AVİN
Hayallerim… emeklerim… geleceğim… Hepsi sanki meçhule doğru yol alan bir geminin güvertesinden el sallıyordu bana. Bir günde hayatımın böylesine altüst olabileceğini söyleseler inanmazdım. Bu zulmü ne kitaplarda okuyabilirdim ne de başkasının hikâyesinde bu kadar yakından hissedebilirdim.
Melek, duvağımı titreyen parmaklarıyla düzeltirken, birkaç saat önce tanıdığım bu kızın gözlerinde bile acıma vardı artık.
“Vallahi çok güzel oldun haaa… Arslan ağamın da yanına çok yakışırsın,” dedi utangaç bir gülümsemeyle.
Sözleri kulağımda yankılanırken bir anda içimde biriken öfke gözlerimden taştı. Ona kızmamam gerektiğini biliyordum ama artık hiçbir şeyi bastıramıyordum.
“Arslan ağan çok iyiyse,” dedim dişlerimin arasından, “kendini seven bir kız alsaydı! Bu pisliği yaparak benim hayatım
