoso ang tingin niya. "How did you found your source of motivation Eliot?" seryoso niyang tanong.

"uhmm." napakamot ako ng leeg. "ang totoo niya..." dapat ko bang sabihin o hindi. " from myself too. I want to escape from this society and locked myself in the far house. haha." I answered her jokingly, thou its half true.

"Don't you wish having Alpha?" I hesitant to answer because I never considered it.

"I don't know...maybe?" I stutter, "I never thought of having a Alpha as my partner from the beginning.. Anyone can be my partner as long as we love each other." I confessed. My memories with my Mom and Dad is still vivid in my mind. Saksi ako ng tunay at tahimik na pag mamahalan nila kaya't pinangarap ko rin iyon. Although both of their secondary gender doesn't matter, or need to be considered, my mother always taught me to be who I am.

"Aghh!" she growl, maybe half irritate. "If all omega think the same as you, we might struggle to find a partner." she commented with chuckles and I laugh back. "Do you have someone you love Violet?" I bluntly asked, mukha kasi siyang may iniibig. Bigla naman siyang namula. "Wala ah!" she is in denial. "I don't like anyone in school." No one asking her where she has a crush on. "then? where? somewhere in your neighborhood?" I saw her lips formed into smile but she took it back. Maybe don't want to expose, and I respect her.

"there's always time for everything, Violet. If you are destined to be that person, for sure God will allow it. It just take time." I stated with my calm voice. Nag papaka kuya na siguro ako.

"but Alphas' can't wait." she continued, "that's a fact." She laughed. I laugh back because that's true. Some alpha's are impatient and greedy, especially when they are dominats. I face palmed.

Habang sabay kaming nag lalakad papalayo ng school at nag tatawanan dahil sa mga kwento niya, bilang napahinto si Violet. May isang lalaki ang naka tayo sa tabi ng poste at mukhang masama ang aura. Hindi ko agad napansin kung sino ito dahil madilim pero familiar ang kanyang uniform.

"Ah, Zeil!" sigaw ko sa kanya.

Mula sa malayo, saksi ko ang sama ng tingin niya sa amin. Siguro kanina pa siya nag hihintay sa akin at naiinip na. Pero wala naman kaming planong mag kita ngayon. Lumapit siya sa amin at pumagitan sa aming dalawa ni Violet.

"Sorry, nagulat ka sigurong nagpakita ako sayo ngayon?" Bigla naman siyang nag iba ng expression ng mukha, may ngiti na ang kanyang mga labi. "Okay lang ba na sumabay ako?" Sabay diin ng boses niya sa mga huling salita at lumingon siya sa kasama kong si Violet. Mukha namang masama ang tingin niya rito.

Hindi sumagot si Violet at pinutol ko ang kanilang pag titinginan. Wait! Wait! "Okay lang naman, Zeil, siya nga pala si Violet kasama ko sa student council, Violet si Zeil, kababata ko." Pag papakilala ko sa kanila. "He is a omega too, like me." Dugtong ko pero tinignan lang ako ni violet ng may halong pag tataka.

Sabay ninginitian lang siya ni Violet at mukhang ganoon din si Zeil bago sila nag kamayan. Matapos ang ilang segundong pag papakilala, nag simula na kaming mag lakad. Medyo madilim ang paligid ngayon mga poste nalang ng ilaw ang nag liliwanag sa paligid. Mabuti nalang ay sinabay ko si Violet sa amin dahil delikadong maglakad siyang mag isa.

"Eliot! Sa mga susunod na araw magiging abala pala tayo noh." Banggit ni Violet. Dahil sa gaganapin na Music Festival, sigurado ngang maraming meeting, pakikipag usap sa mga event coordinators, at pag aayos ng location ang magaganap.

"Ou. Simula na nga. Paniguradong magiging abala tayo sa mga meetings." Sagot ko sa kaniya, in a polite way...

"I'm looking forward na makasabay ka pa sa pag uwi sa mga susunod na araw Eliot!" She stated and I smile towards her.

"I don't mind thou." I answer her.

"Really?! So we're friends now!" She smile happily and genuinely.

"Sure." I don't complain, but Zeil's eyes making a protest. "You can be friend with Zeil too if you want." I suggested because why not, I want my other friend to be friends with my friends too..

"no thanks" they said in synchronize. Huh? I think I am missing something between this two...

"Anyway, this is my way now." Turo niya sa kabilang kanto bago siya nag paalam samin. "Bye!" At kinaway ang kamay.

"Goodbye." nag-paalam din ako sa kanya. Ngayon ay kaming dalawa nalang ni Zeil na medyo masama pa ata ang loob.

"So you are busy?" He asked.

"Quietly, may gaganaping event kasi sa school, you should come too. It would be fun!" I invited him. "And its better if you invite your other friends too." I smile towards him.

"I don't have friends... I only have you." Ehhh? No way. My expression change into shock. "I just know people, like acquatances, but I never treat them as a friend like I do to you. They only treat me better if they gaining something from me." He said melo-dramatically.

Base on his personality, he maybe saying true. Dahil sa sobrang buti niyang tao at submissive, marami talagang taong pwedeng mag take advantage nito... Even his parent treat him like an item which make him obligated to act accordingly on they're own will. Like a puppet, to be specific.

I tip toe my feet and wrap my arms around his neck and use my hand to mess his hair. "Its okay kiddo! No body knows what will happen to us in the future. We still have time to escape." I always do this to comfort him. If his hopeless life bothering his mind, I messing his hair to distract his thoughts.

"Ughhh! stop it!" he protest and I laugh because he hates messing or touching his hair.

"Then I have to go!" I found my house and we have to separate ways now.

"Goodbye~" he waves his hand and I wave back to him. He continue to walk to opposite side of the street.

"Lovely-Dovey at night uhh." Hans suddenly appeared in my way, interrupting my peace.

"Anong kailangan mo?" Tanong ko habang ang sama ng tingin ko sa kanya. Its either he want to tease me or may iuutos siya sakin ngayon "Oh. Wait Calm down, pa-labas lang ako ng bahay nang nakita kita ngayon." He smiled mischievously. Yah. For sure his teasing me. "When will you introduce your boyfriend to your family, huh, bottom."

"Shut the fck up Hans, my family is dead. Kung gusto mo sumunod ka." Advice ko sa kanya bago ako mag lakad papasok ng bahay. Sigh...

Elementary palang kami inaasar niya na kami ni Zeil, ako si Cindarella at siya ang prince charming ko. Naging laman kami ng tuksuhan noon dahil sa kanya. Dahil sa iisang school ang pinapasukan namin ay saksi siya sa pag kakaibigang nabuo namin ni Zeil. We are the same omega kaya't napaka impossible noon.

Pumasok na ako ng loob ng gate at dumaretso sa garahe dahil iyon ang kwarto ko. Nag asikaso na ako ng sarili bago kumain ng sarili kong stock ng grocery. Sigh... Malapit na rin pala maubos pag-kain ko. Habang kumakain ay naisipan kong mag basa ng aming aralin dahil sa huling araw ng linggong ito ay gaganapin ang 3rd quarter Exam namin. Dahil magiging abala kami ay mababawasan narin ang oras ko sa pag rereview.

Hiling ko lang ay maging maayos at matiwasay na party.

KINABUKASAN. Maaga akong nagising at sinimulang mag asikaso ng umagahan nilang mag anak, medyo nagtira narin ako para sa aking sarili bago pumasok.

"Tiya Madel, pasok na po ako." Paalam ko sa aking Tiya. Wala naman siyang respond.

Habang sila ay kumakain, nag desisyon na akong pumasok. Alam ko na medyo maaga pa pero mas mabuti na iyon kesa utus-utusan nila ako.

Paglabas ko ng gate sumalubong sa akin si Zeil, "boo! Good morning!" Napa-atras ako sa gulat. "Aminin mo! Kabute ka ba?" Medyo inis kong tanong. "Hindi ka naman mabiro." Nag simula na kaming mag lakad."Nag away nanaman ba kayo ng pinsan mo. Bakit masama ata ang gising mo?" Pag tatanong niya sakin.

"Ah, hindi, siguro napagod lang ako ngayon. Ako kasi nag handa ng almusal... at bukas narin pala exam namin. Three days, haha" pag aalala.

"Kami din, bukas na exam namin." Banggit niya habang nag uunat at bakas sa mukha niya ang pa-chill chill lang. "Kaya hindi kita ma hahatid bukas at sa mga susunod pang aral, baka ma-miss mo ko. Haha." Paalala niya at siya lang din natuwa.

Bigla ko namang sinuntok ang braso niya ng hindi naman napaka lakas. "Asa kang ma-mimiss kita HAHA."

Patuloy lang kaming nag lakad hanggang sa aking paaralan habang nag uusap at nag tatawanan. Parang isang normal na mag kaibigan lang.

"Mag kita nalang ulit tayo sa sabado." Paulit kong sinabi dahil inimbita ko siyang dumalo sa Music Festival ng aming school. Ako na ang sasagot sa ticket niya dahil wala rin naman akong dala ngayon. Sighhh. Tumango lang naman siya.

Sa Clinton University siya nag aaral at ako naman ay sa Corelle National Highschool, parehas silang kilala bilang competitive schools ngunit ang amin ay exclusive for highschools only. Ang Clinton University naman ay pinag halong Senior Highschool at College, and mostly sa mga students nila ay gifted and rich.

"Ah naka limutan ko." Kinuha niya ang aking kamay at nag lagay siya ng isang vendo box rito. "May sobra akong baon. Sayo nalang." Sabay ngiti sa akin at hinalikan ako sa pisngi. Sabay bitaw at takbo palayo. "Goodluck!" Nag init naman bigla ang mukha ko dahil doon.

'Ano yonnn?!!!' banggit ko sa sarili.