Ela’dan
Gece onun omzundaki bandajı bağladıktan sonra ellerim hâlâ titriyordu ama bunu ona göstermemek için dişlerimi sıktım. Kaya güçlüydü. Kaya korkmazdı. Kaya düşmezdi. Ama ben onun kanını gördüm. O an, dünyadaki en güçlü adam bile olsa etten kemikten olduğunu hatırladım. Ve o hatırlayış, içime korkudan daha ağır bir şey bıraktı. Sevgiye benzeyen ama henüz adını koyamadığım bir şey.
Bandajı düğümledikten sonra geri çekildim ama gözlerimi ondan alamadım. Omzundaki beyaz sargı, tenindeki izler, yüzündeki o sakin ifade… Sanki az önce limanda silah sesleri arasında değil de sıradan bir işten dönmüş gibiydi. Bu beni hem rahatlatıyor hem de ürkütüyordu. Bir insan bu kadar mı alışır tehlikeye?
“Canın acıyor mu?” diye sordum, sesim beklediğimden daha yumuşak çıktı.
“Hayır,” dedi her zamanki
