CHAPTER 16
1326 Words
CHAPTER 16
“Kap, please. Ipasok n’yo na sa loob ng aking lagusan ang matigas n’yong kargada.”
“Kung ‘yan ang gusto mo ay wala akong Karapatan para tumanggi, Eleanor. Ngayon ay damhin mo ng buo itong kargada ko.”
Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tuloy- tuloy niyang pinasok ang kanyang kargada sa loob ng aking pagkababa3.
Sa kanyang mga unang ulos ay mabagal. dumiin lalo ang aking kuko sa kanyang likuran dahil sa hindi makapaniwalang sensasyong unti- unting umusbong sa aking katawan.
Ang kaninang masakit ay unti- unti ng napapalitan ng sarap.
“Sige pa, Kap! sige pa! ahh! ohh! ang laki mo, Kap!”
May halong gigil ang bawat pasok ng kanyang pagkalal4ki. Nakaawang ang aking mga labi, pikit ang aking mga mata at walang humpay ang aking mga malalakas na ungol.
Ang sarap. Ang sarap ng bawat pasok niya. Ng kanyang bawat ulos.
Pabaling- baling ang aking mukha sa iba’t- ibang direksiyon, ang mga hibla ng aking buhok ay nagkakagulo na at nandoon na ang iba sa aking mukha. Ang bedsheet ng kama niya ay gusot- gusot na rin dahil sa aking pagkakahawak ng mahigpit doon. Ang kanyang pag- ulos ng mabilis ay walang tigil. Palakas nang palakas at pabilis nang pabilis ang kanyang bawat paggalaw.
Nagsasalpukan na ang mga katawan naming dalawa.
Kinuha niya ang aking isang kamay at dinala niya iyon sa ibabaw ng aking ulo. Pinagsiklop niya ang aming mga kamay. Parang may sariling buhay naman ang kanyang kamay dahil doon iyon nanatili sa aking kanang dibdib. Humahaplos iyon doon at paminsan- minsan ay pinipisil niya iyon.
Ang bawat pasok ng kanyang kargada ay nagpaparamdam sa aking ng isang kuryente na dumadaloy hanggang sa dulo ng aking kuko.
Walang tigil ang aking mga ungol na halos mapunit na ang aking lalamunan. Ang aking katawan ay nayanig. Ang mundo ay tila saglit na nawala, wala akong ibang nakikita kung hindi si Kapitan na nasa ibabaw ko. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang init ng katawan naming dalawa ni Kap.
“Kap, sige pa! Sige pa! Ahh! Ibaon mo pa, Kap!” ramdam ko na ang hapdi ng aking lalamunan dahil kanina pa ako dumadaing.
Mukhang hindi yata ako makakauwi sa bahay ngayong gabi. Hindi ko alam kung hahanapin baa ko ni Tiya mamaya o baka bukas na niya mapapansin na hindi ako nakauwi sa bahay. Sumagi sa aking isip na baka mag- alala ito sa akin, ngunit mas nanaig ang init ng aking katawan at ang nakakaakit na si Kapitan Anatalio na sa mga titig pa lang nito ay mas gusto kong manatili rito sa piling niya.
Hindi ko muna iisipin ang sasabihin ko kay Tiya. Tila ang pag- iisip ng ipapalusot ko kay Tiya bukas ay isang nakakaabalang bagay sa mga oras na ito dahil pakiramdam ko ay pipigilan nun ang kasiyahan ko ngayong gabi. Ang tanging nasa isip ko lang ngayon ay ang masarap na pinapadama sa akin ni Kapitan Anatalio.
Ito ang gabi kung saan nakuha ang aking pagkababa3. Isang gabi na hinding- hindi ko makakalimutan. Itong pangyayaring ito ay tila isang hudyat ng bagong kabanata sa aking buhay.
“Ang sikip mo, Eleanor! Ang init ng iyong pagkababa3!” sigaw nito sa akin. Wala akong ibang sinagot sa kanya kung hindi ang aking mga ungol.
“Ang sarap mo, Eleanor! Matagal ko na itong gustong gawin sa ‘yo! Ngayon ay natupad na ang aking matagal na pangarap. Ang makuha ka at angkinin ka sa ibabaw ng aking kama.” Saglit akong napaisip sa kanyang sinabi. Ibig sabihin ba nun, matagal na niya itong gustong gawin sa akin? Kanina rin ay sinabi niya na matagal na niya akong pinagmamasdan ng palihim.
“Ahh. . . kap! Sige pa! Ahh! Ohh!” yumakap ang aking isang kamay sa kanya leeg. Binaon ko doon ang aking mukha at hindi ko mapigilan ang aking sarili na kagatin ang kanyang leeg.
“Kap. . . sige pa, kap! Ohh!”
Sa hindi ko mabilang na pag- ulos niya sa loob ng aking pagkababe ay muli kong naramdaman ang sakit ng aking puson.
Pinigilan ko ang aking sarili, hindi ko pa gustong labasan sa mga oras na ito. Kinagat ko ang aking pang- ibabang labi, hindi ako pwedeng labasan. Masyadong madali.
Ngayon sa bawat pag- ulos niya ay mas lalong parang napuputol ang aking pagtitimpi sa kanya.
Mas gusto ko ng labasan. Kahit anong gawin kong pagpipigil ay mas lalo lang nung gustong lumabas.
“Ahh! Ohh! Ahh! Kap! Lalabasan na ako! Lalabasan na ako, Kap!” pagkatapos kong sabihin iyon ay nanginig na ang aking buong katawan.
Kasunod nun ang pagsabog ng aking katas.
“Tangina, lalabasan na rin ako, Eleanor!” sa unang beses ay narinig kong magmura si Kapitan Anatalio.
Namumula na ang kanyang mukha hanggang sa leeg niya. Kagat niya ang kanyang pang- ibabang labi habang walang tigil sa pag- ulos sa ibabaw ko.
“Ahh. . . ohh. . .”
Nang sabihin niya sa akin na lalabasan na siya ay akala ko malapit na. Ngunit ilang minuto ang dumaan at hindi pa rin ito nilalabasan.
Umiigting lalo ang kanyang panga.
Ilang sandali lamang ay naramdaman ko na ang mainit na katas nito na sumabog sa loob ng aking pagkababa3. Ilang beses pang naglabas at pasok ang alaga niya bago niya ito hinugot paalis at diretso siyang humiga sa aking tabi.
Nagising na lamang ako dahil sa sikat ng araw na dumampi sa aking mukha.
Unit- unti kong binuksan ang aking mga mata at napabalikwas ako ng bangon nang makita kong wala ako sa aking kwarto. Muli akong bumalik sa aking pagkakahiga nang makaramdam ako ng sakit sa aking katawan, lalo na sa gitnang bahagi ko.
Napatakip ako sa aking bibig nang unti- unting bumalik sa aking alaala ang mga nangyari kagabi. Mabilis kong tiningnan ang aking sarili. May suot na akong damit, mayroon ding kumot sa aking katawan.
May nangyari ba talaga sa aming dalawa ni Kapitan kagabi? Hindi ba ‘yon panaginip lang? Lumingon ako sa aking tabi at nakita kong wala na roon si Kapitan.
Napatingin ako sa malaking relo na nakakabit sa dingding ng kanyang kwarto at nakita kong alas nuebe na ng umaga!
Mabilis pa sa alas kuwatro akong bumangon at bumaba sa kama. Muntik pa akong madapa dahil sa aking pagmamadali. Kailangan ko ng umuwi dahil paniguradong hinahanap na ako ni Tiya!
Napatigil ako sa paglalakad dahil sa tindi ng kirot ng aking pagkababa3 sa bawat hakbang na nagagawa ko. Ngunit pinilit ko ang aking sarili na makarating sa pinto ng kwarto.
Binuksan ko ang pinto at dire- diretso akong tumakbo palabas ng kwarto hanggang sa makalabas ako ng sala.
“Saan ka pupunta, Eleanor?” napalingon ako kung saan nanggaling ang boses.
“Magandang umaga po, Kap! Uuwi na po ako! Baka hinahanap na ako ni Tiya sa bahay! Kailangan ko ng umuwi!” ano lang ang sasabihin ni Tiya? Baka magtaka iyon kung bakit dito ako natulog. Ang lapit- lapit lang ng bahay namin
Ano na lang ang iisipin ng ibang tao kapag nakaalam sila?
“Dito nanggaling ang tiya mo kanina. Kaso ay umuwi siya dahil sinabi kong natutulog ka pa.” nanlaki ang aking mga mata.
Sobrang kalmado kung paano niya iyon sinabi.
“Ano? Dito na galing si Tiya? Anong ang sinagot mo sa kanya nung nagtanong siya kung bakit ako rito natulog? Anong sinabi mo sa kanya?” kinakabahang tanong ko. Naglakad ito papalapit sa akin at huminto sa aking harapan.
“Oo, hinanap ka niya kaninang umaga. Ano ba ang dapat kong sabihin sa Tiya mo, Eleanor?” muntik ko na siyang mahampas sa dibdib niya dahil hindi niya pa nasabi sa akin.
“Ano nga ang sinabi mo sa kanya, Kap?” mayroon ng inis sa aking boses.
“Hindi ako nagsisinungaling, Eleanor. At kung sakali mang mabuntis kita ay handa akong panagutan ka. Pinuntahan na ng Tiya Aurelia mo ang mga magulang mo at kakausapin daw nila ako.”
- Writer
