Chinito's First Love

Chapter 7 - A Mother's Vow

Sa loob ng maliit na banyo, nakaupo si Kecha sa sahig, yakap ang sarili, at doon niya unang hinayaang umiyak nang walang pigil. Hindi na niya tinakasan ang takot—hinarap niya ito, bawat hikbi ay may kasamang pangakong kahit masakit, kakayanin niya.

"Hindi kita iiwan," pabulong niyang sabi, nanginginig ang kamay habang nakahawak sa tiyan. "Kahit mag-isa ako."

Hindi niya alam kung paano niya haharapin ang mundo bilang isang ina na walang kasiguruhan sa bukas, pero malinaw sa kanya ang isang bagay—ang batang ito ay hindi kasalanan. Tumayo siya matapos punasan ang luha, tumingin sa salamin, at kahit may bakas pa ng takot sa mata niya, may bagong tapang na ring sumisilip.

Sa araw na iyon, pinili ni Kecha ang lakas—hindi dahil madali, kundi dahil may isang buhay na umaasa sa kanya, bunga ng pag-ibig na kahit masakit, hindi pa rin niya kayang isuko.

Hindi agad nakatulog si Kecha nang gabing iyon; paulit-ulit niyang tinitigan ang kisame, bawat segundo ay may kasamang tanong na wala pang sagot. Sa katahimikan ng kwarto, doon niya naramdaman ang bigat ng desisyon—hindi lang para sa sarili niya, kundi para sa buhay na unti-unting nabubuo sa loob niya.

"Kakayanin ko ba talaga?" pabulong niyang tanong, parang may kausap kahit alam niyang wala.

Sa umaga, habang nagtitimpla siya ng kape, nanginginig ang kamay niya, hindi dahil sa lamig kundi dahil sa takot na baka may makahalata. Dumating si Jong sa isip niya—ang mukha, ang boses, ang sakit—at doon niya sinadyang ilayo ang sarili niya sa alaala.

"Hindi pa," sabi niya sa sarili, mariing mariin, "hindi ko pa kayang sabihin."

Lumabas siya ng bahay na may pilit na normal na ngiti, dala ang lihim na mas mabigat pa sa bag na nasa balikat niya. Sa bawat hakbang niya, inuulit niya ang pangako: kahit mag-isa, hindi niya hahayaang lumaki ang batang ito sa takot—kahit siya mismo ay punong-puno nito.

Sa gitna ng klase, pilit na nakikinig si Kecha sa lecture, pero ang totoo, lumilipad ang isip niya sa kung anong mangyayari kapag nalaman ng mundo ang lihim niya. Napansin ni Jong ang pagiging tahimik niya—masyadong tahimik para sa taong dati'y palaging may sagot.

"Okay ka lang ba?" bulong ni Jong nang magkatabi sila, bahagyang yumuko para siya lang ang makarinig.

Tumango si Kecha, pero hindi niya nagawang tumingin sa mga mata nito. "Pagod lang," sagot niya, kahit alam niyang kalahati lang iyon ng totoo.

Sa loob niya, may isang boses na sumisigaw na sabihin na ang lahat, na tapusin na ang pagtatago, pero mas malakas ang takot. Pagkatapos ng klase, muntik na siyang huminto, muntik nang tawagin ang pangalan ni Jong.

"Jong—" nagsimula siya, pero napalunok at umatras. "Wala... may nakalimutan lang pala ako."

Pinanood niya itong lumayo, at sa likod ng pilit niyang ngiti, naroon ang pangakong muli: hindi pa ngayon, hindi pa hangga't hindi niya alam kung paano ipagtatanggol ang sarili at ang batang nasa loob niya.

Habang naglalakad si Kecha pauwi, ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang, parang may humihila sa kanya pabalik—pabalik sa katotohanang patuloy niyang tinatakasan. Tumunog ang phone niya, at nang makita ang pangalan ni Jong, kusang humigpit ang hawak niya rito.

"Kecha," bungad ni Jong sa tawag, may halong pag-aalala, "kanina ka pa tahimik, may problema ba?"

Saglit siyang napapikit, pilit inaayos ang boses. "Wala," sagot niya, kahit alam niyang kasinungalingan iyon, "marami lang iniisip."

Gusto niyang sabihin na lahat—ang takot, ang batang nasa loob niya, ang pangakong pinipilit niyang tuparin mag-isa—pero nanaig ang takot na baka masira ang natitirang katahimikan. Nang ibaba niya ang tawag, umupo siya sa gilid ng kama at doon muling bumuhos ang luha.

"Hindi pa," pabulong niyang sabi sa sarili, habang hinahaplos ang tiyan niya, "hindi pa ako handa."

At sa katahimikan ng gabi, pinili niyang itago muli ang katotohanan, kahit alam niyang sa bawat araw na lumilipas, mas lalong magiging mahirap itong sabihin.

Pagdating ng gabi, tahimik na umupo si Kecha sa gilid ng kama, hawak ang phone, paulit-ulit binubuksan at sinasara ang pangalan ni Jong sa screen. May ilang sandali na muntik na niyang pindutin ang call, muntik na niyang sabihin ang lahat, pero sa bawat pagkakataon, bumabalik ang takot na baka iyon na ang tuluyang katapusan.

"Kung sasabihin ko ba, maiintindihan niya?" bulong niya sa sarili, halos hindi marinig.

Pumasok ang nanay niya sa kwarto, napansin ang pamumula ng mata niya. "May problema ka ba?" maingat na tanong nito.

Umiling si Kecha, pilit na ngumiti. "Pagod lang po."

Nang mag-isa na siya muli, hinawakan niya ang tiyan niya, parang doon kumukuha ng lakas. "Hindi kita ipapahamak," pangako niya, mas malinaw na ngayon, mas matatag.

Sa kabilang dulo ng lungsod, iniisip ni Jong kung bakit parang may pader na biglang itinayo si Kecha, hindi niya alam na sa likod ng katahimikan nito ay may desisyong mas mabigat pa sa anumang tampuhan na naranasan nila.

Kinabukasan, nagising si Kecha na mabigat ang dibdib, para bang buong gabi siyang nakipaglaban sa sariling konsensya, at kahit bukas ang bintana, parang kulang pa rin ang hangin. Sa harap ng salamin, pinagmamasdan niya ang sarili—pareho pa rin ang itsura, pero alam niyang may isang bagay na hindi na kailanman mababalik sa dati.

Pagpasok niya sa school, nasalubong siya ni Jong, may ngiting pilit pero may lambing pa ring hindi tuluyang nawawala. "Kecha, pwede ba tayong mag-usap mamaya?" tanong nito, halos pakiusap.

Napahinto siya saglit, ramdam ang t***k ng puso. "About saan?"

"Kahit ano," sagot ni Jong. "Miss lang kita."

Napayuko si Kecha, napangiti ng kaunti pero may lungkot. "Later na lang," sabi niya, sabay talikod bago pa siya manghina.

Sa loob-loob niya, gustong-gusto na niyang sabihin ang lahat—ang takot, ang bata, ang pangakong ginawa niya kagabi—pero mas nanaig ang isang tanong na paulit-ulit bumabalik: Paano kung iwan niya ako ulit kapag nalaman niya? At sa takot na iyon, pinili muna niyang manahimik.

Maghapon halos hindi makapag-focus si Kecha sa klase; bawat tunog ng kampana, bawat yabag sa hallway, parang nagpapaalala sa kanya na may tinatagong katotohanan ang katawan niya na hindi pa handang ipaglaban ng puso niya. Nang mag-lunch break, nakita niya si Jong sa may canteen, nakaupo mag-isa, tila naghihintay.

Lumapit siya pero huminto rin bago pa tuluyang makalapit. "Jong," mahina niyang tawag.

Napatingin ito at agad tumayo. "Akala ko iiwasan mo na naman ako," may halong biro pero may sakit ang boses.

Umiling si Kecha. "Hindi ko alam kung paano magsisimula."

"Then don't," sagot ni Jong, mas lumapit. "Sabihin mo lang kung may nagawa akong mali."

Saglit na pumikit si Kecha, ramdam ang pagtulo ng luha na pilit niyang pinipigilan. "Hindi lahat ng sakit may may kasalanan," sabi niya sa wakas, sabay talikod.

Naiwan si Jong na nakatayo, litong-lito, habang si Kecha ay naglalakad palayo na may isang kamay sa dibdib at isa sa tiyan—doon niya muling inulit sa sarili ang panata na kahit masakit, kahit mag-isa, pipiliin niyang protektahan ang buhay na unti-unting nabubuo sa loob niya.

Pag-uwi ni Kecha, diretso siyang pumasok sa kwarto, isinara ang pinto, at doon tuluyang bumigay ang mga luha na buong araw niyang pinipigilan. Naupo siya sa sahig, yakap ang sarili, at sa unang pagkakataon, inamin niya nang malakas ang takot na matagal na niyang ikinukubli.

"Paano kung hindi ko kayanin?" bulong niya, nanginginig ang boses.

Kinabukasan, muling nagkrus ang landas nila ni Jong sa school, at sa pagkakataong ito, hindi na siya agad umiwas. "Kecha," tawag ni Jong, mas seryoso kaysa dati, "may sinabi ba sila sa'yo?"

Napakunot-noo siya. "Sino?"

"Yung tungkol sa akin... sa pustahan," sagot ni Jong, halatang nag-aalangan pero piniling maging tapat.

Nanlamig ang buong katawan ni Kecha, pero pinilit niyang huwag ipakita. "Narinig ko lang," sagot niya, pilit kalmado.

Gusto na niyang isigaw ang lahat—na hindi lang iyon ang dahilan ng sakit niya, na may mas malalim pang lihim—pero sa halip, tinalikuran niya si Jong, iniwan itong nakatayo, habang siya naman ay naglalakad palayo na may pasyang mas pinatibay: hindi pa ngayon, hindi pa kaya.

Habang nakasandal si Kecha sa dingding ng kanyang kwarto, humahagulgol siya nang tahimik, pinipigilan ang hiyaw ng puso at ang takot ng katawan. "Hindi ko kaya... hindi ko talaga kaya," bulong niya sa sarili, habang pinipisil ang kanyang tiyan.

Kinabukasan, dumating si Jong sa school, at sa unang pagkakataon, nagkaroon siya ng lakas upang harapin siya. "Kecha..." tawag ni Jong, mabigat at halatang may hinahanap sa mata ng dalaga.

Napakunot-noo si Kecha, nagpasya siyang hindi muna sasagot. "Ano?" mahinang tanong niya, pilit nakatingin sa lupa.

"Alam mo ba talaga ang lahat?" tanong ni Jong, mas mahigpit na hawak ang bag, parang sinusukat ang bawat galaw niya.

"Hindi... hindi ko pa handa," sagot ni Kecha, halatang nanginginig. "Hindi ko kayang sabihin sa'yo... hindi ngayon."

Umupo siya sa bench, at sa bawat t***k ng puso niya, ramdam niya ang kalungkutan at pasyang hindi madaling bitawan. Pinili niyang maglakad palayo, habang si Jong ay nanatiling nakatayo, naguguluhan, at hindi maintindihan ang bigat ng damdaming tinatago ng kanyang pinakamamahal.

Mag-isa si Kecha sa cafeteria, hawak ang basong kape na matagal nang malamig, habang ang isip niya ay paulit-ulit na bumabalik sa gabing halos sabihin na niya ang lahat.

Kung sinabi ko ba, iiwan niya ako agad? tanong niya sa sarili, habang pinipisil ang strap ng bag na parang doon niya ibinubuhos ang lahat ng takot.

Lumapit si Jong, maingat, parang takot na baka tuluyan na siyang itaboy. "Kecha, hindi na kita maintindihan," mahinang sabi niya. "Parang may tinatago ka na hindi ko kayang abutin."

Tumingin sa kanya si Kecha, at sa mga mata niya, may lungkot na hindi kayang ipaliwanag ng salita. "Minsan," sagot niya, mabagal at masakit, "kahit gustong-gusto mong magsabi ng totoo, kailangan mo munang protektahan ang sarili mo."

"Kasama ba ako sa pinoprotektahan mo?" tanong ni Jong, halos pabulong.

Hindi siya nakasagot; sa halip, tumayo siya at naglakad palayo, dala ang pasyang mas lalong pinatibay—na kahit masakit, mas pipiliin niyang mag-isa kaysa ilagay sa kamay ng lalaking minsan na siyang sinaktan ang buhay na nasa loob niya.